Τον Πέτρο Μάρκαρη τον γνώρισα συγγραφικά πριν λίγα χρόνια και από την αρχή με κέρδισε με την αμεσότητα του λόγου του, την απλή και χωρίς περιττές φιοριτούρες γραφή του και φυσικά για όλους τους άψογα σκιαγραφημένους ήρωες του με κορυφαίο ασφαλώς τον μοναδικό αστυνόμο Χαρίτο. Νομίζω πως ο συγκεκριμένος χαρακτήρας θα μείνει στην ιστορία ως από τους πιο cult και πιο αληθινούς λογοτεχνικούς ήρωες που έχουν αναδείξει τα ελληνικά συγγραφικά δρώμενα. Δε νομίζω πως μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να διαβάσει ένα οποιοδήποτε βιβλίο του Μάρκαρη και να μη λατρέψει τον ήρωα του ακόμα κι αν το βιβλίο δε του αρέσει καθόλου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πλάσεις έναν χαρακτήρα, να τον εξελίξεις, να τον δεις να προχωράει στη ζωή και να προσαρμόζεται στις ανάγκες που δημιουργούνται με το πέρασμα των χρόνων και ταυτόχρονα να εξακολουθεί να είναι τόσο συμπαθής και αληθινός όπως ήταν στην αρχή.

Στην ‘’Άμυνα Ζώνης’’ ο Μάρκαρης ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά τον ήρωα του καθώς από την αρχή πετάει το έγκλημα στην ιστορία του, το οποίο βέβαια δεν είναι παρά η άκρη του νήματος για όλα όσα ακολουθήσουν. Ο Χαρίτος πιέζεται από τη γυναίκα του, την Ανδριανή, να πάνε διακοπές σε νησί. Για κακή του τύχη όμως πέφτει πάνω σ' ένα σεισμό που γκρεμίζει τα μισά σπίτια του νησιού. Και σαν μην έφτανε αυτό, μέσα από το σεισμό ξεπετάγεται το πτώμα ενός άγνωστου άντρα. Τι να κάνει ο Χαρίτος ένα πτώμα, που λόγω του σεισμού δε θέλει κανείς να το αναλάβει; Το φορτώνεται και το φέρνει μαζί του στην Αθήνα.

Ξαφνικά, αντί των διακοπών, ο Χαρίτος βρίσκεται με το πτώμα ενός αγνώστου, που δεν ξέρει ούτε ποιος είναι ούτε γιατί τον σκότωσαν. Τα βάσανά του όμως δεν τελειώνουν εδώ. Ενώ ψάχνει ν' ανακαλύψει την ταυτότητα του πρώτου θύματος, ο προϊστάμενος του, του φορτώνει κι έναν δεύτερο φόνο. Όσο άγνωστο είναι το πρώτο θύμα τόσο πασίγνωστο είναι το δεύτερο: ένας ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, που τον γνωρίζει όλη η Αθήνα αλλά κανείς δε θέλει να μιλήσει γι' αυτόν. Μόλις αρχίζει να ψάχνει, πέφτει πάνω σ' ένα τείχος σιωπής. Καθώς θ' αρχίσει να ξετυλίγει το νήμα των δύο φόνων, ο Χαρίτος θα βρεθεί μπλεγμένος στον κόσμο των νυχτερινών κέντρων της Αθήνας, των ποδοσφαιρικών ομάδων της Γ΄ Εθνικής και των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Κι ενώ σπάει το κεφάλι του ν' ανακαλύψει πώς συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους, κάποιοι που δε θέλουν να προχωρήσει η έρευνα του στήνουν διαρκώς παγίδες και κινδυνεύει να τεθεί σε διαθεσιμότητα...

Νομίζω ότι είναι μακράν το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη καθώς δε βασίζεται μόνο σε μια πολύ καλή υπόθεση αλλά έχει υφάνει ένα απίστευτο γαϊτανάκι εξελίξεων και γεγονότων που δεν αφήνει τον αναγνώστη να πάρει ανάσα αλλά ούτε και το περιθώριο να σκεφτεί ποιος είναι ο ένοχος. Εκεί που νομίζεις ότι κάτι πάει να αποκαλυφθεί, ένα νέο στοιχείο προκύπτει και αλλάζει όλα τα μέχρι τότε δεδομένα ξαφνιάζοντας σε αλλά και κάνοντας σε να αναρωτηθείς πού θα οδηγήσουν τελικά όλα αυτά.

Θεωρώ ότι γενικά η επιτυχία των βιβλίων του Μάρκαρη δε βασίζεται μόνο στο αστυνομικό μυστήριο αλλά κυρίως στο ότι όλοι του οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που ζουν την ίδια καθημερινότητα που ζούμε όλοι μας-με τη κίνηση στους δρόμους και το άγχος να τα προλάβουμε όλα- που αγωνιούν για τη δουλειά και τον μισθό τους, για το μέλλον των παιδιών τους και ζουν τις μικρές καθημερινές απολαύσεις με χιουμοριστικό και άκρως ρεαλιστικό τρόπο. Το να παρακολουθείς τον Χαρίτο για παράδειγμα να οδηγεί με το μοναδικό Μιραφιόρι του στο κέντρο της Αθήνας, περνώντας από Πανεπιστημίου και Σταδίου μέχρι Κολωνάκι, Παγκράτι και Κυψέλη, σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι δίπλα του ως συνοδηγός και κάνετε αυτές τις διαδρομές παρέα. Όλα αυτά βέβαια πλεγμένα με απίστευτο και αληθινό χιούμορ και που αποδεικνύουν ότι το καλό αστυνομικό μυθιστόρημα δε χρειάζεται να βασίζεται μόνο στη πλοκή για να θεωρηθεί εξαιρετικό.

Το 1995 εκδίδεται το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα του συγγραφέα «Νυχτερινό Δελτίο» και ακολουθεί το 1998 το «Άμυνα Ζώνης». Ο Μάρκαρης έκτοτε καθιερώνεται ως συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Τα βιβλία του γνωρίζουν επιτυχία στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, στις γλώσσες των οποίων έχουν μεταφραστεί (Γερμανικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Τουρκικά, Νορβηγικά και πρόσφατα στα αγγλικά). Ο αστυνόμος Χαρίτος είναι ο νέος Μπέκας. Ο χαρακτήρας του γίνεται διάσημος και μαζί μ’ αυτόν οι γωνιές της Αθήνας, η νεοελληνική κοινωνία και ορισμένες πτυχές του σύγχρονου εγκλήματος αλλά και της Ελληνικής Αστυνομίας.

Συγγραφέας: ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ

Εκδόσεις: ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Σελίδες: 460

Κατηγορία: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Έτος έκδοσης: 1998

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

«Οι άνθρωποι είναι σαν τα παράθυρα βιτρώ. Γυαλίζουν και αστράφτουν όσο ο ήλιος φέγγει απ' έξω, αλλά όταν πέσει το σκοτάδι, η πραγματική τους ομορφιά αποκαλύπτεται μόνο από ένα εσωτερικό φως», γράφει η Ελβετο-αμερικανίδα ψυχολόγος Elisabeth Kubler-Ross. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών; Και κυρίως, έχετε προσπαθήσει να μπείτε στη θέση τους και να βιώσετε έστω και στο ελάχιστο, τη δική τους πραγματικότητα, την επίπονη αλήθεια της δικής τους ζωής, αλλά και το θάρρος που απαιτείται για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και να συνεχίσεις να ζεις; Όλα αυτά θίγει το νέο μυθιστόρημα του αγαπημένου Μένιου Σακελλαρόπουλου, που για μια ακόμα φορά, με ευαισθησία και τρυφερότητα, καταπιάνεται με ένα θέμα κοινωνικό θα λέγαμε, που όμως έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και που σε προκαλεί να σκεφτείς ακόμα περισσότερα πράγματα.

Ο Αλέξανδρος Παυλής, πολιτικός μηχανικός σε οικονομικές δυσχέρειες και με μια σχέση προβληματική, στα σαράντα δύο του χρόνια, εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος, θα χάσει κάτι που ο ίδιος -όπως και όλοι μας- θεωρούσε δεδομένο. Την όρασή του! Το σοκ που δέχεται είναι μεγάλο και η αρχική του αντίδραση δεν είναι άλλη από το να αρνείται να δεχτεί τη νέα του κατάσταση, αλλά και το να κατηγορεί την σύντροφο του Άννα για ό,τι του συνέβη. Σύντομα, όμως, συνειδητοποιεί πως ο μοναδικός τρόπος να βοηθήσει τον εαυτό του και να προχωρήσει μπροστά στη ζωή του, δεν είναι άλλος από το να ζητήσει βοήθεια από το Κέντρο Εκπαίδευσης κι Αποκατάστασης Τυφλών. Εκεί θα γνωρίσει τη Μαργαρίτα, δασκάλα συστήματος ανάγνωσης Μπράιλ, η οποία και θα του ανοίξει νέες πόρτες και θα του μάθει, για πρώτη φορά στη ζωή του, να "βλέπει" καθαρά και να εκτιμάει περισσότερο τις μικρές χαρές που η ζωή έχει να προσφέρει.

Μια ανθρώπινη ιστορία ζωής που διδάσκει και συγκινεί βαθιά. Με ήρωες απλούς, απτούς, σύγχρονους, οικείους. Γνώριμες φυσιογνωμίες οι οποίες διακατέχονται από τα άγχη και τις ανασφάλειες που μεσουρανούν στη σημερινή εποχή, και οδηγούνται μοιραία σε εγωπαθείς συμπεριφορές και στην κοινωνική τους αποξένωση. Χαρακτήρες που έχει σμιλεύσει με περίσσεια αγάπη ο συγγραφέας, εστιάζοντας στην ψυχοσύνθεσή τους και στις τρομακτικές αλλαγές που συντελούνται μέσα τους υπο το βάρος των γεγονότων. Αφήνει τα ηνία της υπόθεσης στα χέρια τους και εκείνοι άλλοτε ακολουθώντας τη φωνή της λογικής, άλλοτε την καρδιά τους, και άλλοτε τον απύθμενο θυμό και την οργή τους, λαμβάνουν αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους. Η πλοκή δεν αναλώνεται σε μακροσκελείς περιγραφές και ανούσιες λεπτομέρειες, αλλά στηρίζεται στους διαλόγους, προσφέροντας στο κείμενο ζωντάνια, αμεσότητα και ενέργεια. Η κραυγή αγωνίας των ηρώων μπροστά στις αμετάκλητες αλλαγές συγκλονίζει τον αναγνώστη και παραδίδεται στις συναισθηματικές τους μεταπτώσεις, προσδοκώντας τη λύτρωσή τους και την επούλωση των πληγών τους.

Ακολουθώντας το μονοπάτι της ζωής του Αλέξανδρου, ο κ. Σακελλαρόπουλος εξυμνεί την ομορφιά της ψυχής των τυφλών συνανθρώπων μας, οι οποίοι καταφέρνουν καθημερινά να παραδίδουν μαθήματα αισιοδοξίας και πίστης. Συνάμα μας φέρνει σε επαφή με τις αμέτρητες δυσκολίες και τα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν για να ζήσουν φυσιολογικά. Απλά πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση : το πώς ξεχωρίζεις τα χρώματα των ρούχων σου, πως μπορείς να διακρίνεις τα χαρτονομίσματα, το πώς κυκλοφορείς εντός και εκτός σπιτιού χωρίς να τραυματιστείς. Συνειδητοποίησα μέσα από τις λέξεις της Μαργαρίτας πόσο αγνώμονες είμαστε απέναντι στις αμέτρητες χαρές που μας προσφέρει η ζωή μας, και πόσα λίγα τελικά απολαμβάνουμε από όσα έχουμε τη δυνατότητα να γευτούμε. Υποκλίθηκα στην επιμονή και την υπομονή που υποδεικνύουν αυτοί οι αληθινοί ήρωες της ζωής, αλλά και στο πάθος τους για δημιουργία, για μάθηση, για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους. Διαπίστωσα πως κάθε γεγονός - όσο οδυνηρό κι αν φαντάζει - έρχεται για να μας οδηγήσει σε νέους δρόμους που δεν τολμούσαμε να φανταστούμε για τον εαυτό μας.

Ο συγγραφέας σε συνέντευξη του έχει αναφέρει: «Αυτό το ταξίδι στο πικρό σκοτάδι άλλαξε πολλά μέσα μου και με έκανε να σκέφτομαι διαφορετικά. [...] Στα βιβλία μου έχω προσεγγίσει πολλά δύσκολα θέματα –από ψυχιατρεία μέχρι φυλακές- αλλά αυτό το ταξίδι στον κόσμο των τυφλών δεν συγκρίνεται με κανένα. Πέρασαν μήνες ολόκληροι αφότου πέρασα τις φιλόξενες πύλες του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ) στην Καλλιθέα, κι όμως νιώθω κάθε μέρα συγκλονισμένος. Κι είμαι ευτυχής που έκανα αυτή τη διαδρομή, νιώθοντας ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο...».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Ένα ξεχωριστό βιβλίο είναι η σημερινή μας πρόταση από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ο τίτλος λέγεται “Λίγη ζωή” της Χάνια Γιαναγκιχάρα.


Το μυθιστόρημα αρχίζει με την περιγραφή διαφόρων στιγμιότυπων από τη ζωή τεσσάρων φίλων, οι οποίοι ζουν στη Νέα Υόρκη. Δύο από αυτούς, ο Γουίλεμ, ωραίος επίδοξος ηθοποιός, κι ο Τζουντ, ιδιοφυής και αινιγματικός, που προορίζεται για δικηγόρος, ψάχνουν διαμέρισμα στην οδό Λίσπεναρντ στο Μανχάταν. Είναι όμως απένταροι και συναντούν δυσκολίες. Γι’ αυτό το ζήτημα, συζητούν με τους άλλους δύο, τον Τζέι Μπι, φιλόδοξο ζωγράφο, και τον Μάλκολμ, αρχιτέκτονα σε εταιρεία. Στα πρώτα φοιτητικά τους χρόνια συγκατοικούσαν όλοι σ’ ένα φτωχικό δωμάτιο, όπου δέθηκαν για πάντα. Είναι λευκοί και μαύροι, δεν πολιτικολογούν, αισθάνονται έλξη για κορίτσια και αγόρια, ενώ μερικούς τους απασχολεί η φυλή τους. Σιγά σιγά, μαθαίνουμε πως ο καθένας στον τομέα του πασχίζει για το καλύτερο και μάλιστα το επιτυγχάνει. Καθώς περνούν οι δεκαετίες, τους βλέπουμε να διατηρούν τη φιλία τους, να συγχρωτίζονται με άλλους ανθρώπους, να ωριμάζουν και να προσπαθούν να διαχειριστούν τη σεξουαλικότητά τους.

Θα πρέπει οπωσδήποτε να πω πρώτα απ’ όλα ότι, πέρα από τον όγκο του (800 σελίδες), πρόκειται για ένα βιβλίο ψυχολογικά σκοτεινό, τόσο ως θεματολογία όσο και ως ατμόσφαιρα, με ορισμένες εκτυφλωτικές «λιακάδες» που σχίζουν για λίγο τον μολυβένιο ουρανό του: στον πυρήνα του είναι το βαρύ θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία και θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν η αγάπη (σε όλες της τις μορφές) να γιατρέψει αυτό το βαθύ τραύμα. Δύο ακόμα βασικά θέματα του βιβλίου είναι η δύναμη και η αντοχή της νεανικής φιλίας στη διάρκεια της ζωής –η οποία συμβαίνει και εξελίσσεται με τους δικούς της νόμους–, αλλά και κατά πόσο μια ενήλικη ζωή είναι πλήρης και ολοκληρωμένη για όσους συνεχίζουν να τη ζουν ως μετέφηβοι: μάλλον νομαδικά, με επίκεντρο τη δουλειά τους, με τους φίλους να είναι οι πιο σημαντικές ανθρώπινες σχέσεις τους και χωρίς να κάνουν παιδιά – μια τάση ολοένα αυξανόμενη στους τριαντάρηδες και σαραντάρηδες στις δυτικές κοινωνίες.

Σ’ ένα σχετικό κείμενό της, η μεταφράστρια του βιβλίου Μαρία Ξυλούρη, η οποία έχει γράψει και τις κατατοπιστικές σημειώσεις, εκτιμά ότι το βιβλίο απαιτεί τη συναισθηματική εμπλοκή των αναγνωστών, απαιτεί μια συναισθηματική αντίδραση, καλή ή κακή, πάντως όχι χλιαρή ή αδιάφορη.

Η Χάνια Γιαναγκιχάρα (1975), κάτοικος της Νέας Υόρκης, με πατέρα από τη Χαβάη και μητέρα από την Κορέα, θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της αμερικανικής λογοτεχνίας. Εργάστηκε σε περιοδικά και το 2013 εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα, το "The people in the trees", που είχε ως θέμα την παιδική κακοποίηση. Το παρόν δεύτερο μυθιστόρημά της, επιλέχθηκε ως βιβλίο της χρονιάς από έντυπα όπως το «The Wall Street Journal» και το «Cosmopolitan», ενώ μπήκε στις βραχείες λίστες για το Βραβείο Booker και το National Book Award. Γιατί όμως αρκετοί κριτικοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις), το εξύμνησαν, ενώ η προαναφερθείσα εφημερίδα της Γουόλ Στριτ έγραψε ότι «καθιερώνει τη Γιαναγκιχάρα ως μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες Αμερικανίδες συγγραφείς»;

Έχοντας διαβάσει προσεκτικά το Λίγη ζωή μπορούμε να πούμε πως τα επαινετικά λόγια δεν είναι τυχαία, και πως η Γιαναγκιχάρα πράγματι έχει μεγάλες αφηγηματικές ικανότητες, διεισδυτική ματιά πάνω στα ανθρώπινα πάθη (κάθε είδους) και πλούσιες γνώσεις πάνω σε θέματα λογοτεχνίας και κινηματογράφου.

Το μυθιστόρημα αυτό έχει μια αναλογία με το θείο δράμα, με τις αρχαίες τραγωδίες, με τις τραγωδίες του Σαίξπηρ: βγαίνεις μέσα από τα σκοτεινά του βάθη εξαγνισμένος – καλύτερος άνθρωπος.

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

“Ήταν μια φορά... «μια φορά» που από το πολύ που τη διηγήθηκαν ακούστηκε τόσες φορές... που έγινε πραγματικότητα”.

«Πάντα υποστήριζα ότι τα βιβλία μου αποτελούν, απλώς, ένα υλικό για το νου, ότι βοηθούν τον αναγνώστη να στοχαστεί για τον κόσμο και τον εαυτό του. να σκεφτεί τι δρόμο έχει χαράξει στη ζωή με όσα έκανε και όσα δεν μπόρεσε να κάνει. να αναλογιστεί όλα όσα συνέβηκαν και, πάνω απ' όλα, που οδηγείται ο ίδιος και που θα ήθελε να οδηγηθεί.

Το μόνο πράγμα που θέλω απ' τα βιβλία μου, είναι να χρησιμεύσουν στους άλλους όπως χρησίμευσαν σ' εμένα άλλα βιβλία. να μπορέσουν να γίνουν δρόμος για κάποιους, επιβεβαίωση για κάποιους άαλλους, αφορμή για όσους θέλουν να βρουν μια σύντομη διέξοδο, να ξεφορτωθούν ένα βάρος, να δουν με νέα ματιά κάποιο παλιό τους πρόβλημα.

Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο, είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα».

Το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι “Ιστορίες να σκεφτείς” περιέχει 27 ιστορίες που η πλειονότητα τους - εκτός από λίγες δικές του εμπνεύσεις - αντιστοιχούν στην προσωπική του εκδοχή παλιών αφηγήσεων, απ' όλες τις παραδόσεις του κόσμου, όπως ποιήματα συγγραφέων που θαυμάζει, ιστορίες αστικών μύθων αλλά και προσαρμογές σύγχρονων και άγνωστων συγγραφέων.

Μέσα από τις ιστορίες αυτές ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις, τι υπονοείται αλλά και να ανακαλύψει πτυχές του εαυτού του, που δεν τις γνώριζε, τις έκρυβε, τις είχε ξεχάσει ή πολύ απλά δεν μπορούσε να τις εκφράσει. Οι περισσότερες ιστορίες αφήνουν στον αναγνώστη ένα χαμόγελο στα χείλη. Είναι ιστορίες για μικρούς και μεγάλους, που όσες φορές και αν τις διαβάσεις, σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου, ανακαλύπτεις πάντα αυτές τις κρυμμένες αλήθειες.

Ο Μπουκάι πιστεύει ότι “με τις ιστορίες κοιμούνται τα παιδιά και ξυπνούν οι μεγάλοι” και αυτή η συγγραφική του απόπειρα είναι η απόδειξη: διαβάζοντας τα κείμενα του ο αναγνώστης αισθάνεται χαλάρωση σαν κάποιος να του διηγείται παραμύθι, παρόλα αυτά νιώθει την συνείδηση του να ξυπνά και να ζητά εξηγήσεις.Ποιος είναι όμως ο Χορχέ Μπουκάι; Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών εργαζόμενος αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές και, εν συνεχεία, δίνοντας διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα, καθώς και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μονίμως και παντού προσκεκλημένος, προσπαθεί να παρίσταται σε μαθήματα, σεμινάρια και συνέδρια στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Χιλή, το Μεξικό, τις Η.Π.Α., την Ιταλία, την Ισπανία ...

Ειδικευθείς στην ψυχοθεραπευτική προσέγγιση Γκεστάλτ, θεωρεί ότι η ζωή μας πρέπει να μας απασχολεί σε σχέση με το παρόν και να μην αγκιστρωνόμαστε στις μνήμες του παρελθόντος, καθώς και στο μέλλον εφ' όσον αυτό είναι κάτι που δεν υπάρχει. Η ψυχοθεραπεία Γκεστάλτ, δίνοντας έμφαση στη διαλεκτική σχέση ψυχοθεραπευτή και θεραπευόμενου, βοηθά το άτομο να αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξης του και να προσαρμόζεται δημιουργικά στα νέα δεδομένα, ώστε να φτάσει κοντά στην αυτεπίγνωση.

Άλλα βιβλία του Μπουκάι που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά είναι: Βασίσου πάνω μου, Να σου πω μια ιστορία, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης, Να βλέπεις στον έρωτα, Ο δρόμος της συνάντησης, Ο δρόμος των δακρύων, Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, Ο δρόμος της ευτυχίας, Από την άγνοια στη σοφία, Ο τρομερός εχθρός, Ο μύθος της θεάς τύχης, Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό, Ο δρόμος της πνευματικότητας, Γράμματα στην Κλαούντια, Μια ιστορία λυπητερή.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί τουλάχιστον σε 21 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τα έργα του ως βιβλία αυτοβοήθειας, γι' αυτό και έχουν ευρύτερη απήχηση σε επαγγελματίες και μη, νέους αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία αναγνώστες.

 

Συνοπτική ταυτότητα βιβλίου
Τίτλος: Ιστορίες να σκεφτείς
Συγγραφέας: Χορχέ Μπουκάι (Jorge Bucay)
Μετάφραση: Μαρία Μπεζαντάκου
Σελίδες: 148
Εκδόσεις: Opera

 

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

«Φυσάει! Φυσάει πολύ δυνατά. Μετεωρίζομαι στην άκρη του ονείρου μου και χάνομαι μέσα του. Εγώ το δημιούργησα και μόνη μου θα το φτάσω μέχρι το τέλος. Στάλα στάλα, γεμίζω όλο και πιο πολύ από τις ευλογημένες στιγμές που έζησα. Στάμνα κρυστάλλινη κάτω από την πηγή του Θεού. Περιμένω καρτερικά. Μέχρι που μια θαυμαστή πληρότητα με κυριεύει. Είτε καλή είτε κακή, αυτή είναι η ζωή μου. Αρκετή για να γεμίσει τη στάμνα μου, ικανή να με ολοκληρώσει. Απαλλαγμένη από τα «γιατί» και τα «πρέπει», με τη μία και μοναδική της αλήθεια. Φυσάω! Είμαι ο αγέρας που με χτυπάει, με ξεγυμνώνει, με ταξιδεύει, με ξυπνάει, με λυτρώνει».

Αυτό ήταν ένα απόσπασμα από το νέο βιβλίο με τίτλο “Φυσάει” της Κάκιας Ξύδη.. Η συγγραφέας χαρίζει στο αναγνωστικό κοινό τη νέα της δημιουργία, που κρατάει από το χέρι τον νέο της κηδεμόνα, τις εκδόσεις Πνοή. Μια διαφορετική λογοτεχνική πρόταση για ανθρώπους που ψάχνουν το άλλο, το φρέσκο, το πρωτότυπο στην ελληνική λογοτεχνία.

Στο βιβλίο αυτό ποίηση και πεζός λόγος εναλλάσσονται, με τέτοιο τρόπο που δημιουργούν στον αναγνώστη την αίσθηση της οικειότητας. Καταστάσεις που λίγο πολύ καθένας μας έχει βιώσει. Όπως αναφέρει σε μια συνέντευξη της η συγγραφέας, το “Φυσάει” είναι μια σειρά διηγημάτων. Κάθε μια ιστορία μπορεί να διαβαστεί ξεχωριστά χωρίς να δίνει την αίσθηση ότι είναι μέρος μιας μεγαλύτερης και πως κάτι της λείπει νοηματικά. Οι μικρές αυτές ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα, αλλά, όταν διαβαστούν όλες μαζί στην σειρά, είναι ένα πλούσιο κι ολοκληρωμένο συναισθηματικό ταξίδι.

Η κεντρική ιδέα είναι ο έρωτας, η αγάπη, η προδοσία, η μοναξιά, η ελπίδα, συναισθήματα που ξεπηδάνε μέσα από κείμενα, φράσεις, στίχους, λέξεις, τόσο όμορφα δοσμένα από την συγγραφέα! Η πρωτοτυπία του συγκεκριμένου βιβλίου, έγκειται στους πρωταγωνιστές του, όπου δεν έχουν να κάνουν με περιγραφές ανθρώπων, πρόσωπα ή καταστάσεις. Πρωταγωνιστές είναι τα ίδια τα συναισθήματα, οι αξίες, τα πως και τα γιατί, τα πρέπει και δεν πρέπει, τα θέλω και λαχταρώ. Αγαπημένο μου κεφάλαιο το «Ένα βράδυ κλεμμένο», όπου δίνεται η πιο κρίσιμη νύχτα του ζευγαριού, γιατί η γυναίκα εκφράζει δυνατά τα θέλω της, που τελικά αντιβαίνουν σε αυτά του άντρα. Επίσης, ταυτίστηκα με τις ιστορίες "Η Αλήθεια μου", "Μοιραία συνάντηση" Τη συνέχεια την αφήνω στον αναγνώστη.

Όταν σε συνέντευξη της η συγγραφέας ρωτήθηκε τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο, εκείνη απάντησε: «Μια νέα αναγνωστική εμπειρία. Είναι η άλλη πρόταση. Αν έχουν βαρεθεί να διαβάζουν συνηθισμένες ιστορίες, με αυτό το βιβλίο θα έχουν την ευκαιρία να δουν κάτι διαφορετικό. Είναι μια πρόκληση. Επίσης θα μπορούσα να αποκαλέσω το βιβλίο διαδραστικό, μιας και ο αναγνώστης θα πρέπει να συμπληρώσει το παζλ της ιστορίας με την φαντασία του, ανάλογα με τα δικά του βιώματα. Νομίζω ότι μόλις τελειώσει το βιβλίο, ένα πικρό χαμόγελο θα ανθίσει στα χείλη του και θα νιώσει πιο πλούσιος συναισθηματικά».

Το μήνυμα που έλαβα μέσα από τις σελίδες του, είναι πως όταν βρεθείς σε μια πορεία που σε βγάζει σε αδιέξοδο και δεν επιθυμείς πια, τότε πρέπει να καταλάβεις ότι δεν έχει σημασία προς τα πού φυσάει ο άνεμος, αλλά προς τα πού φυσάει η καρδία σου και να την ακολουθείς.

Το βιβλίο είναι πραγματικά φροντισμένο, χωρίς υπερβολικά φανταχτερό χαρτί, σε μικρό, βολικό σχήμα, οπότε διευκολύνει τον αναγνώστη να το έχει πάντα μαζί του. Το εξώφυλλο με μάγεψε από την πρώτη στιγμή που το είδα και το θεωρώ πολύ καίριο ως προς τα λογοτεχνικά σχέδια της συγγραφέως.

Η Κάκια Ξύδη γεννήθηκε στη Σελλασία Λακωνίας, όπου έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Τελείωσε το Λύκειο στη Σπάρτη και το St. George College στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Το 2016 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Πνοή.

Είναι μέλος της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας και της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Επίσης, είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και διατηρεί το δικό της ιστολόγιο στη διεύθυνση: www.xidikakia.blogspot.com
Τα προηγούμενα βιβλία της συγγραφέως που κυκλοφορούσαν από τις εκδόσεις Οσελότος είναι: “Ο Κρυσταλής και το όνειρο της βροχής” (2014), “Ανεμομπελάδες στις Κυκλάδες” (2013), “Σε ελεύθερη πτώση” (2012) και “Ταξίδι στην ομίχλη” (2010).

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

 

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας είναι ίσως το πιο ρομαντικό μυθιστόρημα που διάβασα ως σήμερα, ένα έργο που βεβαίως έκανε αίσθηση όταν κυκλοφόρησε το 1985 και σήμερα θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του εικοστού αιώνα, ενώ μαζί με το ‘’εκατό χρόνια μοναξιάς’’ αποτελεί τα δύο πιο ολοκληρωμένα και δημοφιλή έργα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
 
Ο Φλορεντίνο Αρίσα, ένας φτωχός νέος σε κάποια χώρα της Καραϊβικής, εργάζεται ως υπάλληλος στο ταχυδρομείο. Τυχαία, σε κάποια από τις παραδόσεις ερωτεύεται  κεραυνοβόλα την Φερμίνα Δάσα. Ο έρωτας αυτός θα είναι τόσο απόλυτος που θα γίνει η καταλυτική στιγμή, το ορόσημο που θα μεταβάλλει όλη του τη ζωή, αφού κάθε απόφαση που θα πάρει και κάθε πράξη που θα κάνει στο εξής θα σχετίζεται με αυτόν. Οι δύο νέοι αρχίζουν να αλληλογραφούν και μετά από κάποιο διάστημα αποφασίζουν να παντρευτούν. Ο πατέρας της κοπέλας όμως έχει διαφορετική άποψη. Παίρνει την κόρη του και εξαφανίζονται για ενάμιση χρόνο κάπου στην ύπαιθρο, αφήνοντας το νέο μόνο και απεγνωσμένο μέσα σε μια κοινωνία που υποφέρει από την ένδεια και την χολέρα.
 
Όταν η Φερμίνα Δάσα θα γυρίσει πίσω, θα αρνηθεί τον έρωτα της για το νέο και όχι μόνο αυτό. Θα παντρευτεί ένα γνωστό γιατρό της πόλης, θα δημιουργήσει οικογένεια μαζί του και θα ζήσει μια αρκετά ικανοποιητική ζωή δίπλα του, γεμάτη ανέσεις, στερούμενη όμως το πάθος και την ένταση του πρώτου της έρωτα. Αυτός θα βάλει σαν στόχο της ζωής του να την κατακτήσει, με οποιοδήποτε κόστος και ο μόνος τρόπος για να το πετύχει αυτό είναι να ανεβεί στην ίδια κοινωνική τάξη με αυτήν. Επιστρέφει στο θείο του, ο οποίος κατέχει μια εταιρεία ποταμόπλοιων και ρίχνεται με όρεξη και μανία στη δουλειά. Τα χρόνια περνούν, αυτός σκοτώνει τη μελαγχολία του σε εφήμερους έρωτες, καταφέρνει να γίνει αρκετά ευκατάστατος παίρνοντας στα χέρια του το τιμόνι της εταιρείας και γίνεται πλέον αυτό που τόσα χρόνια ποθούσε, ένα αξιοσέβαστο μέλος της τοπικής κοινωνίας.
 
 Παρ’ όλα αυτά καμιά γυναίκα δεν καταφέρνει να κερδίσει τόσο ξεχωριστή θέση στην καρδιά του όσο αυτή και με την πρώτη ευκαιρία, τον θάνατο του άντρα της, προσπαθεί να την προσεγγίσει ξανά, ύστερα από μισό αιώνα. Αυτή καταλαβαίνει το λάθος της και προσπαθεί να ζήσει αυτό το μεγάλο έρωτα, έστω και τώρα, στα τελευταία χρόνια της ζωής της. Το τελευταίο μέρος του βιβλίου είναι ένα λυρικό, αισθαντικό διαμάντι. Ο Μάρκες περιγράφει πως ο αμείλικτος χρόνος άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του πάνω στα κορμιά των πρωταγωνιστών. Χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι αυτό στο οποίο ο συγγραφέας γνωμοδοτεί πως ένας άνθρωπος καταλαβαίνει ότι γερνάει όταν καταβάλλει προσπάθεια για να μην σέρνει τα πόδια του περπατώντας. Το κωμικοτραγικό συμβάν με την ανικανότητα του Αρίσα είναι εκφραστικότερο. Οι δύο ηλικιωμένοι αποφασίζουν να πάνε ένα ταξίδι με ποταμόπλοιο για να ζήσουν ότι στερήθηκαν μια ολόκληρη ζωή. Ο Μάρκες, μεγάλος συγγραφέας, δεν πέφτει στην παγίδα του μελοδραματισμού, τα πρόσωπα του έργου, ακόμα κι αυτήν την ύστατη ώρα, δεν μετανιώνουν για τις αποφάσεις της ζωής τους και αποφασίζουν να μην αφήσουν τις τύψεις ή τη λύπη, για ότι δεν βιώθηκε στην ώρα του, να πάρουν τα ηνία. Ο Φλορεντίνο Αρίσα μάλιστα στην αρχή , όταν η πολυπόθητη συνάντηση πραγματοποιείται, μένει εκστατικός, μετά όμως, όταν συνέρχεται πια είναι ανίκανος να λειτουργήσει. ‘’Είναι γιατί έμεινα παρθένος μια ζωή για σένα’’ της απαντάει με σταθερή φωνή.
 
Το βιβλίο, εκτός από ένα συναισθηματικό εγκώμιο για τον απόλυτο, ασυμβίβαστο έρωτα, μια συγκινητική ρεαλιστική ελεγεία για το λίγο του έρωτα ή για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, αποτελεί και ένα στοχαστικό δοκίμιο για την αγάπη γενικά, από την συζυγική έως την παράνομη, γραμμένο με βαθιά αίσθηση γνώσης του αμφιλεγόμενου αντικειμένου απ’ το συγγραφέα. Ο Μάρκες αποφαίνεται ότι πιστεύει στον παθιασμένο έρωτα, πως η αγάπη εξευγενίζεται μέσα από τα βάσανα και έτσι αγιοποιείται. Πάνω απ’ όλα κατανοεί πως έρωτας σημαίνει δόσιμο, σημαίνει αυταπάρνηση, καθημερινός αγώνας, συμβιβασμός και κατανόηση των επιθυμιών του άλλου.
 
Ένα μυθιστόρημα που συνιστώ σε όλους τους ευαίσθητους αναγνώστες που ψάχνουν μέσα σε ένα βιβλίο μα και στην ίδια τη ζωή έναν έρωτα δυνατό, αντισυμβατικό, απόλυτο και εν τέλει καθαρτήριο. 
 
 
Από τον Θωμά Χατζηθωμά
 
 
 
Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Σελίδα 2 από 2

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery