Ο Καλύτερός μου Φίλος

09 Δεκ 2016
242 φορές
Πάντα αναρωτιόμουν για πολλά. Αλλά η κεντρική μου απορία, από 15 χρονών, ήταν πότε μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου έτοιμο να γίνεις πατέρας. Νοιώθεις ποτέ; Γνώριζα οτι το νεαρό της ηλικίας μου, δεν μπορούσε να μου παρέχει την απάντηση και  αποφάσισα να την εκμαιεύσω παρατηρώντας άλλους πατεράδες και προπάντων το δικό μου. Ήταν ποτέ κάνεις έτοιμος να γίνει μπαμπάς; Έγινε μπαμπάς γιατί πραγματικά το ήθελε ή ...παραδοσιακό έθιμο; Αναγνώρισε την ευλογία ή ένα βάσανο; Η απορία μου συνέχισε να βγάζει πλοκάμια μέχρι τη στιγμή που έγινα εγώ πατέρας. Και απαντήθηκε. Κόντρα σε ότι θεωρούσα σωστό στο πότε να γίνω. Στο πως θα ένοιωθα και την ετοιμότητα που θα είχα σε ότι και αν γινόταν. Πόσο γρήγορα θα μάθαινα την απαιτούμενη ψυχραιμία του αγνώστου και καινούργιου που σου προσφέρει ένα παιδί. Ανεξαρτήτως τα 37 μου χρόνια ακόμα με θεωρούσα μισό για αυτό. Ευθυνοφοβία ή γνώθι σ`ευατόν; Είχα αρκετά καλή δουλειά; Είχα αρκετά καλή συνοχή σαν άνθρωπος; Ήμουν ώριμος να σεβαστώ τον χαρακτήρα του; Και αν ήμουν...πως θα το αναγνώριζα αυτό; Και ήρθε η στιγμή! Το νέο που δεν πίστευα ουσιαστικά ποτέ πως θα ακούσω. 
 
Παρότι είχα 9 μήνες ακόμα να προετοιμαστώ, απείχα από την συνειδητοποίηση του γεγονότος. Θεώρησα όμως πως έχω την εμπειρία άρα και ψυχραιμία να ανταπεξέλθω στο καινούργιο. Μέρα γέννας και πιάνω τον εαυτό μου να έχω το αυτί μου στον αρμό της πόρτας του διαδρόμου που μας χώριζε με την γυναίκα μου, να περιμένω, άπνοος σχεδόν, να σπάσει η σιωπή ακούγοντας το γυιό μου να φωνάζει απο το βάθος του διαδρόμου “Ήρθα είμαστε καλά” παρά την αυτουπόσχεσή μου να είμαι χαλαρός. Αλλά δεν ήξερα πως εκτός της γέννας του ….ήταν και η δική μου. Όσο λογικά και αν είχα κατακτήσει αυτή τη στιγμή, πριν έρθει...απείχα έτη φωτός από την συναισθηματική πραγματικότητα. Ότι εμπειρία και αν είχα αποκομίσει από την ζωή μου μέχρι τώρα, που θεωρούσα μετά από χιλιάδες, λόγω δουλειάς, ανθρώπους και καταστάσεις τους που γνώρισα, όπως και προσωπικές μου, πως ήξερα να ελίσσομαι, να αντιδρώ...έσφαλα. Φοβάσαι...και πιάνεις μέσα σου μια σπίθα χαράς  με συμπλήρωμα ερωτηματικού...χαίρεσαι που φοβάσαι; Ναι, γιατί ζεις...και αυτό το πλασματάκι στο χάρισε αυτό...νοιώθεις! Η πρώτη του ματιά απλά με άδειασε και μηδένισα. Δεν ήμουν τίποτα και ναι...δεν ήμουν έτοιμος. Πότε δεν ήμουν ...θα γινόμουν;
 
Κοινωνικά πρότυπα και αντρικοί/γυναικείοι ρόλοι, ταμπέλες, καταρρίπτονται και αυτά. Οι άντρες δεν κλαίνε. Ώπα της μανίτσα. Ε...πλάνταξα με τους κολικούς του. Μαζί του έκλαιγα και μέσα μου ήμουν λάστιχο να πάψω μπροστά στη γυναίκα μου και εμένα και να σταθώ. Αμέσως πάλι αυτό το μικρούλι, με έμαθε να βάζω προτεραιότητες...τον κοινωνικά τοποθετημένο άντρα ή τον άνθρωπο-πατέρα; Λογική ή απόλαυση της χωρίς ενοχής στιγμής; Θα του έδινα όπλο να παίξει;  Θρησκεία; Πατρίδα; Αξίες; Νωρίς. Μεγάλη σκέψη για μια μικρή στιγμή που πολλά παιδάκια περνάνε. Αλλά έπιασε. Τώρα το ζώ. Καλό ή κακό και η λογική όταν χρειαστεί. Περνάει η μπόρα και αναθεωρείς ό,τι παραπάνω προσπάθεια έκανες ή λόγο είπες αφού ένας κυριούλης 50 πόντους, σου κάνει μια κίνηση ή ένα βλέμμα και σου λέει ευχαριστώ...στα λέει όλα, χωρίς να πει κουβέντα. Και σκέφτεσαι πιο γενικά...τι κάνουμε λάθος οι ομιλώντες και δεν συνεννοούμαστε; Απλά χαμογέλασε και σου είπε ευχαριστώ. Μήπως πρέπει να μάθουμε από αυτά τα πλάσματα που θεωρούμε μωρά, (χαζά στην αρχαία;) Περνάνε οι μήνες και παρακολουθώ από το νυχάκι του μέχρι το πόσα μαλλάκια βγαίνουν. Τα πάω καλά...ή καλύτερα και αρχίζω να αποκτώ την αυτοπεποίθηση μου και λες και σε ακούει….πυρετός!!! Έχεις ντυθεί και έχεις ετοιμάσει τα πάντα φωνάζοντας στη γυναίκα σου που σε κοιτάει καλά καλά μέσα στη νύχτα να τα μαζεύεις… “τι με κοιτάς πάμε”. Και απλά σου θυμίζει πως είναι δέκατα! Και πάλι το κάστρο του ψύχραιμου σκόνη. 
Κοιμήθηκε. Ησυχία, όσο και αν τον αγαπάς, την ζητάς. Αναπολείς στιγμές...παλιές και σου λείπει να γελάσεις δυνατά, πραγματικά, όχι ευγενικά...να σε κοιτάνε καλά καλά σαν τρελό αλλά μόνο με κανα δύο φιλαράκια σου έχεις την χημεία να το κάνεις και αυτά… φύγαν εξωτερικό ο ένας...σε νησί ο άλλος...πφφφ.  Και η Μαρία… δεν είναι απλά ή γυναίκα μου αλλα φιλαράκι μου, πολύ τυχερός, πόσο με στηρίζει αλλά... σου λείπουν και μερικές φορές λίγο να σου χτυπήσουν τον ώμο οτι όλα θα πάνε καλά και οι φίλοι… και νοιώθεις χτύπημα στον ώμο… και είναι ο μικρούλης σου και σε πιάνει απο το χέρι να παίξεις...το ίδιο δεν είναι; Πάλι δεν σε κάλυψε και ξεχάστηκες; Πάλι δεν σου έδωσε κουράγιο; Γελάς με την ψυχή σου και όχι εσκεμμένα αλλά μέσα βαθειά απο την καρδιά και ψυχή σου, γιατί είναι ο εαυτός του.  Αλλά και την ίδια στιγμή δηλώνει πόσο σε χρειάζεται εσένα όχι επειδή πονάει ή πεινάει ή φοβάται...αλλά σε διάλεξε μεταξύ πόσων δεκάδων παιχνιδιών και ανθρώπων να παίξει...το καλύτερό του παιχνίδι! Και παραδόξως την έννοια της ιδέας, νοιώθεις τιμή και ικανοποίηση πως τα καταφέρνεις. Και δεν σε αφήνει να απαντήσεις, κάτι χρειάζεται, πεινάει… κλάματα, φωνές, τρέξιμο  να καθαρίσεις, λοχίας μέσα στο σπίτι… πέφτει χτυπάει, φωνάζει να τρέξεις κοντά του, γελάει και φεύγει. Πουθενά ο λογικός. Λίγο πίσω ίσως. Και εκεί κάτσε για τώρα, σαν να του λες. Σε ό,τι και αν έρθει η ομορφιά είναι σε ό,τι δεν περιμένεις πως θα είσαι και να βλέπεις να γίνεσαι, με άλλο τρόπο, διαφορετικό, βαθύ τρόπο, αυτόν που νοιώθεις. Έχεις να επιλέξεις μεταξύ του να κρατήσεις αποστάσεις, κρατώντας ένα κενό που πάντα είχες μέσα σου, παραδεχόσουν ή όχι, ή να αποφύγεις λεπτομέρειες που σε πελεκούν με τον άνθρωπο αυτό, όπως το άλλαγμα της πάνας, να τον βάλεις για ύπνο, να τον αλλάξεις, ταΐσεις, ηρεμήσεις....σεβαστείς και αγαπήσεις και να δείς πως έτσι δένεσαι μαζί του, με το να δοθείς ολοκληρωτικά στην ανιδιοτελή αγάπη του..όχι τόσο την δική σου σε αυτόν, την δική του... και να μάθεις. 
 
Ο καλύτερός μου φίλος, είναι κοντός, κυκλοθυμικός, απαιτητικός, βρωμιάρης, κλαίει όταν δεν του δίνεις κάτι...άσε που τρώει όλη την ώρα, δε μιλάει καλά Ελληνικά, σχεδόν καθόλου και απ` όλους όσους μιλάω όμως είναι πάντα εκεί γελώντας όταν γελάω και αγκαλιάζοντας με, φιλώντας με όταν είμαι σκεφτικός, τραβώντας με να παίξουμε μπόινγκ μπόινγκ στο καναπέ. Έστω και αν δεν μιλάει ακόμα, απο όλους τους ομιλώντες γύρω μου...με έμαθε να ακούω, μέσα μου προπάντων. Να νοιώθω και όχι να σκέφτομαι πάντα. Μα πιο πολύ, μου απάντησε στην απορία μου. Ποτέ δεν νοιώθεις έτοιμος να γίνεις πατέρας ...γίνεσαι!
 
 
Από τον Πάνο Καδδά
 
 
Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Κατανοώντας τη Δυσλεξία »

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery