Suntown Magazine | Γυναικείο Περιοδικό - Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

 

Το κεφάλαιο γάμος-διαζύγιο είναι πολύ μεγάλο, αδιερεύνητο και πολυσύνθετο. Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις γύρω από αυτό το θέμα. Από τη μία πλευρά κατακρίνονται όσοι συζούν συμβατικά, με σκοπιμότητα και υποκρισία, ενώ από τη άλλη η κοινωνία βλέπει με καχυποψία τους διαζευγμένους. Από τη μία θεωρούνται δειλοί όσοι υποκρίνονται και δε χωρίζουν για να μην υποστούν τις συνέπειες του χωρισμού κι από την άλλη θεωρούνται δειλοί όσοι χωρίζουν, διότι δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος των ευθυνών και καθηκόντων του έγγαμου βίου. Ποιος άραγε είναι ο δειλός;

 

Άλλος βολεύεται ως παντρεμένος και ζει με υποκρισία κι άλλος βολεύεται με το να χωρίζει εύκολα και απλά. Ποιος λοιπόν έχει ήθος; O υποκριτής και συγκαταβατικός που δε θέλει τα παιδιά του να έχουν χωρισμένους γονείς ή ο τολμηρός που προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή για να νοιώσει ευτυχισμένος και γαλήνιος, διότι έχει κι αυτός δικαίωμα στην ευτυχία; Τα παιδιά όταν ζουν σε ένα τέτοιο υποκριτικό περιβάλλον, εκτός του ότι το αντιλαμβάνονται αμέσως, ζουν σε μια ψεύτικη οικογένεια με όλα τα συναισθηματικά επακόλουθα. Τι πρότυπα θα αποκτήσουν αυτά τα παιδιά και τι βιώματα ζωής για το μέλλον τους; To ζευγάρι πριν τη δέσμευση του γάμου πρέπει να διερευνήσει καλά ο ένας το χαρακτήρα του άλλου και να σκεφθεί σοβαρά εάν ταιριάζει, για να προχωρήσει. Εάν στην πορεία του γάμου διαπιστωθούν διαφωνίες και προβλήματα, ας δείξουν και οι δύο καλή διάθεση στο να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και να απομονώσουν τον εγωισμό τους.

 

mazi den kanoume kai xoria den mporoume photo2

 

Εκείνο που θεωρείται σίγουρο είναι οτιδήποτε κι αν γίνει σ' ένα ζευγάρι ευθύνονται εξίσου με το ίδιο ποσοστό και οι δύο. Στις περιπτώσεις αυτές, καλό είναι να μην παίρνουμε θέση εμείς και να μην κρίνουμε κανένα, διότι άλλα δείχνουν τα πράγματα και τα γεγονότα κι άλλα κρύβονται από πίσω. Από όσα ακούς να μην πιστεύεις τίποτα κι από όσα βλέπεις να πιστεύεις τα μισά. Ένα άλλο σοβαρό δεδομένο είναι ότι έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι στα παιδιά που φέρουμε στον κόσμο και υποχρεούμαστε να τα φροντίζουμε, ώστε να είναι ψυχολογικά υγιή και ισορροπημένα. Από την άλλη πάλι πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι έχουμε ευθύνη κι απέναντι στον εαυτό μας. Αυτά τα δύο πρέπει ας τα ζυγίζουμε καλά, ώστε να επιδιώκουμε να βρίσκονται πάντα σε μια διαρκή ισορροπία.

 

Το μεγαλύτερο κακό που συμβαίνει ανάμεσα στους δύο συζύγους είναι ότι, όταν παρουσιάζεται ένα πρόβλημα ανάμεσά τους, τότε στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου, θεωρώντας τον άλλο ως υπαίτιο του προβλήματος. Αντί να σταθούν από κοινού να δουν το πρόβλημα πρόσωπο με πρόσωπο για να το λύσουν, αναζητούν την ευτυχία αλλού και ψάχνουν ιδανικούς και ιδανικές συζύγους που δεν υπάρχουν. Το βάζουν στα πόδια και ψάχνουν την ευτυχία στα όνειρα. Το σωστό ζευγάρι, οι σωστοί γονείς κάθονται και λύνουν ψύχραιμα τα προβλήματα και κτίζουν την ευτυχία, κτίζουν το χαμόγελο στην οικογένεια και δεν κάνουν δυστυχισμένα τα παιδιά τους. Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν ερωτικά κι όχι συναισθηματικά με την καρδιά τους. Έτσι όταν η άλλη πλευρά δεν μπορεί να μας δώσει αυτά που επιθυμούμε στον έρωτα, το ψάχνουμε αλλού. Όταν ο άνθρωπός μας, αυτόν που εμείς επιλέξαμε δεν μπορεί να μας δώσει αυτά που θέλουμε για να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μας, τα ψάχνουμε επίσης αλλού.

 

mazi den kanoume kai xoria den mporoume photo3

 

Η αγάπη είναι κάτι πολύ σημαντικό και κτίζεται, δεν έρχεται με επιφοίτηση, δεν έρχεται δια μαγείας. Οι κεραυνοβόλοι έρωτες έχουν πολλές φορές και κεραυνοβόλους χωρισμούς. Η αγάπη είναι κάτι που κτίζεται, όπως και η εμπιστοσύνη, όπως και το σπίτι. Δεν κτίζει κανείς δια μαγείας ένα σπίτι. Όλα γίνονται σιγά-σιγά, με κόπο, με χαμόγελο, με υπομονή και πάνω απ' όλα με καλή διάθεση.

 

Από την Φαίη Σπυριδάκη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Σχέσεις
Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017 16:26

KIND OF BLUE


Το kind of blue θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ο δίσκος που άλλαξε την ιστορία της τζαζ μουσικής, την έβγαλε από τα κακόφημα μπαρ της Νέας Υόρκης, βάζοντας την πλέον στο σπίτι κάθε ψαγμένου μουσικόφιλου. Σήμερα αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του σοβαρό ερευνητή της μαύρης μουσικής οφείλει να τον έχει στη δισκοθήκη του, όντως περήφανος γι’ αυτόν. Είναι ο δίσκος στον οποίο συμμετέχουν οι δύο μεγαλύτεροι μουσικοί στην ιστορία της τζαζ για μένα, ο Miles Davis και ο John Coltrane. Ο Davis είναι ο Beethoven του εικοστού αιώνα, μια ανεπανάληπτη μουσική μεγαλοφυΐα που χάρη στην τόλμη και στην πρωτοποριακή του διάθεση, πήρε την μουσική από το χέρι και την οδήγησε σε άγνωστα μέχρι τότε, μυστικιστικά τοπία.

 

Το kind of blue αποτελείται μόνο από 5 κομμάτια κι όμως κατάφερε με τις ανεπανάληπτες νότες και μελωδίες του να πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και να γίνει ένας από τους δίσκους με την μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της μουσικής εν γένει.

Τα κομμάτια είναι τα εξής :

  1. So what
  2. Freddie Freeloader
  3. Blue in green
  4. All blues
  5. Flamenco sketches

 

Υπάρχει κάτι μαγικό, κάτι ανεξήγητο σε αυτό το δίσκο και το καταλαβαίνει κανείς από τις πρώτες νότες του πρώτου κομματιού. Ο Davis παίζει την τρομπέτα σαν σαμάνος μάγος, αφήνοντας τις νότες να πλημμυρίσουν τον τόπο με την πραότητα, την απλότητα και την ομορφιά τους, σαγηνεύοντας κάθε απαιτητικό ακροατή. Δεν θα άλλαζα ούτε μία νότα από αυτό το άλμπουμ αν μπορούσα, είναι από τους δίσκους που πρέπει να τους ακούσεις προσεκτικά χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο παράλληλα, απλά να κάτσεις κάπου άνετα και να παραδοθείς στην τελειότητα της μουσικής του, για να αντιληφθείς τον ανεκτίμητο θησαυρό που κρύβει καλά μέσα στο σεντούκι του. Το Blue in green είναι απλά θεϊκό, το συναισθηματικότερο τζαζ κομμάτι που άκουσα στη ζωή μου, ένας μουσικός παράδεισος 5 λεπτών. Μετά την ακρόαση του νιώθεις διαφορετικός για κάποιον ανεξακρίβωτο λόγο, σαν να έχεις χάσει ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου, πιο ήρεμος και ανάλαφρος ευχαριστείς το Θεό που σε έκανε άνθρωπο και αξιώθηκες να ακούσεις κάτι τόσο μεγαλειώδες και υπερανθρώπινο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε, δεν χρειάζεται να είναι τόσο ευαίσθητος ή ρομαντικός, αρκεί να έχει το ελάχιστο ποσοστό συναισθήματος μέσα του.

 

kind of blue photo2

 

Λίγο μετά τις ηχογραφήσεις αυτού του άλμπουμ το γκρουπ ( Davis, Coltrane, Evans, Adderly, Chambers, Cobb ) διαλύθηκε και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, αυτό όμως δίνει μεγαλύτερη αξία στο δίσκο, τον καθιστά μοναδικό. Όλοι τους έπαιξαν ελεύθερα, αχαλίνωτα θα μπορούσε κανείς να πει, χωρίς περιορισμούς, με μοναδική έγνοια να ανανεώσουν την τζαζ μουσική εκ βάθρων, κάτι που τελικά κατάφεραν αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Davis, ήταν όλοι τους κάτι σαν επιστήμονες του ήχου, τόσο πολύ είχε ασχοληθεί ο καθένας με το όργανο του και την μουσική σημειογραφία που ακόμα και η πόρτα να έτριζε, ήξεραν τι νότα είναι. Νομίζω πως η λέξη κλειδί για την κατανόηση του άλμπουμ είναι ο αυτοσχεδιασμός, που από τότε έγινε το βασικό στοιχείο της φρι τζαζ μουσικής.

 

Ο Miles Davis όπως και πολλοί άλλοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες δεν έζησε παραδεισένια, μέσα στην άνεση και την ευτυχία, αλλά πολέμησε καθημερινά με τους προσωπικούς του δαίμονες. Κατάφερε όμως να βγει νικητής και όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να μετατραπεί σε έναν από τους πιο ολοκληρωμένους μουσικούς του 20ου αιώνα. Ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά τόσο πολύ που κάποιες φορές δεν μπορούσε να περπατήσει πάνω στη σκηνή, γι’ αυτό σταμάτησε να δίνει ζωντανές παραστάσεις για αρκετά χρόνια, παρ’ όλο που απ’ ότι φαίνεται του άρεσε αρκετά. Αν και εξαρτημένος από την ηρωίνη όμως δεν σταμάτησε να παίζει και να ηχογραφεί, ευτυχώς, χαρίζοντας μας κλασικούς δίσκους που γιγάντωσαν το όνομα της τζαζ στην παγκόσμια μουσική σκηνή και εξακολουθούν να συγκινούν τους ακροατές ακόμα και σήμερα. Ήταν πολύπλευρο ταλέντο, με μια πρόθεση ρήξης με το μουσικό κατεστημένο, προσπαθώντας να διοχετεύσει την αστείρευτη δημιουργικότητα του προς καθετί που έβρισκε ενδιαφέρον. Ασχολήθηκε με το μποξ και κατόπιν με το μπάσκετ ενώ στα τελευταία χρόνια της ζωής του άρχισε να ζωγραφίζει, με αρκετά θετικές κριτικές μάλιστα. Δεν του άρεσαν πολύ τα λόγια αλλά οι πράξεις και μάλιστα οι δημιουργικές και το απέδειξε με την ίδια τη ζωή του, η κληρονομιά που άφησε και ιδίως αυτό το άλμπουμ που υπεραγαπώ, θα βρίσκεται για πάντα στις καρδιές των ανθρώπων που λάτρεψαν τη μουσική του.

Σύνδεσμος: https://www.youtube.com/watch?v=kbxtYqA6ypM

 

 

Από τον Θωμά Χατζηθωμά

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Μουσική
Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017 16:11

ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ


"Θα πενθώ πάντα – μ’ ακούς – για ‘σένα, μόνος στον παράδεισο."

Έτσι αρχίζει η ερωτικότερη ποιητική συλλογή των νεοελληνικών γραμμάτων κατά γενική ομολογία, ένα μνημειώδες έργο – διθύραμβος στον δυνατό, αληθινό έρωτα και στις συνέπειες που μπορεί να έχει στη ζωή ενός ανθρώπου. Πολλά έχουν γραφτεί γι’ αυτό το έργο από φανατικούς λάτρεις της ποίησης και άλλα τόσα έχουν διατυπωθεί προφορικά και χάθηκαν στο χωνευτήρι του χρόνου. Είναι φυσιολογικό ένα τέτοιο βιβλίο να προκαλέσει τόσα πολλά σχόλια και συζητήσεις και να αγαπηθεί τόσο έντονα από νέους και ερωτευμένους αλλά και ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Έχει ειπωθεί πως ο Ελύτης δεν ήταν ερωτευμένος με κάποια γυναίκα την περίοδο που το έγραφε, εγείροντας και πάλι το επίμονο ερώτημα: είναι δυνατόν να γράψει κάποιος ποιοτική, ερωτική λογοτεχνία χωρίς να είναι ερωτευμένος; Και φυσικά μπορεί, ο μεγάλος μας ποιητής το απέδειξε περίτρανα, άλλωστε ο έρωτας είναι κάτι καθολικό, κάτι που επηρεάζει όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να κατευθύνεται προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Αυτός που ξέρει τι σημαίνει έρωτας, μπορεί να γράψει γι’ αυτόν έστω κι αν δεν είναι ερωτευμένος τη συγκεκριμένη στιγμή.

 

to monogramma photo3


Όποια κι αν είναι η πραγματικότητα, το μονόγραμμα δεν γράφει για τον έρωτα αλλά για την απώλεια του έρωτα και τον αβάσταχτο πόνο που αυτή επιφέρει στη ζωή του ερωτευμένου. Ένα έργο που βρίθει από συναισθήματα θλίψης και απόγνωσης για το ανέλπιστο χάσιμο ενός δυνατού, ξεχωριστού έρωτα, που όμως είναι τόσο ολοκληρωμένο στην περιγραφή του, ώστε να προκαλεί διαφορετικά αισθήματα και σκέψεις στον αναγνώστη κάθε φορά που το πιάνει στα χέρια του. Μια ποιητική συλλογή που αποτελείται από 7 τρυφερά, γεμάτα συγκίνηση ποιήματα, τόσο δυνατά και εμπνευσμένα που σου φέρνουν κατευθείαν στο μυαλό τη σκέψη πως έτσι θα ‘θελες να αγαπηθείς κάποτε από τη γυναίκα της ζωής σου και πως εκεί, κάτω από την προστασία αυτού του αληθινού έρωτα, θα ‘βρισκες επιτέλους την πολυπόθητη ηρεμία και αγαλλίαση. Το βιβλίο είναι μικρό σε έκταση, περίπου 30 σελίδες, όμως είναι τόσο καλογραμμένο και γεμάτο λυρισμό που σε απορροφάει ολοκληρωτικά για κάποιες ώρες, μέχρι να το τελειώσεις. Η αρχιτεκτονική του ποιήματος, δηλαδή η δομή του, είναι απόλυτα συμμετρική, για να υπάρχει αρμονία και τάξη από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στίχο, ο Ελύτης έδωσε συνειδητά μεγάλη σημασία σ’ αυτό, δηλαδή όχι μόνο στο περιεχόμενο του αλλά και στο πως αυτό παρουσιάζεται στα μάτια του αναγνώστη. Όπως διαβάζουμε στο δοκίμιο του M. Vitti για το μεγάλο ποιητή, αυτή η αυστηρή αρχιτεκτονική υπάρχει για να πειθαρχήσει κάτι που από τη φύση του είναι ατίθασο, τον έρωτα. Ο Ελύτης προσπάθησε με αυτό το βιβλίο να σταματήσει το χρόνο, καθιστώντας αυτόν τον έρωτα μόνιμο, παντοτινό.


Αν και το βιβλίο γράφτηκε σε μεγάλη ηλικία από τον ποιητή, είναι γεμάτο εφηβική ζωντάνια και ερωτικό πάθος, αποδεικνύοντας έμπρακτα πως ο έρωτας αναζωογονεί τους ανθρώπους, σε οποιαδήποτε φάση της ζωής τους κι αν βρίσκονται. Ο Ελύτης αναζητάει έναν έρωτα αντισυμβατικό, ξεχωριστό και εκφράζει το παράπονο πως οι άνθρωποι δεν είναι ακόμα έτοιμοι να αποδεχτούν κάτι τόσο δυνατό, χαμένοι μέσα στη μετριότητα της ασήμαντης ζωής τους. Η υπόθεση αυτού του ερωτικού δράματος, εξαιτίας της μικρής έκτασης του έργου αλλά και με σαφή πρόθεση του δημιουργού του, είναι αρκετά ασαφής ώστε να μπορεί ο καθένας να δει σαν πρωταγωνιστή τον εαυτό του εκεί μέσα, συμμετέχοντας ενεργά από συναισθηματική άποψη. Ο ποιητής μας δίνει μόνο τα απαραίτητα στοιχεία και αυτά είναι τα κλασικά μοτίβα κάθε ερωτικού δράματος: ο κοινωνικός περίγυρος του ζευγαριού δεν δέχεται αυτήν την αγάπη, το νεαρό κορίτσι αυτοκτονεί και ο αγαπημένος της μένει για πάντα μόνος, θρηνώντας ασταμάτητα για την απώλεια ενός τόσο μοναδικού έρωτα.

 

to monogramma photo2


Το πιο συγκινητικό εύρημα του Ελύτη είναι πως μιλάει κατευθείαν στην χαμένη του αγάπη έστω κι αν ξέρει πως αυτή δεν μπορεί πλέον να τον ακούσει, χρησιμοποιώντας το δεύτερο ενικό και επαναλαμβάνοντας συνεχώς τη φράση "μ'  ακούς ;", προσδίδοντας έτσι μεγαλύτερη τραγικότητα στο ποίημα. Ακόμα και εκεί, στον παράδεισο, δεν θα είναι τόσο χαρούμενος όσο ήταν μαζί της και ο θρήνος του θα είναι αιώνιος. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να γράψω περισσότερα, τι άλλο πρέπει να διαβάσει κάποιος που πιστεύει σθεναρά στον έρωτα για να αγοράσει αυτό το βιβλίο;

Θα ήθελα απλά, τελειώνοντας να προσθέσω μερικούς από τους αγαπημένους μου στίχους αυτού του ανεπανάληπτου ποιήματος:


Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται

Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ’ άλλα που πέρασαν

Εάν είναι αλήθεια........

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν πανσέληνος, από παντού...

 

 

Από τον Θωμά Χατζηθωμά

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Βιβλίο
Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017 16:04

Άγριες Θάλασσες

 

Στις άγριες θάλασσες της κατεχόμενης Ελλάδας υπάρχει ένα μυστικό ελευθερίας που το γνωρίζουν μόνο οι γενναίοι. Η "Ευαγγελίστρια", το καΐκι της διαφυγής, δε μεταφέρει ανθρώπους• μεταφέρει την ελπίδα της εθνικής ξαστεριάς στην πιο σκοτεινή στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Κατακτητές και πατριώτες, διώκτες και κυνηγημένοι, όλοι τους στρατευμένοι σ' έναν πόλεμο που θα κρίνει το μέλλον του κόσμου. Από τον ασυμβίβαστο καπετάν Μιλτιάδη Χούμα μέχρι την καρτερική Ελένη του, μικροί και μεγάλοι ήρωες στροβιλίζονται σ' ένα έπος που εκτυλίσσεται στην πανάρχαια θάλασσα του Ομήρου. Τι απέμεινε από αυτή τη φοβερή αντάρα; Μνήμες και βοές μέσα στον χρόνο αλλά και η ζωή αυτών των ανθρώπων, πλούσια σε ιδανικά, σε όνειρα, σε έρωτες και πάθη. Ζωή μοιρασμένη σε επεισόδια που θα αδυνατούσε να συλλάβει και η πιο τολμηρή φαντασία.


".....Η αξιοπρέπεια είναι που σε κάνει να συνεχίσεις να ταξιδεύεις, ακόμα κι όταν σπάσουν τα κουπιά σου, η λαχτάρα να μη χαλαλίσεις τα όνειρά σου και η ελπίδα. Μια ελπίδα βαφτισμένη στο όνομα της εθνικής υπερηφάνειας, της ελευθερίας πέρα από κάθε προσωπικό κέρδος. Και όλα αυτά σε κάνουν να παλεύεις ασίγαστα, χωρίς κανένα άλλο αντίκρισμα. Δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο".

 

Ενα έξοχο βιβλίο, που συνδυάζει ιστορία, τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου, και μας γνωρίζει με τον καλύτερο τρόπο, έναν ταπεινό, ακέραιο, έντιμο, με ήθος και εθνική συνείδηση Ελληνα, που τίμησε τις ελληνικές "άγριες θάλασσες" της κατεχόμενης Ελλάδας, με τον ηρωισμό του, το θάρρος, τη γεννναιότητά του, την πίστη του στην ελευθερία και στην ασίγαστη ελπίδα του, για την απελευθέρωση του τόπου μας ....οι σελίδες του, όλες μία και μία, μας ταξιδεύουν όχι μόνο στις "άγριες θάλασσες" κατά τον εύστοχο τίτλο του, αλλά σε εκείνη την εποχή, που όλα ήταν πιο αγνά, αθώα, μακριά από σκοπιμότητες, συμφέροντα, ιδιοτέλειες και υστεροβουλίες....αποτελεί έναν "φόρο τιμής" σε όλους εκείνους τους αφανείς και εμφανείς ήρωες, Ελληνες που στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, δεν δίστασαν ούτε στιγμή, με αίσθηση ευθύνης και πλήρη συνείδηση της κρισιμότητας των περιστάσεων, να επιλέξουν ανάμεσα στην υποταγή στον κατακτητή και στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας, ακόμα και εάν, καθημερινά, έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή τους (και όχι μόνο τη δική τους, αλλά και των δικών τους ανθρώπων), χωρίς να φοβηθούν ούτε στιγμή, να λιποψυχήσουν και να υπαναχωρήσουν από τα ιδανικά και τις αξίες τους. Και αν μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζαμε την σπουδαία προσφορά του Μιλτιάδη Χούμα, τον οποίο γνωρίσαμε χάρη στην έμπνευση και στη συγγραφική πένα της Τέσυς Μπάιλα, αυτό, εν πολλοίς οφείλεται στην ταπεινότητά του και στη σεμνότητά του, που ουδέποτε του επέτρεψε να "εκμεταλλευθεί" τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, αρετές οι οποίες αναμφισβήτητα αποτελούσαν στοιχεία της έντονης και μαχητικής προσωπικότητάς του, σε συνδυασμό με την ασίγαστη φιλοπατρία του και την αστείρετη αγάπη για τον τόπο μας.

 

Σε μία εποχή, και σε καιρούς δύσκολους, που η τιμή και η εθνική υπερηφάνεια, η αξιοπρέπεια και το ψυχικό σθένος, δεν ήταν "κενό γράμμα", αλλά πραγματικά και ουσιαστικά αποτελούσαν μοναδικά στοιχεία της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, τα οποία εμφαντικά, διεκδικούσαν, στις περιόδους απώλειας ή κλονισμού της ελευθερίας, να είναι τα βασικότερα και τα πιο γνήσια στοιχεία, του έθνους μας, τα λόγια και οι σκέψεις του Μ. Χούμα, δια της συγγραφικής πένας, με τη διαύγειά τους, αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα και προκαλούν αβίαστα το θαυμασμό για το μεγαλείο της ψυχής όλων εκείνων που αγνόησαν τον φόβο, και με πάθος, πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες για την "ανάσταση" της Ελλάδας. Διότι, εκείνοι οι άνθρωποι, όσο σκληρά και αν δοκιμάσθηκαν, είχαν τη σκέψη τους και στις επόμενες γενιές, στα χρόνια που θα ακολουθούσαν και σε όσα ιερά και όσια όφειλαν να παραδώσουν, και οι περισσότεροι με αυταπάρνηση, σκέφτονταν όπως και ο Μ.Χούμας, την εικόνα και τις σκέψεις του οποίου, η Τ. Μπάιλα μας έκανε "κοινωνούς" :

 

"....επειδή ότι είχε κάνει δεν σήμαινε για εκείνον παρά μόνο ένα χρέος, και το χρέος αυτό δεν είχε σχέση ούτε με παράσημα, ούτε με τιμές, ούτε με μπάντες που παιάνιζαν διθυραμβικά, αλλά με την έμφυτη συστολή του ανθρώπου που επιλέγει να υπηρετήσει τη θητεία του στο παρελθόν και να παραδώσει στις επόμενες γενιές ατόφια την Ιστορία της πατρίδας του, αδιαπραγμάτευτη, αρνούμενος την υποδούλωσή της".
Μια μυθιστορηματική μαρτυρία για τότε που οι ψυχές ήταν φτιαγμένες από ακριβό μέταλλο• τότε που την Ιστορία την έγραφαν οι απλοί άνθρωποι.

 

Ταυτότητα βιβλίου

Τίτλος: Άγριες Θάλασσες

Συγγραφέας: Μπάιλα Τέσυ

Εκδότης: Ψυχογιός

Έτος Έκδοσης: 2016

Σελίδες: 472

 

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Βιβλίο
Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017 15:23

Για μια ανάσα

 

Μετά τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο», ο Σταμάτης Φασουλής σκηνοθετεί και πάλι την Ελένη Ράντου κι έναν δυνατό θίασο σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που έκανε μεγάλη αίσθηση πέρυσι στο Λονδίνο.

 

Από την πρώτη στιγμή ο σκηνοθέτης σε βάζει στο κλίμα του έργου με μια βίντεο προβολή. Ο εφιάλτης της Άνα (Ελένη Ράντου) ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας και η αίσθηση είναι ασφυξία μέχρι τη στιγμή που ξυπνά. Ένα απλό, αθώο εκ πρώτης one night stand με τον Φέλις (Αντώνης Καρυστινός), που δηλώνει δαίμονας, τους οδηγεί σε ένα διαπληκτισμό για τις ανθρώπινες σχέσεις και το κατά πόσο αυτές είναι συναλλαγή. Ο άγνωστος άντρας λοιπόν, αφού επιμένει να δώσει το χρηματικό πόσο των σαράντα πέντε ευρώ για τις «υπηρεσίες» της προηγούμενης νύχτας, αφήνει στο σὠμα της Άννας ένα σημάδι που φαγουρίζει κι ενοχλεί αφόρητα, μέχρι που γίνεται εσωτερική πληγή και μολύνει ολόκληρη τη βιοθεωρία και τα μέχρι τότε παγιωμένα ανθρωπιστικά πιστεύω της. Παράλληλα, η ακαδημαϊκή καριέρα της Άνα προβλέπεται σπουδαία, αφού καταφέρνει την πολυπόθητη συνεργασία με ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Έτσι, η Άνα μαζί με την αδελφή της, Σόφι (Ελένη Ουζουνίδου) ξεκινά ένα ταξίδι από το Βερολίνο όπου ζει, ως την Αλεξάνδρεια. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αυτού, η Ευρώπη και το οικονομικό σύστημα καταρρέουν με συγκλονιστικές συνέπειες.


Ένα κείμενο σύγχρονο, από την βραβευμένη Zinnie Harris σε εξαιρετική απόδοση της Ελένης Ράντου στα ελληνικά. Με φυσικούς διαλόγους και σαφείς αναφορές στην παγκόσμια λογοτεχνία (Οδύσσεια, Φάουστ) και με βαθιά κριτική αντιμετώπιση του σύγχρονου οικονομικού μοντέλου, η συγγραφέας χτίζει έναν κόσμο και τους ήρωες του, που θα μπορούσαν να είναι πραγματικοί.


Η Βρετανίδα συγγραφέας τοποθετεί δύο γυναίκες στο επίκεντρο αυτού του απρόβλεπτου ταξιδιού. Σίγουρα χωρίς το έξυπνο και συχνά πικρό χιούμορ, η δυσοίωνη διαπίστωση για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ βαριά. Όσο η πλοκή προχωρά, τα μηνύματα έρχονται πιο συμπυκνωμένα, πιο ωμά και πιο κοντά στο σήμερα. Σε μια Ευρώπη που διαλύει τους τραπεζικούς κανόνες, ερημώνει τους δρόμους, μπερδεύει και κρατά μάτια και σύνορα κλειστά, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να γίνει ο ανώνυμος μετανάστης μέσα στη βάρκα που πασχίζει να φτάσει στη στεριά.


«Η Άννα, ένας σύγχρονος Φάουστ ή ένας Οδυσσέας, παλεύει με θεούς και δαίμονες σε ένα υπαρξιακό ταξίδι επιβίωσης, ένα ταξίδι στους φόβους του σύγχρονου δυτικού, τους δαίμονες, τις αξίες, τους εφιάλτες και τα όνειρά του, μια βαθιά κριτική στα αδιέξοδα και ταυτόχρονα ένα γοητευτικό παραμύθι με αφόρητες αλήθειες»: έτσι περιγράφουν ο σκηνοθέτης Σταμάτης Φασουλής και η πρωταγωνίστρια Ελένη Ράντου αυτό το βρετανικό έργο
Η Ελένη Ράντου είναι απόλυτα αφοσιωμένη στον σωματικά και ψυχικά εξαντλητικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Όταν ο αυτοαποκαλούμενος δαίμονας τρυπώνει στη σκέψη της, οι έννοιες εμπιστοσύνη - καλοσύνη - αγάπη αποδομούνται μία μία μέσα στο μυαλό της. Έτσι, περνά σταδιακά από τη φαινομενικά άφθαρτη αρχική σιγουριά της στην ψυχολογική κατάρρευση και τον ολοένα αυξανόμενο πανικό με αποκορύφωμα την οδυνηρή διαπίστωση: «δέκα ευρώ, τόσο κοστολογεί η αγορά την ύπαρξή μου».


Η Ελένη Ουζουνίδου είναι η ψύχραιμη, χαμηλών τόνων, ρεαλίστρια, αισιόδοξη και υποστηρικτική αδερφή της Άννας, όλα αυτά όμως μέχρι που χάνει το έμβρυο που κυοφορεί. Από την ήρεμη δύναμη και την κωμική νότα του πρώτου μέρους, ανεβάζει ερμηνευτικές στροφές στον συγκινητικό μονόλογο με τον πόνο και τη σύγχυση να την κυριεύουν από τη μη αποδοχή της απώλειας. Εν τέλει κι εκείνη αποδεικνύεται ένα από τα μεγαλύτερα θύματα του συστήματος στο οποίο πιστεύει ακράδαντα: στο πρόσωπό της διαψεύδονται βιαία η κατ’ επίφαση ασφάλεια, υποστήριξη και οι ανέσεις που προσφέρουν οι σύγχρονες, πολιτισμένες κι ευνομούμενες ευρωπαϊκές χώρες.
Επιβλητικός ο Αντώνης Καρυστινός, στην εσωτερική πάλη του Φέλις με τη σκληρή φύση του και την τρυφερότητα που του γεννά η Άννα.


Ο Μελέτης Ηλίας είναι απολαυστικός ως ο πανταχού παρών βιβλιοθηκονόμος που εμφανίζεται με ένα εγχειρίδιο οδηγιών σε όλες τις δύσκολες στιγμές της πρωταγωνίστριας. Εμμονικός με την ακρίβεια του χρόνου, τους τύπους και τους κανόνες που πρέπει ακολουθούνται μέχρι κεραίας αποτελεί από τις πιο πετυχημένες κωμικές στιγμές.


Η σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή διατηρεί γρήγορο κι έντονο ρυθμό ιδιαιτέρως στο δεύτερο μισό της παράστασης, ενώ αποδίδει την ουσία του κειμένου και καθοδηγεί σωστά τους ηθοποιούς του από τους οποίους απαιτεί συγκέντρωση και απίστευτη ενέργεια.


Ο σκηνικός χώρος από την Μάγιου Τρικεριώτη, λειτουργικός και ιδιαίτερα ευρηματικός, χωρίς να κουράζει οπτικά, με τη διακριτική πινελιά του εικαστικού από τους Νεκτάριο Θεοδώνη, Νικολέτα Παπακωνσταντίνου, Στρατή Σταματάκο. Στο ίδιο μοτίβο και τα κουστούμια από την Ιωάννα Τσάμη, λειτουργικά, σύγχρονα και καθημερινά. Οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη σε συνδυασμό με τη μουσική της Nalyssa Green, συνεισφέρουν στην αλλαγή της ατμόσφαιρας του έργου σε έναν αρμονικό συνδυασμό.


Το τέλος αυτής της παράστασης ενέχει έναν τόνο αισιοδοξίας: όσο έχουμε ανάσα, έχουμε και φωνή. Όσο αναπνέουμε, είμαστε εμείς η απειλή σε οτιδήποτε προσπαθεί να μας αλλοιώσει και να μας υποτάξει.
Μια παράσταση που σε κρατά ως την τελευταία στιγμή και σίγουρα είναι τροφή για σκέψη.


Συντελεστές


Απόδοση Κειμένου: Ελένη Ράντου

Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής

Σκηνικά: Μαγιού Τρικεριώτη

Βοηθός Σκηνογράφου: Δήμητρα Χίου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Μουσική: Ναλίσσα Γκρήν

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Ματζιάρης

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ελένη Ράντου, Ελένη Ουζουνίδου, Αντώνης Καρυστινός, Μελέτης Ηλίας, Κρίς Ραντάνοφ, Γιώργος Ματζιάρης

 

Θέατρο Διάνα
Ιπποκράτους 7, Αθήνα

Μέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 20:00, Πέμπτη: 20:00, Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 21:00, Κυριακή: 19:30.

Τιμές εισιτηρίων: Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή Πλατεία: 19 ευρώ. Εξώστης: 17 ευρώ. Φοιτητικό: 15 ευρώ. Ανέργων: 12 ευρώ. Πέμπτη Γενική είσοδος: 17 ευρώ. Φοιτητικό: 15 ευρώ. Ανέργων – συνταξιούχων: 12 ευρώ.

Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες χωρίς διάλειμμα.

 

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Κατηγορία Θέατρο

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery