Suntown Magazine | Γυναικείο Περιοδικό - Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 16:17

SLOW TRAIN COMING - BOB DYLAN

Το άλμπουμ Slow Train Coming είναι ένα από τα αγαπημένα μου του Bob Dylan, ίσως γιατί ήταν το πρώτο που άκουσα από αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη. Έχουν γραφτεί τόνοι από κριτικές ή ακόμη και βιβλία για την ζωή και το έργο του Dylan και θα γραφτούν περισσότερα τώρα που του απονεμήθηκε το Νόμπελ. Πολλοί τον κατηγόρησαν για την αμφιλεγόμενη στροφή που έκανε στην καριέρα αλλά κυρίως στην προσωπική του ζωή. Αυτή η αλλαγή ή ίσως καλύτερα η μετάλλαξη, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε αυτό το άλμπουμ.

Το Slow Train Coming είναι αναμφίβολα ο πιο ‘’χριστιανικός’’ δίσκος που κυκλοφόρησε, όλοι οι στίχοι και οι τίτλοι των τραγουδιών το καταδεικνύουν αυτό πασιφανώς. Όπως δήλωσε και ο ίδιος σε συνεντεύξεις της εποχής, μετά την ολοκλήρωση του ένιωσε αναγεννημένος χριστιανός. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον ανεκδοτολογικό περιστατικό που φανερώνει την επιρροή που άσκησε πάνω του εκείνη την περίοδο η προσωπικότητα και η ζωή του χριστού. Σε μια συναυλία του το 1978 στην Καλιφόρνια κάποιος θεατής του πέταξε έναν ασημένιο σταυρό πάνω στη σκηνή. Ο Dylan δεν συνήθιζε να μαζεύει τα αντικείμενα που κατέληγαν στη σκηνή, μια απροσδιόριστη παρόρμηση όμως τον έσπρωξε να σκύψει και να πάρει το σταυρό, βάζοντας τον στη τσέπη του. Το ίδιο βράδυ στο ξενοδοχείο, πήρε το σταυρό στα χέρια του και σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, βίωσε ένα έντονο όραμα, ένιωσε την παρουσία του Χριστού στο δωμάτιο. Όπως δήλωσε, αισθάνθηκε το χέρι του Κυρίου πάνω του τόσο δυνατά, που άρχισε να τρέμει ολόκληρος. Από εκείνη τη μέρα η ζωή του και φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο για έναν καλλιτέχνη, η προσωπική μουσική του πορεία, άλλαξε θεαματικά. Μπορεί το χαρακτηριστικό αυτό συμβάν να ακούγεται σήμερα φαιδρό, μπορεί όμως να μας βοηθήσει να καταλάβουμε το μέγεθος της εμμονής, των ιδιοτροπιών και της μεγαλομανίας που διακατείχε τον καλλιτέχνη, γνωρίσματα του χαρακτήρα του που υπάρχουν ακόμα και σήμερα νομίζω.

Σαν μουσικός ο Dylan επηρέασε την συντριπτική πλειονότητα των καλλιτεχνών του είδους του, θεωρείται δεκαετίες τώρα, ως ο πατριάρχης του folk rock μαζί με την Joan Baez. Ένας πρωτοκλασάτος μουσικός με αστείρευτη δημιουργική έμπνευση και προοδευτική διάθεση. Ένας τέτοιος καλλιτέχνης είναι αδύνατο να μην προκαλέσει αρνητικά σχόλια και κριτικές. Σε αυτό συνέβαλε και ο περίεργος, τραχύς και συχνά αλαζονικός χαρακτήρας του. Ο Dylan είναι μεγάλος μουσικός και ως έξυπνος άνθρωπος το ήξερε αυτό από τότε, από τις πρώτες μέρες της δισκογραφικής του πορείας. Αυτό τον έκανε να συμπεριφέρεται ενίοτε εριστικά και υπεροπτικά. Εν ολίγοις είναι από τους καλλιτέχνες που είτε λατρεύεις τρελά, όπως πολλοί οπαδοί του, είτα μισείς αδιάλλακτα.

Όπως είπε μερικά χρόνια αργότερα ο Dylan, τα τραγούδια αυτού του άλμπουμ τον φόβισαν λίγο, άλλαξαν δραματικά τον εσωτερικό του κόσμο και δεν σκοπεύει να ξαναγράψει τέτοιου είδους κομμάτια. Εμείς ως ακροατές νιώθουμε ευγνώμονες που μια τέτοια προσωπική αλλαγή λειτούργησε τόσο δημιουργικά στην καριέρα του. Τραγούδια σαν το Gotta Serve Somebody, Slow Train ή ακόμα και το When You Gonna Wake Up αποτελούν μικρά διαμάντια της παγκόσμιας ροκ σκηνής, ακούγονται ακόμα και σήμερα στο ραδιόφωνο ή σε ροκ κλαμπ ανά τον κόσμο, χρόνια μετά την ολοκλήρωση τους.

Το άλμπουμ όπως μπορεί να υποθέσει κάποιος μετά τη θρησκευτική μεταμόρφωση του Dylan, είναι γεμάτο από αργές, μελαγχολικές μελωδίες. Βρίθει από αυτό το χριστιανικό συναίσθημα προσμονής και ελπίδας, λειτουργεί καταπραϋντικά στη ψυχοσύνθεση του ακροατή. Θα έλεγα πως αποτελεί μια ελεγεία, όχι όμως θρήνου και απόγνωσης, αλλά αισιοδοξίας και μειλιχιότητας. Η ροή του άλμπουμ είναι σταθερή, αμετάβλητη, απλά σε παίρνει μαζί της και σε κουβαλάει με ευκολία και χωρίς τα τραντάγματα αλλοπρόσαλλων, μελωδικών κυμάτων, σαν σε πλησίστια βάρκα μέσα σε ένα γαλήνιο ωκεανό αναμονής και αδερφικής αγάπης. Ηχογραφήθηκε στο Music Shoals Sound Studio με παραγωγούς τους Jerry Wexler και Barry Beckett. Τέλος, θέλω με προσωπική μου ευχαρίστηση, να αναφέρω πως τις κιθάρες μαζί με τον Dylan, ηχογράφησε και ο αξιαγάπητος Mark Knopfler, ο γνωστός κιθαρίστας των Dire straits, προσθέτοντας τις αρμόζουσες στη φύση του άλμπουμ, μπλουζ πινελιές.

 

Από τον Θωμά Χατζηθωμά

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Μουσική
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 13:58

ΑΜΥΝΑ ΖΩΝΗΣ

Τον Πέτρο Μάρκαρη τον γνώρισα συγγραφικά πριν λίγα χρόνια και από την αρχή με κέρδισε με την αμεσότητα του λόγου του, την απλή και χωρίς περιττές φιοριτούρες γραφή του και φυσικά για όλους τους άψογα σκιαγραφημένους ήρωες του με κορυφαίο ασφαλώς τον μοναδικό αστυνόμο Χαρίτο. Νομίζω πως ο συγκεκριμένος χαρακτήρας θα μείνει στην ιστορία ως από τους πιο cult και πιο αληθινούς λογοτεχνικούς ήρωες που έχουν αναδείξει τα ελληνικά συγγραφικά δρώμενα. Δε νομίζω πως μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να διαβάσει ένα οποιοδήποτε βιβλίο του Μάρκαρη και να μη λατρέψει τον ήρωα του ακόμα κι αν το βιβλίο δε του αρέσει καθόλου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πλάσεις έναν χαρακτήρα, να τον εξελίξεις, να τον δεις να προχωράει στη ζωή και να προσαρμόζεται στις ανάγκες που δημιουργούνται με το πέρασμα των χρόνων και ταυτόχρονα να εξακολουθεί να είναι τόσο συμπαθής και αληθινός όπως ήταν στην αρχή.

Στην ‘’Άμυνα Ζώνης’’ ο Μάρκαρης ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά τον ήρωα του καθώς από την αρχή πετάει το έγκλημα στην ιστορία του, το οποίο βέβαια δεν είναι παρά η άκρη του νήματος για όλα όσα ακολουθήσουν. Ο Χαρίτος πιέζεται από τη γυναίκα του, την Ανδριανή, να πάνε διακοπές σε νησί. Για κακή του τύχη όμως πέφτει πάνω σ' ένα σεισμό που γκρεμίζει τα μισά σπίτια του νησιού. Και σαν μην έφτανε αυτό, μέσα από το σεισμό ξεπετάγεται το πτώμα ενός άγνωστου άντρα. Τι να κάνει ο Χαρίτος ένα πτώμα, που λόγω του σεισμού δε θέλει κανείς να το αναλάβει; Το φορτώνεται και το φέρνει μαζί του στην Αθήνα.

Ξαφνικά, αντί των διακοπών, ο Χαρίτος βρίσκεται με το πτώμα ενός αγνώστου, που δεν ξέρει ούτε ποιος είναι ούτε γιατί τον σκότωσαν. Τα βάσανά του όμως δεν τελειώνουν εδώ. Ενώ ψάχνει ν' ανακαλύψει την ταυτότητα του πρώτου θύματος, ο προϊστάμενος του, του φορτώνει κι έναν δεύτερο φόνο. Όσο άγνωστο είναι το πρώτο θύμα τόσο πασίγνωστο είναι το δεύτερο: ένας ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, που τον γνωρίζει όλη η Αθήνα αλλά κανείς δε θέλει να μιλήσει γι' αυτόν. Μόλις αρχίζει να ψάχνει, πέφτει πάνω σ' ένα τείχος σιωπής. Καθώς θ' αρχίσει να ξετυλίγει το νήμα των δύο φόνων, ο Χαρίτος θα βρεθεί μπλεγμένος στον κόσμο των νυχτερινών κέντρων της Αθήνας, των ποδοσφαιρικών ομάδων της Γ΄ Εθνικής και των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Κι ενώ σπάει το κεφάλι του ν' ανακαλύψει πώς συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους, κάποιοι που δε θέλουν να προχωρήσει η έρευνα του στήνουν διαρκώς παγίδες και κινδυνεύει να τεθεί σε διαθεσιμότητα...

Νομίζω ότι είναι μακράν το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη καθώς δε βασίζεται μόνο σε μια πολύ καλή υπόθεση αλλά έχει υφάνει ένα απίστευτο γαϊτανάκι εξελίξεων και γεγονότων που δεν αφήνει τον αναγνώστη να πάρει ανάσα αλλά ούτε και το περιθώριο να σκεφτεί ποιος είναι ο ένοχος. Εκεί που νομίζεις ότι κάτι πάει να αποκαλυφθεί, ένα νέο στοιχείο προκύπτει και αλλάζει όλα τα μέχρι τότε δεδομένα ξαφνιάζοντας σε αλλά και κάνοντας σε να αναρωτηθείς πού θα οδηγήσουν τελικά όλα αυτά.

Θεωρώ ότι γενικά η επιτυχία των βιβλίων του Μάρκαρη δε βασίζεται μόνο στο αστυνομικό μυστήριο αλλά κυρίως στο ότι όλοι του οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που ζουν την ίδια καθημερινότητα που ζούμε όλοι μας-με τη κίνηση στους δρόμους και το άγχος να τα προλάβουμε όλα- που αγωνιούν για τη δουλειά και τον μισθό τους, για το μέλλον των παιδιών τους και ζουν τις μικρές καθημερινές απολαύσεις με χιουμοριστικό και άκρως ρεαλιστικό τρόπο. Το να παρακολουθείς τον Χαρίτο για παράδειγμα να οδηγεί με το μοναδικό Μιραφιόρι του στο κέντρο της Αθήνας, περνώντας από Πανεπιστημίου και Σταδίου μέχρι Κολωνάκι, Παγκράτι και Κυψέλη, σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι δίπλα του ως συνοδηγός και κάνετε αυτές τις διαδρομές παρέα. Όλα αυτά βέβαια πλεγμένα με απίστευτο και αληθινό χιούμορ και που αποδεικνύουν ότι το καλό αστυνομικό μυθιστόρημα δε χρειάζεται να βασίζεται μόνο στη πλοκή για να θεωρηθεί εξαιρετικό.

Το 1995 εκδίδεται το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα του συγγραφέα «Νυχτερινό Δελτίο» και ακολουθεί το 1998 το «Άμυνα Ζώνης». Ο Μάρκαρης έκτοτε καθιερώνεται ως συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Τα βιβλία του γνωρίζουν επιτυχία στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, στις γλώσσες των οποίων έχουν μεταφραστεί (Γερμανικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Τουρκικά, Νορβηγικά και πρόσφατα στα αγγλικά). Ο αστυνόμος Χαρίτος είναι ο νέος Μπέκας. Ο χαρακτήρας του γίνεται διάσημος και μαζί μ’ αυτόν οι γωνιές της Αθήνας, η νεοελληνική κοινωνία και ορισμένες πτυχές του σύγχρονου εγκλήματος αλλά και της Ελληνικής Αστυνομίας.

Συγγραφέας: ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ

Εκδόσεις: ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Σελίδες: 460

Κατηγορία: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Έτος έκδοσης: 1998

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Βιβλίο
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 13:52

13 Κεριά στο σκοτάδι

«Οι άνθρωποι είναι σαν τα παράθυρα βιτρώ. Γυαλίζουν και αστράφτουν όσο ο ήλιος φέγγει απ' έξω, αλλά όταν πέσει το σκοτάδι, η πραγματική τους ομορφιά αποκαλύπτεται μόνο από ένα εσωτερικό φως», γράφει η Ελβετο-αμερικανίδα ψυχολόγος Elisabeth Kubler-Ross. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών; Και κυρίως, έχετε προσπαθήσει να μπείτε στη θέση τους και να βιώσετε έστω και στο ελάχιστο, τη δική τους πραγματικότητα, την επίπονη αλήθεια της δικής τους ζωής, αλλά και το θάρρος που απαιτείται για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και να συνεχίσεις να ζεις; Όλα αυτά θίγει το νέο μυθιστόρημα του αγαπημένου Μένιου Σακελλαρόπουλου, που για μια ακόμα φορά, με ευαισθησία και τρυφερότητα, καταπιάνεται με ένα θέμα κοινωνικό θα λέγαμε, που όμως έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και που σε προκαλεί να σκεφτείς ακόμα περισσότερα πράγματα.

Ο Αλέξανδρος Παυλής, πολιτικός μηχανικός σε οικονομικές δυσχέρειες και με μια σχέση προβληματική, στα σαράντα δύο του χρόνια, εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος, θα χάσει κάτι που ο ίδιος -όπως και όλοι μας- θεωρούσε δεδομένο. Την όρασή του! Το σοκ που δέχεται είναι μεγάλο και η αρχική του αντίδραση δεν είναι άλλη από το να αρνείται να δεχτεί τη νέα του κατάσταση, αλλά και το να κατηγορεί την σύντροφο του Άννα για ό,τι του συνέβη. Σύντομα, όμως, συνειδητοποιεί πως ο μοναδικός τρόπος να βοηθήσει τον εαυτό του και να προχωρήσει μπροστά στη ζωή του, δεν είναι άλλος από το να ζητήσει βοήθεια από το Κέντρο Εκπαίδευσης κι Αποκατάστασης Τυφλών. Εκεί θα γνωρίσει τη Μαργαρίτα, δασκάλα συστήματος ανάγνωσης Μπράιλ, η οποία και θα του ανοίξει νέες πόρτες και θα του μάθει, για πρώτη φορά στη ζωή του, να "βλέπει" καθαρά και να εκτιμάει περισσότερο τις μικρές χαρές που η ζωή έχει να προσφέρει.

Μια ανθρώπινη ιστορία ζωής που διδάσκει και συγκινεί βαθιά. Με ήρωες απλούς, απτούς, σύγχρονους, οικείους. Γνώριμες φυσιογνωμίες οι οποίες διακατέχονται από τα άγχη και τις ανασφάλειες που μεσουρανούν στη σημερινή εποχή, και οδηγούνται μοιραία σε εγωπαθείς συμπεριφορές και στην κοινωνική τους αποξένωση. Χαρακτήρες που έχει σμιλεύσει με περίσσεια αγάπη ο συγγραφέας, εστιάζοντας στην ψυχοσύνθεσή τους και στις τρομακτικές αλλαγές που συντελούνται μέσα τους υπο το βάρος των γεγονότων. Αφήνει τα ηνία της υπόθεσης στα χέρια τους και εκείνοι άλλοτε ακολουθώντας τη φωνή της λογικής, άλλοτε την καρδιά τους, και άλλοτε τον απύθμενο θυμό και την οργή τους, λαμβάνουν αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους. Η πλοκή δεν αναλώνεται σε μακροσκελείς περιγραφές και ανούσιες λεπτομέρειες, αλλά στηρίζεται στους διαλόγους, προσφέροντας στο κείμενο ζωντάνια, αμεσότητα και ενέργεια. Η κραυγή αγωνίας των ηρώων μπροστά στις αμετάκλητες αλλαγές συγκλονίζει τον αναγνώστη και παραδίδεται στις συναισθηματικές τους μεταπτώσεις, προσδοκώντας τη λύτρωσή τους και την επούλωση των πληγών τους.

Ακολουθώντας το μονοπάτι της ζωής του Αλέξανδρου, ο κ. Σακελλαρόπουλος εξυμνεί την ομορφιά της ψυχής των τυφλών συνανθρώπων μας, οι οποίοι καταφέρνουν καθημερινά να παραδίδουν μαθήματα αισιοδοξίας και πίστης. Συνάμα μας φέρνει σε επαφή με τις αμέτρητες δυσκολίες και τα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν για να ζήσουν φυσιολογικά. Απλά πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση : το πώς ξεχωρίζεις τα χρώματα των ρούχων σου, πως μπορείς να διακρίνεις τα χαρτονομίσματα, το πώς κυκλοφορείς εντός και εκτός σπιτιού χωρίς να τραυματιστείς. Συνειδητοποίησα μέσα από τις λέξεις της Μαργαρίτας πόσο αγνώμονες είμαστε απέναντι στις αμέτρητες χαρές που μας προσφέρει η ζωή μας, και πόσα λίγα τελικά απολαμβάνουμε από όσα έχουμε τη δυνατότητα να γευτούμε. Υποκλίθηκα στην επιμονή και την υπομονή που υποδεικνύουν αυτοί οι αληθινοί ήρωες της ζωής, αλλά και στο πάθος τους για δημιουργία, για μάθηση, για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους. Διαπίστωσα πως κάθε γεγονός - όσο οδυνηρό κι αν φαντάζει - έρχεται για να μας οδηγήσει σε νέους δρόμους που δεν τολμούσαμε να φανταστούμε για τον εαυτό μας.

Ο συγγραφέας σε συνέντευξη του έχει αναφέρει: «Αυτό το ταξίδι στο πικρό σκοτάδι άλλαξε πολλά μέσα μου και με έκανε να σκέφτομαι διαφορετικά. [...] Στα βιβλία μου έχω προσεγγίσει πολλά δύσκολα θέματα –από ψυχιατρεία μέχρι φυλακές- αλλά αυτό το ταξίδι στον κόσμο των τυφλών δεν συγκρίνεται με κανένα. Πέρασαν μήνες ολόκληροι αφότου πέρασα τις φιλόξενες πύλες του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ) στην Καλλιθέα, κι όμως νιώθω κάθε μέρα συγκλονισμένος. Κι είμαι ευτυχής που έκανα αυτή τη διαδρομή, νιώθοντας ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο...».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Βιβλίο
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 13:45

Λίγη ζωή - Χάνια Γιαναγκιχάρα

Ένα ξεχωριστό βιβλίο είναι η σημερινή μας πρόταση από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ο τίτλος λέγεται “Λίγη ζωή” της Χάνια Γιαναγκιχάρα.


Το μυθιστόρημα αρχίζει με την περιγραφή διαφόρων στιγμιότυπων από τη ζωή τεσσάρων φίλων, οι οποίοι ζουν στη Νέα Υόρκη. Δύο από αυτούς, ο Γουίλεμ, ωραίος επίδοξος ηθοποιός, κι ο Τζουντ, ιδιοφυής και αινιγματικός, που προορίζεται για δικηγόρος, ψάχνουν διαμέρισμα στην οδό Λίσπεναρντ στο Μανχάταν. Είναι όμως απένταροι και συναντούν δυσκολίες. Γι’ αυτό το ζήτημα, συζητούν με τους άλλους δύο, τον Τζέι Μπι, φιλόδοξο ζωγράφο, και τον Μάλκολμ, αρχιτέκτονα σε εταιρεία. Στα πρώτα φοιτητικά τους χρόνια συγκατοικούσαν όλοι σ’ ένα φτωχικό δωμάτιο, όπου δέθηκαν για πάντα. Είναι λευκοί και μαύροι, δεν πολιτικολογούν, αισθάνονται έλξη για κορίτσια και αγόρια, ενώ μερικούς τους απασχολεί η φυλή τους. Σιγά σιγά, μαθαίνουμε πως ο καθένας στον τομέα του πασχίζει για το καλύτερο και μάλιστα το επιτυγχάνει. Καθώς περνούν οι δεκαετίες, τους βλέπουμε να διατηρούν τη φιλία τους, να συγχρωτίζονται με άλλους ανθρώπους, να ωριμάζουν και να προσπαθούν να διαχειριστούν τη σεξουαλικότητά τους.

Θα πρέπει οπωσδήποτε να πω πρώτα απ’ όλα ότι, πέρα από τον όγκο του (800 σελίδες), πρόκειται για ένα βιβλίο ψυχολογικά σκοτεινό, τόσο ως θεματολογία όσο και ως ατμόσφαιρα, με ορισμένες εκτυφλωτικές «λιακάδες» που σχίζουν για λίγο τον μολυβένιο ουρανό του: στον πυρήνα του είναι το βαρύ θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία και θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν η αγάπη (σε όλες της τις μορφές) να γιατρέψει αυτό το βαθύ τραύμα. Δύο ακόμα βασικά θέματα του βιβλίου είναι η δύναμη και η αντοχή της νεανικής φιλίας στη διάρκεια της ζωής –η οποία συμβαίνει και εξελίσσεται με τους δικούς της νόμους–, αλλά και κατά πόσο μια ενήλικη ζωή είναι πλήρης και ολοκληρωμένη για όσους συνεχίζουν να τη ζουν ως μετέφηβοι: μάλλον νομαδικά, με επίκεντρο τη δουλειά τους, με τους φίλους να είναι οι πιο σημαντικές ανθρώπινες σχέσεις τους και χωρίς να κάνουν παιδιά – μια τάση ολοένα αυξανόμενη στους τριαντάρηδες και σαραντάρηδες στις δυτικές κοινωνίες.

Σ’ ένα σχετικό κείμενό της, η μεταφράστρια του βιβλίου Μαρία Ξυλούρη, η οποία έχει γράψει και τις κατατοπιστικές σημειώσεις, εκτιμά ότι το βιβλίο απαιτεί τη συναισθηματική εμπλοκή των αναγνωστών, απαιτεί μια συναισθηματική αντίδραση, καλή ή κακή, πάντως όχι χλιαρή ή αδιάφορη.

Η Χάνια Γιαναγκιχάρα (1975), κάτοικος της Νέας Υόρκης, με πατέρα από τη Χαβάη και μητέρα από την Κορέα, θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της αμερικανικής λογοτεχνίας. Εργάστηκε σε περιοδικά και το 2013 εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα, το "The people in the trees", που είχε ως θέμα την παιδική κακοποίηση. Το παρόν δεύτερο μυθιστόρημά της, επιλέχθηκε ως βιβλίο της χρονιάς από έντυπα όπως το «The Wall Street Journal» και το «Cosmopolitan», ενώ μπήκε στις βραχείες λίστες για το Βραβείο Booker και το National Book Award. Γιατί όμως αρκετοί κριτικοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις), το εξύμνησαν, ενώ η προαναφερθείσα εφημερίδα της Γουόλ Στριτ έγραψε ότι «καθιερώνει τη Γιαναγκιχάρα ως μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες Αμερικανίδες συγγραφείς»;

Έχοντας διαβάσει προσεκτικά το Λίγη ζωή μπορούμε να πούμε πως τα επαινετικά λόγια δεν είναι τυχαία, και πως η Γιαναγκιχάρα πράγματι έχει μεγάλες αφηγηματικές ικανότητες, διεισδυτική ματιά πάνω στα ανθρώπινα πάθη (κάθε είδους) και πλούσιες γνώσεις πάνω σε θέματα λογοτεχνίας και κινηματογράφου.

Το μυθιστόρημα αυτό έχει μια αναλογία με το θείο δράμα, με τις αρχαίες τραγωδίες, με τις τραγωδίες του Σαίξπηρ: βγαίνεις μέσα από τα σκοτεινά του βάθη εξαγνισμένος – καλύτερος άνθρωπος.

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Βιβλίο
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 12:17

Συκώτι Μόσχου στη Σάλτσα του

Υλικά

  • ½ κιλό μοσχαρίσιο συκώτι
  • ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • 1 κουταλιά της σούπας αλεύρι
  • 1 κουταλιά της σούπας μηλόξιδο
  • 1 κουταλιά της σούπας δενδρολίβανο
  • 2 φύλλα δάφνης
  • Αλάτι, πιπέρι
  • Αλεύρι για το τηγάνισμα

 

Εκτέλεση

  1. Αρχικά αφαιρούμε την πέτσα απ’ το συκώτι και το κόβουμε σε λεπτές φέτες.
  2. Αλατοπιπερώνουμε, πασπαλίζουμε με το μισό δενδρολίβανο και το βάζουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον μία ώρα.
  3. Σε βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά, αλευρώνουμε το συκώτι και το τηγανίζουμε.
  4. Στη συνέχεια καθαρίζουμε το ελαιόλαδο από τα υπολείμματα του τηγανίσματος και προσθέτουμε 1 κουταλιά της σούπας αλεύρι.
  5. Ανακατεύουμε με σύρμα να καβουρντιστεί καλά και να μη σβολιάσει, σβήνουμε με το ξίδι και προσθέτουμε μισό ποτήρι νερό, τη δάφνη και το δεντρολίβανο.
  6. Αφήνουμε τη σάλτσα να βράσει μέχρι να δέσει και περιχύνουμε με αυτήν το συκώτι.
  7. Σερβίρουμε ζεστό.

 

Πηγή: http://tinafamesimera.blogspot.gr/

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Μαγειρική

Υλικά

  • 10 κουταλιές της σούπας νερό
  • 10 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
  • 1 κουταλιά του γλυκού χυμό λεμονιού
  • 100gr λευκή σοκολάτα
  • 750ml γάλα
  • 150gr ζάχαρη
  • 6 αυγά
  • Μια φουντίτσα κρόκο Κοζάνης

 

Εκτέλεση

  1. Σε μπεν μαρί λιώνουμε τη λευκή σοκολάτα με μια κουταλιά της σούπας γάλα.
  2. Μόλις το μείγμα μας είναι έτοιμο και λείο, ρίχνουμε μέσα το υπόλοιπο γάλα και τον κρόκο Κοζάνης. Βάζουμε στη φωτιά να βράσει και ανακατεύουμε.
  3. Κατεβάζουμε απ’ τη φωτιά. Σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν.
  4. Στη συνέχεια ρίχνουμε το μείγμα με το γάλα μέσα στο μείγμα με τα αυγά και ανακατεύουμε με ένα σύρμα.
  5. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180oC.
  6. Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε 10 κουταλιές της σούπας νερό, 10 κουταλιές της σούπας ζάχαρη και ένα κουταλάκι του γλυκού χυμό λεμονιού και ψήνουμε για να γίνει η καραμέλα.
  7. Μόλις η καραμέλα μας είναι έτοιμη τη μοιράζουμε σε 10 μπολάκια, γεμίζουμε το υπόλοιπο με κρέμα, τα τοποθετούμε σ’ ένα ταψί με νερό μέσα και ψήνουμε στο φούρνο για 30’ λεπτά.
  8. Τέλος βγάζουμε τα μπολάκια από το νερό, τα αφήνουμε να κρυώσουν, τα αναποδογυρίζουμε σε πιατάκια και σερβίρουμε διακοσμώντας με λίγο κρόκο Κοζάνης στο κέντρο της καραμέλας.

Εναλλακτικά, μπορούμε να φτιάξουμε το γλυκό μας σε φόρμα ψησίματος, με όποιο σχέδιο θέλουμε και να σερβίρουμε κομμάτι κομμάτι.

 

Πηγή: http://tinafamesimera.blogspot.gr/

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Μαγειρική
Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 11:33

Λιγκουίνι με Άγρια Μανιτάρια

Υλικά

  • 1 βαζάκι άγρια μανιτάρια Porcini σε ελαιόλαδο
  • 4 κουταλιές της σούπας βούτυρο
  • 2 κούπες κρέμα γάλακτος
  • 4 κούπες διάφορα φρέσκα μανιτάρια κομμένα σε φέτες
  • 2 κουταλάκι του γλυκού θυμάρι
  • 2 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
  • 6 σκελίδες σκόρδο λιωμένο
  • 1 πακέτο Λιγκουίνι
  • Αλάτι και φρέσκο τριμμένο πιπέρι

 

Εκτέλεση

  1. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βράζουμε τα Λιγκουίνι σε αλατισμένο νερό.
  2. Σε μια μέτρια κατσαρόλα αδειάζουμε περίπου 2 κουταλιές από το λάδι των μανιταριών. Ρίχνουμε το βούτυρο και αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να ζεσταθούν.
  3. Στη συνέχεια προσθέτουμε, τα συσκευασμένα στο βάζο και τα φρέσκα μανιτάρια, το σκόρδο λιωμένο, το θυμάρι, τη ρίγανη, αλάτι και πιπέρι και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν, σε μέτρια φωτιά, για 10’ περίπου λεπτά, ανακατεύοντας συχνά για να μη μας κολλήσουν.
  4. Μόλις τα μανιτάρια μας έχουν μαλακώσει αρκετά, δυναμώνουμε τη φωτιά και ανακατεύουμε μέχρι να σωθούν όλα τα υγρά τους.
  5. Έπειτα ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι η σάλτσα μας να πάρει μια βράση.
  6. Μόλις η σάλτσα μας αρχίζει να πήζει κάπως, δοκιμάζουμε και προσθέτουμε αν χρειάζεται αλάτι.
  7. Σουρώνουμε τα ζυμαρικά μας, τα ξαναρίχνουμε στην ζεστή κατσαρόλα και τα περιχύνουμε με τη σάλτσα μας.
  8. Ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε αμέσως πασπαλίζοντας με φρέσκια ρίγανη και θυμάρι.

 

Πηγή: http://tinafamesimera.blogspot.gr/

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Κατηγορία Μαγειρική

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery