Η ζήλια έχει όρια!

23 Μαρ 2017
45 φορές


Εμπιστοσύνη: δύσκολο, πολύ δύσκολο στις μέρες μας! Με όσα βλέπουν τα μάτια μας και με τις καθημερινές μας προσωπικές εμπειρίες, το να εμπιστευτούμε τον σύντροφο μας έχει γίνει μια δύσκολη υπόθεση! Εξετάζουμε τα κίνητρα, τις κουβέντες και τις πράξεις του για να δούμε μήπως κρύβεται κάτι πίσω από αυτές και είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση περιμένοντας το πότε, όχι το αν, θα έρθει το χτύπημα! Μήπως κάνουμε λάθος; Μήπως ο σύντροφος μας αξίζει λιγάκι περισσότερη εμπιστοσύνη από ότι του δείχνουμε;

Αμφιβάλλω αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του ζήλια. Η ζήλια είναι ένα από τα πιο κοινά συναισθήματα του ανθρώπου, ακόμη κι αν λένε πως δε ζηλεύουν μερικοί. Εμφανίζεται σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις: στη φιλία, στις σχέσεις μεταξύ μελών της οικογένειας, μεταξύ συντρόφων, στις επαγγελματικές σχέσεις και συχνά έχει τις ρίζες της στη χαμηλή αυτοεκτίμηση και την ανασφάλεια. Είναι ένας μηχανισμός άμυνας, ένας τρόπος να διαφυλάξουμε το γόητρό μας. Κάποιος που ζηλεύει στην πραγματικότητα εκφράζει ένα καλά κρυμμένο αίσθημα κατωτερότητας απέναντι σε έναν εν δυνάμει αντίπαλο.

 

i zileia exei oria photo2

 

Η ερωτική ζήλια συνδέεται με την ανησυχία, το φόβο, το θυμό, την ανασφάλεια, τη λύπη, την αίσθηση της εγκατάλειψης, της απώλειας, της προδοσίας και της ταπείνωσης. Όταν κάποιος ζηλεύει, έχει το φόβο ότι ο σύντροφός του θα τον εγκαταλείψει και αισθάνεται μια μόνιμη απειλή. Αυτή η απειλή ενεργοποιεί τη ζήλια, σαν μια στρατηγική αντιμετώπισης, που δίνει την ψευδαίσθηση πως με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθούν οι δυσάρεστες εκπλήξεις.

Φυσικά, σε μικρές δόσεις είναι σημάδι έρωτα, ένδειξη ενδιαφέροντος και διεκδίκησης. Άλλωστε, η υγιής ζήλεια μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά μέσα στη σχέση, εφόσον μπορεί να αποτελέσει το κίνητρο για να γίνουμε καλύτεροι και να μας αποτρέψει από το να θεωρούμε το σύντροφό μας δεδομένο. Μας βοηθά να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να διεκδικούμε ερωτικά το σύντροφο μας, να είμαστε επαρκείς, να εξελισσόμαστε και να κυνηγάμε τον καλύτερο δυνατό εαυτό μας.

 

i zileia exei oria photo3

 

Υπάρχουν όμως και αυτοί έχουν νιώθουν πολύ έντονα αυτό το συναίσθημα. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που η ζήλεια γίνεται παθολογική και πυροδοτεί έντονα συναισθήματα φόβου, θυμού, ανασφάλειας και εκδίκησης. Το άτομο που ζηλεύει παύει να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αρχίζει να ερμηνεύει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις δικές του (συνήθως λανθασμένες) σκέψεις και πεποιθήσεις. Η παθολογική ζήλια δεν έχει να κάνει μόνο με την ανασφάλεια, αλλά και με την κτητικότητα, τον εγωκεντρισμό του «μη μου πειράξεις το παιχνίδι μου», λες κι εσύ δεν είχες ποτέ προσωπική ελευθερία, οντότητα, προσωπικότητα, ταμπεραμέντο.

Ο ζηλιάρης αρχίζει να έχει ως έμμονη ιδέα πως ο σύντροφός του τον κοροϊδεύει, τον απατά και θα τον αφήσει. Όσο προσπαθεί ο σύντροφος να επιβεβαιώσει την πίστη του, τόσο τροφοδοτεί τις υποψίες του ζηλιάρη. Αν συμπεριφερθεί γλυκά και τρυφερά το κάνει για να του ρίξει στάχτη στα μάτια. Αν αντιδράσει με θυμό ή αν αδιαφορήσει, το χρησιμοποιεί σαν άλλη μια απόδειξη της απιστίας του. Το ζευγάρι ξαφνικά ζει το θέατρο του παραλόγου. Το άτομο μέσα από την παράλογη αυτή συμπεριφορά καταλήγει να καταπιέζει και να πνίγει το σύντροφό του, οδηγώντας τη σχέση στο χωρισμό ή τον σύντροφο σε πραγματική απιστία ως αντίδραση.

 

i zileia exei oria photo4

 

Παρ’ όλες τις μορφές της λοιπόν, τις περισσότερες φορές, μια σχέση κλασσικής ζήλιας εμπνέεται από τη φράση «Όχι αγάπη μου εγώ δε ζηλεύω, απλώς δε θέλω να αναπνέει κανείς άλλος δίπλα σου». Κανείς δεν παραδέχεται κατάματα στον άλλο τη ζήλια που σιγοβράζει και χύνεται από τα μάτια. Κανείς δεν παραδέχεται μπροστά στον άλλο την κτητικότητα του «σε θέλω μόνο δικό μου, κάθε μέρα, συνέχεια». Κανένας δεν έχει τα κότσια να ρίξει τα πέπλα του εγωισμού και να το πει. Γιατί, έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, εγωιστές και σιωπηλά πυροτεχνήματα.

Όλα όσα δε λέμε και δεν πράττουμε όμως, έχουν πάντα ένα αντίκρισμα, ένα λογικό αποτέλεσμα. Γιατί, μπορεί αρκετές φορές η σιωπή να είναι χρυσός, αλλά άλλες φορές, όταν παραμονεύει η σιωπή, γεννιούνται οι αμφιβολίες. Στο τέλος, τον χάνεις τον εαυτό σου και μαζί μ’ αυτόν και το παιχνίδι του έρωτα. Γι’ αυτό πάντα να λέτε τι νιώθετε και να μην κρατάτε τίποτα μέσα σας. Όταν πραγματικά αγαπάμε, μην ξεχνάτε ότι ο εγωισμός πέφτει στο πάτωμα και μένει εκεί, δεν ξανασηκώνεται. Με το να υποκύπτουμε στη φύση του, μπορούμε με τη στάση μας να δημιουργήσουμε προβλήματα και να σερβίρουμε στον άλλο απορίες και διχασμούς. Αντί να ζηλεύουμε λοιπόν, ας παρακινήσουμε το-τη σύντροφό μας να δημιουργήσει κάτι νέο στη ζωή, μαζί με τη στήριξή μας, ώστε να συμβιώσουμε πιο αρμονικά. Χρειάζεται ενεργητικότητα στη σχέση και κίνητρα προόδου, όχι βλακώδης ανταγωνισμός και αυτοκαταστροφής!

 

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery