Suntown Magazine | Γυναικείο Περιοδικό - Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017
Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017 16:15

Η ζήλια έχει όρια!


Εμπιστοσύνη: δύσκολο, πολύ δύσκολο στις μέρες μας! Με όσα βλέπουν τα μάτια μας και με τις καθημερινές μας προσωπικές εμπειρίες, το να εμπιστευτούμε τον σύντροφο μας έχει γίνει μια δύσκολη υπόθεση! Εξετάζουμε τα κίνητρα, τις κουβέντες και τις πράξεις του για να δούμε μήπως κρύβεται κάτι πίσω από αυτές και είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση περιμένοντας το πότε, όχι το αν, θα έρθει το χτύπημα! Μήπως κάνουμε λάθος; Μήπως ο σύντροφος μας αξίζει λιγάκι περισσότερη εμπιστοσύνη από ότι του δείχνουμε;

Αμφιβάλλω αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του ζήλια. Η ζήλια είναι ένα από τα πιο κοινά συναισθήματα του ανθρώπου, ακόμη κι αν λένε πως δε ζηλεύουν μερικοί. Εμφανίζεται σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις: στη φιλία, στις σχέσεις μεταξύ μελών της οικογένειας, μεταξύ συντρόφων, στις επαγγελματικές σχέσεις και συχνά έχει τις ρίζες της στη χαμηλή αυτοεκτίμηση και την ανασφάλεια. Είναι ένας μηχανισμός άμυνας, ένας τρόπος να διαφυλάξουμε το γόητρό μας. Κάποιος που ζηλεύει στην πραγματικότητα εκφράζει ένα καλά κρυμμένο αίσθημα κατωτερότητας απέναντι σε έναν εν δυνάμει αντίπαλο.

 

i zileia exei oria photo2

 

Η ερωτική ζήλια συνδέεται με την ανησυχία, το φόβο, το θυμό, την ανασφάλεια, τη λύπη, την αίσθηση της εγκατάλειψης, της απώλειας, της προδοσίας και της ταπείνωσης. Όταν κάποιος ζηλεύει, έχει το φόβο ότι ο σύντροφός του θα τον εγκαταλείψει και αισθάνεται μια μόνιμη απειλή. Αυτή η απειλή ενεργοποιεί τη ζήλια, σαν μια στρατηγική αντιμετώπισης, που δίνει την ψευδαίσθηση πως με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθούν οι δυσάρεστες εκπλήξεις.

Φυσικά, σε μικρές δόσεις είναι σημάδι έρωτα, ένδειξη ενδιαφέροντος και διεκδίκησης. Άλλωστε, η υγιής ζήλεια μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά μέσα στη σχέση, εφόσον μπορεί να αποτελέσει το κίνητρο για να γίνουμε καλύτεροι και να μας αποτρέψει από το να θεωρούμε το σύντροφό μας δεδομένο. Μας βοηθά να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να διεκδικούμε ερωτικά το σύντροφο μας, να είμαστε επαρκείς, να εξελισσόμαστε και να κυνηγάμε τον καλύτερο δυνατό εαυτό μας.

 

i zileia exei oria photo3

 

Υπάρχουν όμως και αυτοί έχουν νιώθουν πολύ έντονα αυτό το συναίσθημα. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που η ζήλεια γίνεται παθολογική και πυροδοτεί έντονα συναισθήματα φόβου, θυμού, ανασφάλειας και εκδίκησης. Το άτομο που ζηλεύει παύει να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αρχίζει να ερμηνεύει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις δικές του (συνήθως λανθασμένες) σκέψεις και πεποιθήσεις. Η παθολογική ζήλια δεν έχει να κάνει μόνο με την ανασφάλεια, αλλά και με την κτητικότητα, τον εγωκεντρισμό του «μη μου πειράξεις το παιχνίδι μου», λες κι εσύ δεν είχες ποτέ προσωπική ελευθερία, οντότητα, προσωπικότητα, ταμπεραμέντο.

Ο ζηλιάρης αρχίζει να έχει ως έμμονη ιδέα πως ο σύντροφός του τον κοροϊδεύει, τον απατά και θα τον αφήσει. Όσο προσπαθεί ο σύντροφος να επιβεβαιώσει την πίστη του, τόσο τροφοδοτεί τις υποψίες του ζηλιάρη. Αν συμπεριφερθεί γλυκά και τρυφερά το κάνει για να του ρίξει στάχτη στα μάτια. Αν αντιδράσει με θυμό ή αν αδιαφορήσει, το χρησιμοποιεί σαν άλλη μια απόδειξη της απιστίας του. Το ζευγάρι ξαφνικά ζει το θέατρο του παραλόγου. Το άτομο μέσα από την παράλογη αυτή συμπεριφορά καταλήγει να καταπιέζει και να πνίγει το σύντροφό του, οδηγώντας τη σχέση στο χωρισμό ή τον σύντροφο σε πραγματική απιστία ως αντίδραση.

 

i zileia exei oria photo4

 

Παρ’ όλες τις μορφές της λοιπόν, τις περισσότερες φορές, μια σχέση κλασσικής ζήλιας εμπνέεται από τη φράση «Όχι αγάπη μου εγώ δε ζηλεύω, απλώς δε θέλω να αναπνέει κανείς άλλος δίπλα σου». Κανείς δεν παραδέχεται κατάματα στον άλλο τη ζήλια που σιγοβράζει και χύνεται από τα μάτια. Κανείς δεν παραδέχεται μπροστά στον άλλο την κτητικότητα του «σε θέλω μόνο δικό μου, κάθε μέρα, συνέχεια». Κανένας δεν έχει τα κότσια να ρίξει τα πέπλα του εγωισμού και να το πει. Γιατί, έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, εγωιστές και σιωπηλά πυροτεχνήματα.

Όλα όσα δε λέμε και δεν πράττουμε όμως, έχουν πάντα ένα αντίκρισμα, ένα λογικό αποτέλεσμα. Γιατί, μπορεί αρκετές φορές η σιωπή να είναι χρυσός, αλλά άλλες φορές, όταν παραμονεύει η σιωπή, γεννιούνται οι αμφιβολίες. Στο τέλος, τον χάνεις τον εαυτό σου και μαζί μ’ αυτόν και το παιχνίδι του έρωτα. Γι’ αυτό πάντα να λέτε τι νιώθετε και να μην κρατάτε τίποτα μέσα σας. Όταν πραγματικά αγαπάμε, μην ξεχνάτε ότι ο εγωισμός πέφτει στο πάτωμα και μένει εκεί, δεν ξανασηκώνεται. Με το να υποκύπτουμε στη φύση του, μπορούμε με τη στάση μας να δημιουργήσουμε προβλήματα και να σερβίρουμε στον άλλο απορίες και διχασμούς. Αντί να ζηλεύουμε λοιπόν, ας παρακινήσουμε το-τη σύντροφό μας να δημιουργήσει κάτι νέο στη ζωή, μαζί με τη στήριξή μας, ώστε να συμβιώσουμε πιο αρμονικά. Χρειάζεται ενεργητικότητα στη σχέση και κίνητρα προόδου, όχι βλακώδης ανταγωνισμός και αυτοκαταστροφής!

 

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Σχέσεις


Η ζωή μας είναι γεμάτη εκπλήξεις είτε ευχάριστες είτε δυσάρεστες σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο. Όλοι οι άνθρωποι, σε διάφορες στιγμές της ζωής τους έχουν αισθανθεί την ανάγκη να συγχωρέσουν και να συγχωρεθεί. Μια ολόκληρη ζωή ζητάμε συγγνώμη, την εννοούμε όμως; Η συγγνώμη είναι λέξη βαρυσήμαντη!

Όταν δεχόμαστε ή δίνουμε τη συγγνώμη μας, η δράση της είναι άκρως θεραπευτική μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Η δύναμή της σου δίνει την δυνατότητα να προχωρήσεις παρακάτω. Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί από εμάς δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, όπως και τη συγγνώμη. Ένας λόγος για τον οποίο διστάζει κάποιος να ζητάει συγγνώμη μπορεί να είναι ο φόβος της απόρριψης. Προβληματισμένος με τη σκέψη ότι οι άλλοι θα τον αντιμετωπίζουν με ψυχρότητα, πιθανόν να μην εκφράζει το πώς νιώθει πραγματικά. Μάλιστα, το θιγμένο άτομο μπορεί να αποφεύγει εντελώς τον υπαίτιο, καθιστώντας έτσι πολύ δύσκολη τη συμφιλίωση.

Η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα αισθήματα των άλλων πιθανώς είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο μερικοί διστάζουν να ζητούν συγγνώμη. Μπορεί να σκέφτονται: “Το να ζητήσω συγγνώμη δεν θα επανορθώσει το λάθος που έκανα”. Άλλοι πάλι διστάζουν να ζητούν συγγνώμη λόγω των πιθανών συνεπειών και αναρωτιούνται: “Μήπως θα θεωρηθώ υπεύθυνος και θα μου ζητηθεί να επανορθώσω τη ζημιά;” Ωστόσο, το μεγαλύτερο εμπόδιο για να παραδεχτεί κάποιος ένα σφάλμα είναι η υπερηφάνεια. Το άτομο που είναι τόσο υπερήφανο ώστε δεν δέχεται να πει «Συγγνώμη» μπορεί κατά βάθος να συμπεραίνει: “Δεν θέλω να ταπεινωθώ παραδεχόμενος το λάθος μου. Αυτό θα μείωνε το κύρος μου”.

 

i dinami tis signwmis kai tis sigxwresis photo2

 

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να ζητήσουμε συγγνώμη για ένα λάθος που κάναμε και ακόμα ποσό πιο δύσκολο είναι να συγχωρέσουμε κάποιον που μας αδίκησε ή μας έβλαψε; Συν-χωρώ σημαίνει κάνω χώρο, ανοίγω διαύλους συναισθηματικής διεργασίας, θέλω να γίνω μέρος της λύσης και της κάθαρσης, και όχι μέρος του προβλήματος.

Όλοι έχουμε έρθει κάποτε στη θέση να ζητήσουμε συγγνώμη, είναι μια πράξη δύσκολη, πρέπει να το νιώθεις, πρέπει να είναι μια ξεκάθαρη απόφαση, ώστε να έρθει η κάθαρση και να νιώσεις πιο ελεύθερος και ανάλαφρος. Αρκετοί, το να ζητήσουν συγγνώμη το θεωρούν ήττα και πράξη αδυναμίας. Αντιθέτως, η εσωτερική πάλη και διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κάποιος να ζητήσει συγγνώμη, είναι τεράστια, απαιτεί δύναμη και γενναιότητα και είναι άξια θαυμασμού. Δηλώνει, ότι καταλάβαμε τα λάθη μας και είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Προϋποθέτει, βέβαια, και κάποια χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι η εν συναίσθηση, μια θεμελιώδη ανθρώπινή ικανότητα, που όποιος την έχει, δημιουργεί αρμόνικες σχέσεις. Φυσικά το παν δεν είναι η λέξη αυτή καθαυτή, πρέπει τη συγγνώμη που ζητάμε από τον συνάνθρωπο (σύντροφο, συνεργάτη, οικογένεια, φίλο) μας να την συνοδεύουν και πράξεις που δηλώνουν την έννοια της συγγνώμης. Άλλωστε, με το να πεις απλά «συγγνώμη» δεν ξεκαθάρισες τη θέση σου και όλα μέλι γάλα! H ειλικρινής συγγνώμη πρέπει να συνοδεύεται από την απόφαση να μην επαναληφθεί το λάθος.

Στην άλλη πλευρά έχουμε τα άτομα που αποδέχονται την συγγνώμη, αυτούς που συγχωρούν αυτόν που τους έβλαψε ή αδίκησε. Αυτή η πράξη και αν απαιτεί μεγάλη εσωτερική δύναμη, μεγάλη καρδιά, ανωτερότητα! Η διαδικασία της συχώρεσης μέσα μας, ξεκινάει, αφού μας το ζητήσει ο συνάνθρωπος μας, όταν θελήσουμε να ξαναδούμε τα γεγονότα με άλλη ματιά.

 

i dinami tis signwmis kai tis sigxwresis photo3

 

Κάθε πληγή, σωματική ή ψυχική, χρειάζεται χρόνο για να γιάνει πλήρως. Το ίδιο ισχύει και για τη συγχώρεση μιας πράξης ή συμπεριφοράς που έχει πληγώσει πολύ. Η συγχώρεση είναι μια συνειδητή πράξη και μια απόφαση που ωριμάζει σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος μέχρι να μπορέσει να συγχωρέσει ουσιαστικά ποικίλει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως η ψυχική του ωριμότητα, η σοβαρότητα και οι συνέπειες των όσων έχει υποστεί, η συγκεκριμένη συγκυρία, το ποιος είναι ο θύτης, αν ο τελευταίος αναγνωρίζει το σφάλμα του και, κυρίως, αν δείχνει σημάδια ειλικρινούς μεταμέλειας απέναντι σε αυτόν που έχει βλάψει.

Συνεπώς, το να συγχωρήσετε δεν προϋποθέτει ότι θα μικροποιήσετε το λάθος ή θα φέρεστε σαν να μην έγινε τίποτα. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι απλώς το αφήνετε να περάσει, αντιλαμβανόμενοι ότι το μίσος μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά στην υγεία σας και στη σχέση σας με τον φταίχτη από ό,τι αυτό καθαυτό το λάθος. Οι ερευνητές λένε ότι χρειάζεται να εξετάσουν περισσότερο τα σωματικά οφέλη που απορρέουν από τη συγχωρητικότητα. Ωστόσο, αναφέρουν τα ψυχολογικά οφέλη, στα οποία περιλαμβάνεται και η «μείωση του άγχους, της ανησυχίας και της κατάθλιψης».

 

Η συγχώρεση, όπως φαίνεται και παραπάνω, δεν είναι μια απλή φράση: «Δέχομαι τη συγγνώμη σου» ή «Σε συγχωρώ». Περιλαμβάνει έξι στάδια και πιστεύω πως αξίζει να τα δούμε ένα προς ένα.


Τα στάδια της συγχώρεσης

  1. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε ότι πληγωθήκαμε, γιατί συχνά πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, ώστε να προστατευτούμε από δυσάρεστα συναισθήματα.
  2. Πολλές φορές, όταν μας πληγώνουν, έχουμε την αίσθηση ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς, ώστε να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ενοχές, όμως, δεν οδηγούν πουθενά.
  3. Το στάδιο της θυματοποίησης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί ο ρόλος του θύματος είναι πολύ «βολικός» και αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να μην αναλάβουμε ευθύνες.
  4. Εξίσου σημαντικό είναι και το να εκφράσουμε την οργή μας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που μας πλήγωσε, αρκεί να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό μας.
  5. Έπειτα ακολουθεί το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Ούτε εδώ χρειάζεται να αναζητήσουμε τον θύτη και να του μιλήσουμε, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο κοντινό σε εμάς πρόσωπο. Η συγχώρεση μπορεί να δοθεί ακόμη κι αν δεν ξαναδούμε αυτόν που μας έβλαψε.
  6. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της συγχώρεσης, το οποίο οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μια εσωτερική λύτρωση.

 

i dinami tis signwmis kai tis sigxwresis photo3

 

Εάν δεν καταφέρουμε να συγχωρέσουμε, υπάρχει κίνδυνος συσσώρευσης τόσο μεγάλης πίκρας και θυμού εντός μας που μπορεί να οδηγήσει, τελικά, στο να μην τολμούμε στη συνέχεια να δημιουργήσουμε στενές σχέσεις εμπιστοσύνης με άλλους.

Τέλος, η συγχώρεση συμβάλει στο να αφήσουμε πίσω μας άσχημα συναισθήματα, να μπορέσουμε να εμπιστευθούμε και πάλι τους άλλους και να επενδύσουμε, στις σχέσεις μας μαζί τους, συναισθήματα που ενώνουν και εμπνέουν.

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Ψυχολογία
Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017 15:57

Αισιοδοξία παρά την κρίση!

 

Αισιοδοξία: ένα χαρακτηριστικό που στην Ελλάδα λίγοι το κατέχουν πλέον. Το να είσαι αισιόδοξος παρά τις δύσκολες μέρες που περνά η χώρα μας μπορεί να είναι κάπως.. οξύμωρο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι απαγορεύεται να βλέπεις τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά. Ξέρω, θα πεις σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει θετική πλευρά. Λάθος! Σε ό,τι κάνουμε, όποια κι αν είναι η ενέργεια μας, θα βρούμε έστω και κάτι μικρό! Και στην τελική, μη βλέπεις ειδήσεις, βρε αδερφέ! Να δεις μετά αισιοδοξία!

 

Αισιόδοξος είναι μόνο όποιος έχει εμπιστοσύνη στο μέλλον;

Όχι. Αισιόδοξος είναι εκείνος που μπορεί να δει όσα συμβαίνουν στη ζωή του με θετικό τρόπο, ακόμα και όταν οι καταστάσεις είναι δύσκολες και αντίξοες. Οι ειδικοί εξηγούν ότι πρόκειται για ένα εγγενές χαρακτηριστικό με το οποίο κάποιοι από εμάς είχαμε την τύχη να γεννηθούμε. Παρ’ όλα αυτά, και οι υπόλοιποι - όσοι δεν το έχουμε από τη φύση μας - δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε, αφού μπορούμε να το αποκτήσουμε. Πώς; Προσπαθώντας. Αυτό τουλάχιστον μας συμβουλεύουν οι ειδικοί, να προσπαθήσουμε να εκπαιδευτούμε στη θετική ψυχολογία και την αισιόδοξη στάση ζωής.

 

aisiodoxia para tin krisi photo2

 

Όταν μιλάμε για αισιοδοξία, σε καμία περίπτωση δεν εννοούμε να «μετακομίσουμε» σε μία διαφορετική πραγματικότητα και να φανταζόμαστε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι τέλεια, αλλά ,αντίθετα, να προσπαθούμε να εστιάζουμε στη ζωή μας σε όσα πράγματι μας χαροποιούν. Κλείσε την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες και ας βγούμε έξω μια βόλτα να περπατήσουμε με την οικογένεια ή με τους φίλους μας. Σκέψου με πόση χαρά και ικανοποίηση θα γυρίσεις σπίτι. Η ικανότητα να χαιρόμαστε με τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή και να μην τα αφήνουμε να μας προσπερνούν είναι κάτι που μπορούμε να καλλιεργήσουμε και να ενισχύσουμε. Αυτό που χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε είναι ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα όσα μας συμβαίνουν και απαιτεί προσπάθεια.

Η αισιοδοξία και η θετική στάση ζωής είναι πιθανό να μακρύνουν τη ζωή μας και σίγουρα να την κάνουν πολύ πιο όμορφη. Άλλωστε, αισιοδοξία σημαίνει λιγότερο άγχος και λιγότερο άγχος σημαίνει υγεία.

 

aisiodoxia para tin krisi photo3

 

Προσοχή όμως! Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που μας παροτρύνει να θεωρούμε ότι μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα με ελαφριά διάθεση και να τα δούμε όλα θετικά, ακόμα και τις δύσκολες στιγμές, ακόμα και τις ατυχίες, τις ασθένειες, τα ατυχήματα ή τις αναποδιές. Κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, αλλά και ουτοπικό, για την πλειοψηφία των ανθρώπων, που συν τοις άλλοις έχουν ανάγκη και είναι απαραίτητο να «θρηνήσουν» όταν περνούν μια δυσκολία, πράγμα που είναι και το αναμενόμενο, στο μέτρο βέβαια του φυσιολογικού.

Η συγκεκριμένη τάση όμως βρίσκει επίσης αντίθετους αρκετούς επιστήμονες, που τονίζουν ότι μια τέτοια θεωρία θα μπορούσε να γίνει ακόμα και επικίνδυνη, καθώς είναι πιθανό να οδηγήσει τελικά τον άνθρωπο να νιώθει πολύ χειρότερα: ένοχος και υπεύθυνος για δύο λόγους. Τόσο επειδή δεν μπορεί να δει θετικά τα όσα τον ταλαιπωρούν και τον προβληματίζουν όσο και επειδή δεν έχει καταφέρει να επηρεάσει τα πράγματα, αφού τον έχουν ωθήσει να πιστεύει ότι όλα είναι στο χέρι του, ώστε να αποβούν τελικά θετικά για τον ίδιο.

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Κατηγορία Ψυχολογία


Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, οι γυναίκες ήταν υπεύθυνες για τις δουλειές του σπιτιού, ενώ οι άνδρες υποστήριζαν την οικογένεια με το να δουλεύουν και να «φέρνουν τα λεφτά στο σπίτι». Και ακόμη πιο παλιά, άμα πιστεύεις στην εξέλιξη, θα ξέρεις πως οι γυναίκες ήταν στις σπηλιές και οι άντρες έβγαιναν να κυνηγήσουν κάποιο ζώο ώστε να τραφεί η οικογένεια. Ωστόσο, ο ρόλος της γυναίκας έχει αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Το επίπεδο της εκπαίδευσης των γυναικών είναι πλέον όσο και των ανδρών, αν όχι μεγαλύτερο. Επίσης, σύμφωνα με πηγές, οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται 8 ώρες την ημέρα, όπως και οι άνδρες. Παρ’ όλ’ αυτά, ενώ τα πράγματα αλλάζουν στην οικογενειακή σφαίρα, με τους άνδρες, σήμερα, να συμμετέχουν ενεργά στις δουλειές του σπιτιού και τη φροντίδα των παιδιών, οι έρευνες εξακολουθούν να δείχνουν ότι οι γυναίκες συνεχίζουν να κάνουν τη μερίδα του λέοντος.

Οι περισσότερες οικογένειες σήμερα στη χώρα μας δεν έχουν κάποια γυναίκα να εργάζεται στο σπίτι, ώστε να βοηθάει με τις δουλειές ή με τη φροντίδα των παιδιών και των υπολοίπων. Ίσως αν κοιτάξουμε πίσω, στα χρόνια πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση, να δούμε πως υπήρχαν αρκετές οικογένειες που επέλεξαν μια τέτοια βοήθεια-λύση. Βέβαια, μετά το ξέσπασμα, μισθοί μειώθηκαν, δουλειές χάθηκαν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα. Έτσι, δεν είναι κάτι εύκολο να πεις: «Θα πάρω γυναίκα για το σπίτι». Δυστυχώς, όμως, οι δουλειές του σπιτιού δεν τελειώνουν! Καθαρά ρούχα και μεσημεριανό στο τραπέζι σε μια λογική ώρα είναι τα είδη των πραγμάτων που κάνουν ένα σπίτι σπίτι, τουλάχιστον στη φαντασία μας.

 

douleies tou spitiou poios tha tis kanei photo1


Μμμμ... και ήρθε η ώρα για τη μεγάλη ερώτηση!!

 

Ποιος θα κάνει, λοιπόν, τις δουλειές του σπιτιού;;;

Από ό, τι φαίνεται, οι δουλειές μιας μητέρας δεν τελειώνουν ποτέ. Εκτός από το μαγείρεμα και την προετοιμασία των παιδιών για το σχολείο, για να μην αναφέρω και το ότι μπορεί να εργάζεται κιόλας, η μητέρα πρέπει επίσης να φροντίζει για την καθαριότητα του σπιτιού και του γύρω χώρου. Έχετε προσέξει ότι πολλές φορές η μητέρα είναι εκείνη που μαζεύει τα βρώμικα ρούχα ή τα προσωπικά αντικείμενα που αφήνουν τα παιδιά της σκόρπια στο δωμάτιό τους; Ένα καθορισμένο πρόγραμμα καθαριότητας το οποίο περιλαμβάνει ολόκληρη την οικογένεια μπορεί να ελαφρύνει το φορτίο της μητέρας.

Μερικοί γονείς θέτουν κανόνες για τα παιδιά τους και τα έχουν εκπαιδεύσει έτσι ώστε προτού φύγουν από το δωμάτιό τους το πρωί για να πάνε στο σχολείο να στρώνουν το κρεβάτι τους, να βάζουν στα άπλυτα τα βρώμικα ρούχα τους και να τακτοποιούν τα προσωπικά τους αντικείμενα. Ένας χρήσιμος κανόνας για όλους είναι ο εξής: «Μια θέση για το καθετί και το καθετί στη θέση του».

Επίσης, μερικά μέλη της οικογένειας μπορούν να αναλάβουν μια συγκεκριμένη εργασία ή να καθαρίζουν κάποιον χώρο του σπιτιού. Λόγου χάρη, μήπως ο πατέρας ασχολείται με το συγύρισμα του γκαράζ και τη γενική του καθαριότητα τουλάχιστον μία φορά το χρόνο; Θα μπορούσε να τον βοηθήσει σε αυτό κάποιο από τα παιδιά; Μπορούν όμως να αλλάξουν τα δεδομένα ή μάλλον -καλύτερα- πώς μπορούν ν' αλλάξουν τα δεδομένα; Πως μπορεί δηλαδή να δημιουργηθεί εντός της οικογένειας μία κουλτούρα συμμετοχής όλων στα του νοικοκυριού; Ευτυχώς για εμάς -τις γυναίκες-, υπάρχουν τρόποι για να κάνεις τα μέλη της οικογένειας σου, είτε το σύντροφο σου είτε τα παιδιά, να βοηθήσουν με τις δουλειές που εν τέλει θα ελαφρύνει το φορτίο που έχεις επιλέξει να μεταφέρεις. Αλλά να θυμάσαι(!), δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από τους άλλους να τα κάνουν όλα «όπως τα κάνεις εσύ»! Άλλωστε, όταν έχεις ορίσει πρότυπα για πόσο καθαρό θέλεις να είναι το σπίτι σου, ουσιαστικά επιλέγεις αυτό το βάρος. Ας δούμε μερικούς από αυτούς τους τρόπους.


ΠΑΙΔΙΑ


Ναι, είναι σημαντικό για τα παιδιά να διασκεδάσουν και να απολαύσουν την παιδική τους ηλικία. Είναι σημαντικό για αυτούς να παίξουν και να εξερευνήσουν, να κοινωνικοποιηθούν με παιδιά της ηλικίας τους. Αλλά είναι εξίσου σημαντικό να μάθουν δεξιότητες που θα τους είναι απαραίτητες για τη διαβίωση. Και πώς θα τους τις μάθετε;; Με τις δουλειές!!

 

douleies tou spitiou poios tha tis kanei photo2

 

Ειδικά εσείς που μεγαλώνετε αγόρια!! Δε θέλετε να κάνετε μια χάρη στην επόμενη γενιά των γυναικών που θα παντρευτούν τους γιους σας; Πάρτε τους, λοιπόν, να σας βοηθήσουν με τις δουλειές του σπιτιού! Όχι μόνο θα μάθουν διάφορες δεξιότητες που θα τους χρειαστούν όταν μείνουν μόνοι τους, αλλά θα βοηθήσετε ακόμη και στο να έχουν λιγότερες προστριβές με τη σύζυγο τους όταν παντρευτούν!!

Τα παιδιά, από την ηλικία των 2 ακόμη, θα πρέπει να είναι υπεύθυνα για μερικές «δουλειές», ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να μαζεύουν τα παιχνίδια τους σε ένα μέρος που θα τους ορίσετε εσείς. Φυσικά, είστε το μόνο άτομο, ως μητέρα, που γνωρίζετε πραγματικά πόσο ανεξάρτητα είναι τα παιδιά σας και πόσες ευθύνες μπορούν να διαχειριστούν. Πάντως είναι καλό για τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία να μάθουν πως το να είναι μέλος μιας οικογένειας σημαίνει κάτι παραπάνω από παιχνίδι.

 

douleies tou spitiou poios tha tis kanei photo3

 

1. Μαθαίνουμε τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού

Εάν αυτό δε γίνει έγκαιρα, όταν το παιδί είναι μικρό, τότε πολύ δύσκολα θα γίνει στη συνέχεια όταν αυτό θα μεγαλώσει. Και κυρίως πολύ δύσκολα θα γίνει χωρίς αντιδράσεις.
Μία έξυπνη ιδέα είναι λοιπόν, όταν τα παιδιά είναι μικρά να συνδυάσουμε τις δουλειές του νοικοκυριού με το παιχνίδι.
Απλό παράδειγμα: είναι γνωστό ότι ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια των μικρών παιδιών είναι η ενασχόληση με το νερό. Τ' αφήνουμε λοιπόν ν' ασχοληθούν με το πλύσιμο των μη ...εύθραυστων αντικειμένων της κουζίνας (πλαστικά πιάτα, ποτήρια κ.ο.κ) από πολύ μικρή ηλικία. Και ναι, ας ανεχτούμε να μας κάνουν το χώρο χάλια στην αρχή. Είναι βέβαιο ότι σιγά σιγά θα τα καταφέρνουν όλο και καλύτερα με αποτέλεσμα στη συνέχεια να θεωρούν περίπου δεδομένη τη συμμετοχή στην όλη διαδικασία.

 

douleies tou spitiou poios tha tis kanei photo4

2. Μαγειρεύοντας με το παιδί

Το να μαγειρεύουμε μαζί με τα παιδιά είναι μια υπέροχη εμπειρία για όλους (εκτός ίσως από την κουζίνα). Πολλές μητέρες επιλέγουν αυτή τη δουλειά ως ασχολία για να περάσουν χρόνο με τα παιδιά τους αλλά και για να κάνουν κάτι δημιουργικό μαζί. Η μαγειρική είναι για τα παιδιά πρόκληση.

Τα παιδιά μαθαίνουν τα πάντα βλέποντας και σε ελάχιστο χρόνο. Το να προσπαθήσουμε να τα διδάξουμε μια «τέχνη», όπως αυτή της μαγειρικής, είναι όχι μόνο μια... υπέροχη πρόκληση, αλλά και κάτι το μοναδικό.

Η μαγειρική βοηθάει τα παιδιά να συγκεντρώνονται. Το πόσο προσεκτικά πρέπει να είναι με τις ποσότητες, αλλά και το πόση ώρα χρειάζονται ψήσιμο τα κουλουράκια στο φούρνο, διδάσκει στα παιδιά την τέχνη της συγκέντρωσης.

 

douleies tou spitiou poios tha tis kanei photo5

 

Επίσης, τα μαθαίνει την επικοινωνία. Η κουζίνα είναι το μέρος όπου οι γονείς με τα παιδιά μπορούν να κάνουν ουσιαστικές συζητήσεις, να επικοινωνήσουν, να μοιραστούν μυστικά και να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλον.

Τέλος η μαγειρική παρέα με τα παιδιά, ενισχύει το αίσθημα της συμμετοχής, της αυτοπεποίθησης, της επιτυχίας, της κατάκτησης και της συνεισφοράς. Τα παιδιά στην κουζίνα μαθαίνουν να οργανώνουν, να ετοιμάζουν πράγματα, να τα βάζουν σε σειρά και να έχουν καλύτερη αντίληψη του χρόνου.

Τι καλύτερο, λοιπόν, από λίγο χρόνο με το παιδί στην κουζίνα..;;


3. Δώστε κίνητρα στα παιδιά σας ώστε να συνεργάζονται μαζί σας

Μια καλή λύση για να κάνετε τα παιδιά σας να δέχονται τις δουλειές του σπιτιού ως υποχρεώσεις τους είναι να τους δίνετε κίνητρα. Πώς; Θα μπορούσατε να θέσετε σε εφαρμογή ένα σύστημα επιβράβευσης πόντων! Είναι ένας διασκεδαστικός τρόπος για να ενσταλάξετε την ευθύνη και την ιδιοκτησία, χωρίς να καταφεύγετε σε γκρίνια ή αντιδράσεις. Δείτε παρακάτω πώς θα μπορούσε να λειτουργεί:

  • Κάθε φορά που το παιδί σας ολοκληρώνει μια εργασία, επιβραβεύστε τον με πόντους. Όσο πιο σημαντική ή δύσκολη είναι η εργασία, τόσο περισσότερους πόντους δώστε του. Εφαρμόστε και την περίπτωση των «bonus» πόντων. Όταν ενεργούν ευγενικά ή γενναιόδωρα, θα παίρνουν bonus. Από την άλλη, αφαιρέστε πόντους όταν αντιδρούν άσχημα ή αδυνατούν να εκτελέσουν την αναμενόμενη δουλειά. Το κλειδί είναι να υπάρχει συνέπεια!
  • Στο τέλος της προκαθορισμένης χρονικής περιόδου, για παράδειγμα μετά από ένα μήνα, το παιδί με τους περισσότερους πόντους κερδίζει. Αν έχετε ένα παιδί, μπορείτε να θέσετε ως στόχο π.χ. τους 50 πόντους.
  • Βεβαιωθείτε ότι κάθε παιδί ωφελείται, ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει. Ο νικητής θα μπορούσε να αποφασίσει πού θα ήθελε να διασκεδάσουν ως οικογένεια ή που να πάνε εκδρομή ή πιο απλά, τι φαγητό θα ήθελε να φάνε. Έτσι, ο νικητής κερδίζει τη δύναμη της επιλογής, αλλά τα αδέλφια, φυσικά, θα συμμετάσχουν στη διασκέδαση.

 

ΣΥΖΥΓΟΣ


Τι θα πούμε, όμως, για τον σύζυγο; Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που τα παιδιά «ακούν» περισσότερο απ’ ότι ο σύζυγος! Σε πολλές περιπτώσεις το κλίμα της καθολικής συμμετοχής στις δουλειές του σπιτιού χαλάει όχι από τα ...νεότερα μέλη της οικογένειας αλλά από τα μεγαλύτερα! Έτσι, η όποια διάσταση απόψεων για την κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ των γονέων επιλύεται κατ' ιδίαν κι όχι μπροστά στα παιδιά. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά εμπνέονται κι ακολουθούν το παράδειγμα των μεγάλων. Εάν ο μπαμπάς ή η μαμά λοιπόν αντιδρούν, είναι βέβαιο ότι τα παιδιά θ' αντιδράσουν περισσότερο!

Μερικές γυναίκες, όταν ο άνδρας τους προθυμοποιηθεί να βάλει την ηλεκτρική σκούπα φαντάζει στα μάτια τους... πολύ γοητευτικός. Και, φαντάζομαι, δεν είναι το θέμα της κούρασης. Είναι το ότι νιώθουν πως τις καταλαβαίνει. Είναι το ότι θέλει να έχουν χρόνο για να κάνουν και άλλα πράματα, αυτά που τις κάνουν χαρούμενες. Είναι το ότι βλέπουν την αγωνία του να τις βοηθήσει για να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί κάνοντας μια βόλτα που θα τις ευχαριστήσει.

Στην πλειοψηφία οι άνδρες δεν τα πάνε καλά με τις δουλειές του σπιτιού. Όπως είπαμε και παραπάνω, αυτό ξεκινάει από το σπίτι. Στην Ελλάδα, φυσικά, οι Ελληνίδα μάνα έχει το γιο της πολύ καλομαθημένο και αυτός με τη σειρά του θεωρεί πως δεν έχει κάποια ευθύνη στο σπίτι και πως όλα πρέπει να είναι στα «πόδια» του. Λάθος φίλες μου!! Κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσει ο Γιωργάκης, Δημητράκης, Κωστάκης ή όπως αλλιώς τον λένε, και να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού! Πώς;;
Ξέρουμε πως οι άντρες τρελαίνονται για τα αυτοκίνητα και πως είναι από τα μόνα πράγματα για τα οποία αφιερώνουν χρόνο. Έτσι, το πλύσιμο του αυτοκινήτου είναι θεωρητικά μια αντρική δουλειά. Τι θα γίνει όμως με το σπίτι;;

Οι πιο διαδεδομένες δουλειές που κάνει ένας σύζυγος στο σπίτι είναι το «ανέβασμα-κατέβασμα» των χαλιών και το πλύσιμο των πιάτων. Σε κάτι άλλο που θα μπορούσε να βοηθήσει είναι το σκούπισμα και το σφουγγάρισμα, καθώς, όντας πιο μυώδεις και δυνατοί, μπορούν να σηκώνουν πιο εύκολα έπιπλα, όπως τους καναπέδες.

 

douleies tou spitiou poios tha tis kanei photo6

 

Έτσι, καταλήγουμε στο ότι είναι πολύ σημαντικό να γίνεται σαφής κατανομή αρμοδιοτήτων για όλα τα μέλη της οικογένειας. Με αυτό τον τρόπο, ωφελείται και η μητέρα, αλλά και οι υπόλοιποι.

Και το σημαντικότερο... με το να είναι όλες οι δουλειές κατανεμημένες, απαιτείται πολύ λιγότερος χρόνος για να ολοκληρωθούν και στο τέλος μένει πολύ περισσότερος χρόνος για την οικογένεια να συζητήσει, να παίξει, να διασκεδάσει και οτιδήποτε άλλο!

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Κατηγορία Οικογένεια

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery