Εμπιστοσύνη: δύσκολο, πολύ δύσκολο στις μέρες μας! Με όσα βλέπουν τα μάτια μας και με τις καθημερινές μας προσωπικές εμπειρίες, το να εμπιστευτούμε τον σύντροφο μας έχει γίνει μια δύσκολη υπόθεση! Εξετάζουμε τα κίνητρα, τις κουβέντες και τις πράξεις του για να δούμε μήπως κρύβεται κάτι πίσω από αυτές και είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση περιμένοντας το πότε, όχι το αν, θα έρθει το χτύπημα! Μήπως κάνουμε λάθος; Μήπως ο σύντροφος μας αξίζει λιγάκι περισσότερη εμπιστοσύνη από ότι του δείχνουμε;

Αμφιβάλλω αν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει έστω και μία φορά στη ζωή του ζήλια. Η ζήλια είναι ένα από τα πιο κοινά συναισθήματα του ανθρώπου, ακόμη κι αν λένε πως δε ζηλεύουν μερικοί. Εμφανίζεται σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις: στη φιλία, στις σχέσεις μεταξύ μελών της οικογένειας, μεταξύ συντρόφων, στις επαγγελματικές σχέσεις και συχνά έχει τις ρίζες της στη χαμηλή αυτοεκτίμηση και την ανασφάλεια. Είναι ένας μηχανισμός άμυνας, ένας τρόπος να διαφυλάξουμε το γόητρό μας. Κάποιος που ζηλεύει στην πραγματικότητα εκφράζει ένα καλά κρυμμένο αίσθημα κατωτερότητας απέναντι σε έναν εν δυνάμει αντίπαλο.

 

i zileia exei oria photo2

 

Η ερωτική ζήλια συνδέεται με την ανησυχία, το φόβο, το θυμό, την ανασφάλεια, τη λύπη, την αίσθηση της εγκατάλειψης, της απώλειας, της προδοσίας και της ταπείνωσης. Όταν κάποιος ζηλεύει, έχει το φόβο ότι ο σύντροφός του θα τον εγκαταλείψει και αισθάνεται μια μόνιμη απειλή. Αυτή η απειλή ενεργοποιεί τη ζήλια, σαν μια στρατηγική αντιμετώπισης, που δίνει την ψευδαίσθηση πως με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθούν οι δυσάρεστες εκπλήξεις.

Φυσικά, σε μικρές δόσεις είναι σημάδι έρωτα, ένδειξη ενδιαφέροντος και διεκδίκησης. Άλλωστε, η υγιής ζήλεια μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά μέσα στη σχέση, εφόσον μπορεί να αποτελέσει το κίνητρο για να γίνουμε καλύτεροι και να μας αποτρέψει από το να θεωρούμε το σύντροφό μας δεδομένο. Μας βοηθά να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να διεκδικούμε ερωτικά το σύντροφο μας, να είμαστε επαρκείς, να εξελισσόμαστε και να κυνηγάμε τον καλύτερο δυνατό εαυτό μας.

 

i zileia exei oria photo3

 

Υπάρχουν όμως και αυτοί έχουν νιώθουν πολύ έντονα αυτό το συναίσθημα. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που η ζήλεια γίνεται παθολογική και πυροδοτεί έντονα συναισθήματα φόβου, θυμού, ανασφάλειας και εκδίκησης. Το άτομο που ζηλεύει παύει να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αρχίζει να ερμηνεύει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις δικές του (συνήθως λανθασμένες) σκέψεις και πεποιθήσεις. Η παθολογική ζήλια δεν έχει να κάνει μόνο με την ανασφάλεια, αλλά και με την κτητικότητα, τον εγωκεντρισμό του «μη μου πειράξεις το παιχνίδι μου», λες κι εσύ δεν είχες ποτέ προσωπική ελευθερία, οντότητα, προσωπικότητα, ταμπεραμέντο.

Ο ζηλιάρης αρχίζει να έχει ως έμμονη ιδέα πως ο σύντροφός του τον κοροϊδεύει, τον απατά και θα τον αφήσει. Όσο προσπαθεί ο σύντροφος να επιβεβαιώσει την πίστη του, τόσο τροφοδοτεί τις υποψίες του ζηλιάρη. Αν συμπεριφερθεί γλυκά και τρυφερά το κάνει για να του ρίξει στάχτη στα μάτια. Αν αντιδράσει με θυμό ή αν αδιαφορήσει, το χρησιμοποιεί σαν άλλη μια απόδειξη της απιστίας του. Το ζευγάρι ξαφνικά ζει το θέατρο του παραλόγου. Το άτομο μέσα από την παράλογη αυτή συμπεριφορά καταλήγει να καταπιέζει και να πνίγει το σύντροφό του, οδηγώντας τη σχέση στο χωρισμό ή τον σύντροφο σε πραγματική απιστία ως αντίδραση.

 

i zileia exei oria photo4

 

Παρ’ όλες τις μορφές της λοιπόν, τις περισσότερες φορές, μια σχέση κλασσικής ζήλιας εμπνέεται από τη φράση «Όχι αγάπη μου εγώ δε ζηλεύω, απλώς δε θέλω να αναπνέει κανείς άλλος δίπλα σου». Κανείς δεν παραδέχεται κατάματα στον άλλο τη ζήλια που σιγοβράζει και χύνεται από τα μάτια. Κανείς δεν παραδέχεται μπροστά στον άλλο την κτητικότητα του «σε θέλω μόνο δικό μου, κάθε μέρα, συνέχεια». Κανένας δεν έχει τα κότσια να ρίξει τα πέπλα του εγωισμού και να το πει. Γιατί, έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, εγωιστές και σιωπηλά πυροτεχνήματα.

Όλα όσα δε λέμε και δεν πράττουμε όμως, έχουν πάντα ένα αντίκρισμα, ένα λογικό αποτέλεσμα. Γιατί, μπορεί αρκετές φορές η σιωπή να είναι χρυσός, αλλά άλλες φορές, όταν παραμονεύει η σιωπή, γεννιούνται οι αμφιβολίες. Στο τέλος, τον χάνεις τον εαυτό σου και μαζί μ’ αυτόν και το παιχνίδι του έρωτα. Γι’ αυτό πάντα να λέτε τι νιώθετε και να μην κρατάτε τίποτα μέσα σας. Όταν πραγματικά αγαπάμε, μην ξεχνάτε ότι ο εγωισμός πέφτει στο πάτωμα και μένει εκεί, δεν ξανασηκώνεται. Με το να υποκύπτουμε στη φύση του, μπορούμε με τη στάση μας να δημιουργήσουμε προβλήματα και να σερβίρουμε στον άλλο απορίες και διχασμούς. Αντί να ζηλεύουμε λοιπόν, ας παρακινήσουμε το-τη σύντροφό μας να δημιουργήσει κάτι νέο στη ζωή, μαζί με τη στήριξή μας, ώστε να συμβιώσουμε πιο αρμονικά. Χρειάζεται ενεργητικότητα στη σχέση και κίνητρα προόδου, όχι βλακώδης ανταγωνισμός και αυτοκαταστροφής!

 

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας


Η ζωή μας είναι γεμάτη εκπλήξεις είτε ευχάριστες είτε δυσάρεστες σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο. Όλοι οι άνθρωποι, σε διάφορες στιγμές της ζωής τους έχουν αισθανθεί την ανάγκη να συγχωρέσουν και να συγχωρεθεί. Μια ολόκληρη ζωή ζητάμε συγγνώμη, την εννοούμε όμως; Η συγγνώμη είναι λέξη βαρυσήμαντη!

Όταν δεχόμαστε ή δίνουμε τη συγγνώμη μας, η δράση της είναι άκρως θεραπευτική μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Η δύναμή της σου δίνει την δυνατότητα να προχωρήσεις παρακάτω. Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί από εμάς δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, όπως και τη συγγνώμη. Ένας λόγος για τον οποίο διστάζει κάποιος να ζητάει συγγνώμη μπορεί να είναι ο φόβος της απόρριψης. Προβληματισμένος με τη σκέψη ότι οι άλλοι θα τον αντιμετωπίζουν με ψυχρότητα, πιθανόν να μην εκφράζει το πώς νιώθει πραγματικά. Μάλιστα, το θιγμένο άτομο μπορεί να αποφεύγει εντελώς τον υπαίτιο, καθιστώντας έτσι πολύ δύσκολη τη συμφιλίωση.

Η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα αισθήματα των άλλων πιθανώς είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο μερικοί διστάζουν να ζητούν συγγνώμη. Μπορεί να σκέφτονται: “Το να ζητήσω συγγνώμη δεν θα επανορθώσει το λάθος που έκανα”. Άλλοι πάλι διστάζουν να ζητούν συγγνώμη λόγω των πιθανών συνεπειών και αναρωτιούνται: “Μήπως θα θεωρηθώ υπεύθυνος και θα μου ζητηθεί να επανορθώσω τη ζημιά;” Ωστόσο, το μεγαλύτερο εμπόδιο για να παραδεχτεί κάποιος ένα σφάλμα είναι η υπερηφάνεια. Το άτομο που είναι τόσο υπερήφανο ώστε δεν δέχεται να πει «Συγγνώμη» μπορεί κατά βάθος να συμπεραίνει: “Δεν θέλω να ταπεινωθώ παραδεχόμενος το λάθος μου. Αυτό θα μείωνε το κύρος μου”.

 

i dinami tis signwmis kai tis sigxwresis photo2

 

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να ζητήσουμε συγγνώμη για ένα λάθος που κάναμε και ακόμα ποσό πιο δύσκολο είναι να συγχωρέσουμε κάποιον που μας αδίκησε ή μας έβλαψε; Συν-χωρώ σημαίνει κάνω χώρο, ανοίγω διαύλους συναισθηματικής διεργασίας, θέλω να γίνω μέρος της λύσης και της κάθαρσης, και όχι μέρος του προβλήματος.

Όλοι έχουμε έρθει κάποτε στη θέση να ζητήσουμε συγγνώμη, είναι μια πράξη δύσκολη, πρέπει να το νιώθεις, πρέπει να είναι μια ξεκάθαρη απόφαση, ώστε να έρθει η κάθαρση και να νιώσεις πιο ελεύθερος και ανάλαφρος. Αρκετοί, το να ζητήσουν συγγνώμη το θεωρούν ήττα και πράξη αδυναμίας. Αντιθέτως, η εσωτερική πάλη και διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κάποιος να ζητήσει συγγνώμη, είναι τεράστια, απαιτεί δύναμη και γενναιότητα και είναι άξια θαυμασμού. Δηλώνει, ότι καταλάβαμε τα λάθη μας και είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Προϋποθέτει, βέβαια, και κάποια χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι η εν συναίσθηση, μια θεμελιώδη ανθρώπινή ικανότητα, που όποιος την έχει, δημιουργεί αρμόνικες σχέσεις. Φυσικά το παν δεν είναι η λέξη αυτή καθαυτή, πρέπει τη συγγνώμη που ζητάμε από τον συνάνθρωπο (σύντροφο, συνεργάτη, οικογένεια, φίλο) μας να την συνοδεύουν και πράξεις που δηλώνουν την έννοια της συγγνώμης. Άλλωστε, με το να πεις απλά «συγγνώμη» δεν ξεκαθάρισες τη θέση σου και όλα μέλι γάλα! H ειλικρινής συγγνώμη πρέπει να συνοδεύεται από την απόφαση να μην επαναληφθεί το λάθος.

Στην άλλη πλευρά έχουμε τα άτομα που αποδέχονται την συγγνώμη, αυτούς που συγχωρούν αυτόν που τους έβλαψε ή αδίκησε. Αυτή η πράξη και αν απαιτεί μεγάλη εσωτερική δύναμη, μεγάλη καρδιά, ανωτερότητα! Η διαδικασία της συχώρεσης μέσα μας, ξεκινάει, αφού μας το ζητήσει ο συνάνθρωπος μας, όταν θελήσουμε να ξαναδούμε τα γεγονότα με άλλη ματιά.

 

i dinami tis signwmis kai tis sigxwresis photo3

 

Κάθε πληγή, σωματική ή ψυχική, χρειάζεται χρόνο για να γιάνει πλήρως. Το ίδιο ισχύει και για τη συγχώρεση μιας πράξης ή συμπεριφοράς που έχει πληγώσει πολύ. Η συγχώρεση είναι μια συνειδητή πράξη και μια απόφαση που ωριμάζει σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος μέχρι να μπορέσει να συγχωρέσει ουσιαστικά ποικίλει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως η ψυχική του ωριμότητα, η σοβαρότητα και οι συνέπειες των όσων έχει υποστεί, η συγκεκριμένη συγκυρία, το ποιος είναι ο θύτης, αν ο τελευταίος αναγνωρίζει το σφάλμα του και, κυρίως, αν δείχνει σημάδια ειλικρινούς μεταμέλειας απέναντι σε αυτόν που έχει βλάψει.

Συνεπώς, το να συγχωρήσετε δεν προϋποθέτει ότι θα μικροποιήσετε το λάθος ή θα φέρεστε σαν να μην έγινε τίποτα. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι απλώς το αφήνετε να περάσει, αντιλαμβανόμενοι ότι το μίσος μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά στην υγεία σας και στη σχέση σας με τον φταίχτη από ό,τι αυτό καθαυτό το λάθος. Οι ερευνητές λένε ότι χρειάζεται να εξετάσουν περισσότερο τα σωματικά οφέλη που απορρέουν από τη συγχωρητικότητα. Ωστόσο, αναφέρουν τα ψυχολογικά οφέλη, στα οποία περιλαμβάνεται και η «μείωση του άγχους, της ανησυχίας και της κατάθλιψης».

 

Η συγχώρεση, όπως φαίνεται και παραπάνω, δεν είναι μια απλή φράση: «Δέχομαι τη συγγνώμη σου» ή «Σε συγχωρώ». Περιλαμβάνει έξι στάδια και πιστεύω πως αξίζει να τα δούμε ένα προς ένα.


Τα στάδια της συγχώρεσης

  1. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε ότι πληγωθήκαμε, γιατί συχνά πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, ώστε να προστατευτούμε από δυσάρεστα συναισθήματα.
  2. Πολλές φορές, όταν μας πληγώνουν, έχουμε την αίσθηση ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς, ώστε να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ενοχές, όμως, δεν οδηγούν πουθενά.
  3. Το στάδιο της θυματοποίησης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί ο ρόλος του θύματος είναι πολύ «βολικός» και αποτελεί μια καλή δικαιολογία για να μην αναλάβουμε ευθύνες.
  4. Εξίσου σημαντικό είναι και το να εκφράσουμε την οργή μας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που μας πλήγωσε, αρκεί να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό μας.
  5. Έπειτα ακολουθεί το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Ούτε εδώ χρειάζεται να αναζητήσουμε τον θύτη και να του μιλήσουμε, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο κοντινό σε εμάς πρόσωπο. Η συγχώρεση μπορεί να δοθεί ακόμη κι αν δεν ξαναδούμε αυτόν που μας έβλαψε.
  6. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της συγχώρεσης, το οποίο οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μια εσωτερική λύτρωση.

 

i dinami tis signwmis kai tis sigxwresis photo3

 

Εάν δεν καταφέρουμε να συγχωρέσουμε, υπάρχει κίνδυνος συσσώρευσης τόσο μεγάλης πίκρας και θυμού εντός μας που μπορεί να οδηγήσει, τελικά, στο να μην τολμούμε στη συνέχεια να δημιουργήσουμε στενές σχέσεις εμπιστοσύνης με άλλους.

Τέλος, η συγχώρεση συμβάλει στο να αφήσουμε πίσω μας άσχημα συναισθήματα, να μπορέσουμε να εμπιστευθούμε και πάλι τους άλλους και να επενδύσουμε, στις σχέσεις μας μαζί τους, συναισθήματα που ενώνουν και εμπνέουν.

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

 

Αισιοδοξία: ένα χαρακτηριστικό που στην Ελλάδα λίγοι το κατέχουν πλέον. Το να είσαι αισιόδοξος παρά τις δύσκολες μέρες που περνά η χώρα μας μπορεί να είναι κάπως.. οξύμωρο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι απαγορεύεται να βλέπεις τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά. Ξέρω, θα πεις σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει θετική πλευρά. Λάθος! Σε ό,τι κάνουμε, όποια κι αν είναι η ενέργεια μας, θα βρούμε έστω και κάτι μικρό! Και στην τελική, μη βλέπεις ειδήσεις, βρε αδερφέ! Να δεις μετά αισιοδοξία!

 

Αισιόδοξος είναι μόνο όποιος έχει εμπιστοσύνη στο μέλλον;

Όχι. Αισιόδοξος είναι εκείνος που μπορεί να δει όσα συμβαίνουν στη ζωή του με θετικό τρόπο, ακόμα και όταν οι καταστάσεις είναι δύσκολες και αντίξοες. Οι ειδικοί εξηγούν ότι πρόκειται για ένα εγγενές χαρακτηριστικό με το οποίο κάποιοι από εμάς είχαμε την τύχη να γεννηθούμε. Παρ’ όλα αυτά, και οι υπόλοιποι - όσοι δεν το έχουμε από τη φύση μας - δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε, αφού μπορούμε να το αποκτήσουμε. Πώς; Προσπαθώντας. Αυτό τουλάχιστον μας συμβουλεύουν οι ειδικοί, να προσπαθήσουμε να εκπαιδευτούμε στη θετική ψυχολογία και την αισιόδοξη στάση ζωής.

 

aisiodoxia para tin krisi photo2

 

Όταν μιλάμε για αισιοδοξία, σε καμία περίπτωση δεν εννοούμε να «μετακομίσουμε» σε μία διαφορετική πραγματικότητα και να φανταζόμαστε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι τέλεια, αλλά ,αντίθετα, να προσπαθούμε να εστιάζουμε στη ζωή μας σε όσα πράγματι μας χαροποιούν. Κλείσε την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες και ας βγούμε έξω μια βόλτα να περπατήσουμε με την οικογένεια ή με τους φίλους μας. Σκέψου με πόση χαρά και ικανοποίηση θα γυρίσεις σπίτι. Η ικανότητα να χαιρόμαστε με τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή και να μην τα αφήνουμε να μας προσπερνούν είναι κάτι που μπορούμε να καλλιεργήσουμε και να ενισχύσουμε. Αυτό που χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε είναι ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα όσα μας συμβαίνουν και απαιτεί προσπάθεια.

Η αισιοδοξία και η θετική στάση ζωής είναι πιθανό να μακρύνουν τη ζωή μας και σίγουρα να την κάνουν πολύ πιο όμορφη. Άλλωστε, αισιοδοξία σημαίνει λιγότερο άγχος και λιγότερο άγχος σημαίνει υγεία.

 

aisiodoxia para tin krisi photo3

 

Προσοχή όμως! Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που μας παροτρύνει να θεωρούμε ότι μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα με ελαφριά διάθεση και να τα δούμε όλα θετικά, ακόμα και τις δύσκολες στιγμές, ακόμα και τις ατυχίες, τις ασθένειες, τα ατυχήματα ή τις αναποδιές. Κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, αλλά και ουτοπικό, για την πλειοψηφία των ανθρώπων, που συν τοις άλλοις έχουν ανάγκη και είναι απαραίτητο να «θρηνήσουν» όταν περνούν μια δυσκολία, πράγμα που είναι και το αναμενόμενο, στο μέτρο βέβαια του φυσιολογικού.

Η συγκεκριμένη τάση όμως βρίσκει επίσης αντίθετους αρκετούς επιστήμονες, που τονίζουν ότι μια τέτοια θεωρία θα μπορούσε να γίνει ακόμα και επικίνδυνη, καθώς είναι πιθανό να οδηγήσει τελικά τον άνθρωπο να νιώθει πολύ χειρότερα: ένοχος και υπεύθυνος για δύο λόγους. Τόσο επειδή δεν μπορεί να δει θετικά τα όσα τον ταλαιπωρούν και τον προβληματίζουν όσο και επειδή δεν έχει καταφέρει να επηρεάσει τα πράγματα, αφού τον έχουν ωθήσει να πιστεύει ότι όλα είναι στο χέρι του, ώστε να αποβούν τελικά θετικά για τον ίδιο.

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

 

Το κεφάλαιο γάμος-διαζύγιο είναι πολύ μεγάλο, αδιερεύνητο και πολυσύνθετο. Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις γύρω από αυτό το θέμα. Από τη μία πλευρά κατακρίνονται όσοι συζούν συμβατικά, με σκοπιμότητα και υποκρισία, ενώ από τη άλλη η κοινωνία βλέπει με καχυποψία τους διαζευγμένους. Από τη μία θεωρούνται δειλοί όσοι υποκρίνονται και δε χωρίζουν για να μην υποστούν τις συνέπειες του χωρισμού κι από την άλλη θεωρούνται δειλοί όσοι χωρίζουν, διότι δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος των ευθυνών και καθηκόντων του έγγαμου βίου. Ποιος άραγε είναι ο δειλός;

 

Άλλος βολεύεται ως παντρεμένος και ζει με υποκρισία κι άλλος βολεύεται με το να χωρίζει εύκολα και απλά. Ποιος λοιπόν έχει ήθος; O υποκριτής και συγκαταβατικός που δε θέλει τα παιδιά του να έχουν χωρισμένους γονείς ή ο τολμηρός που προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή για να νοιώσει ευτυχισμένος και γαλήνιος, διότι έχει κι αυτός δικαίωμα στην ευτυχία; Τα παιδιά όταν ζουν σε ένα τέτοιο υποκριτικό περιβάλλον, εκτός του ότι το αντιλαμβάνονται αμέσως, ζουν σε μια ψεύτικη οικογένεια με όλα τα συναισθηματικά επακόλουθα. Τι πρότυπα θα αποκτήσουν αυτά τα παιδιά και τι βιώματα ζωής για το μέλλον τους; To ζευγάρι πριν τη δέσμευση του γάμου πρέπει να διερευνήσει καλά ο ένας το χαρακτήρα του άλλου και να σκεφθεί σοβαρά εάν ταιριάζει, για να προχωρήσει. Εάν στην πορεία του γάμου διαπιστωθούν διαφωνίες και προβλήματα, ας δείξουν και οι δύο καλή διάθεση στο να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και να απομονώσουν τον εγωισμό τους.

 

mazi den kanoume kai xoria den mporoume photo2

 

Εκείνο που θεωρείται σίγουρο είναι οτιδήποτε κι αν γίνει σ' ένα ζευγάρι ευθύνονται εξίσου με το ίδιο ποσοστό και οι δύο. Στις περιπτώσεις αυτές, καλό είναι να μην παίρνουμε θέση εμείς και να μην κρίνουμε κανένα, διότι άλλα δείχνουν τα πράγματα και τα γεγονότα κι άλλα κρύβονται από πίσω. Από όσα ακούς να μην πιστεύεις τίποτα κι από όσα βλέπεις να πιστεύεις τα μισά. Ένα άλλο σοβαρό δεδομένο είναι ότι έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι στα παιδιά που φέρουμε στον κόσμο και υποχρεούμαστε να τα φροντίζουμε, ώστε να είναι ψυχολογικά υγιή και ισορροπημένα. Από την άλλη πάλι πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι έχουμε ευθύνη κι απέναντι στον εαυτό μας. Αυτά τα δύο πρέπει ας τα ζυγίζουμε καλά, ώστε να επιδιώκουμε να βρίσκονται πάντα σε μια διαρκή ισορροπία.

 

Το μεγαλύτερο κακό που συμβαίνει ανάμεσα στους δύο συζύγους είναι ότι, όταν παρουσιάζεται ένα πρόβλημα ανάμεσά τους, τότε στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου, θεωρώντας τον άλλο ως υπαίτιο του προβλήματος. Αντί να σταθούν από κοινού να δουν το πρόβλημα πρόσωπο με πρόσωπο για να το λύσουν, αναζητούν την ευτυχία αλλού και ψάχνουν ιδανικούς και ιδανικές συζύγους που δεν υπάρχουν. Το βάζουν στα πόδια και ψάχνουν την ευτυχία στα όνειρα. Το σωστό ζευγάρι, οι σωστοί γονείς κάθονται και λύνουν ψύχραιμα τα προβλήματα και κτίζουν την ευτυχία, κτίζουν το χαμόγελο στην οικογένεια και δεν κάνουν δυστυχισμένα τα παιδιά τους. Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν ερωτικά κι όχι συναισθηματικά με την καρδιά τους. Έτσι όταν η άλλη πλευρά δεν μπορεί να μας δώσει αυτά που επιθυμούμε στον έρωτα, το ψάχνουμε αλλού. Όταν ο άνθρωπός μας, αυτόν που εμείς επιλέξαμε δεν μπορεί να μας δώσει αυτά που θέλουμε για να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μας, τα ψάχνουμε επίσης αλλού.

 

mazi den kanoume kai xoria den mporoume photo3

 

Η αγάπη είναι κάτι πολύ σημαντικό και κτίζεται, δεν έρχεται με επιφοίτηση, δεν έρχεται δια μαγείας. Οι κεραυνοβόλοι έρωτες έχουν πολλές φορές και κεραυνοβόλους χωρισμούς. Η αγάπη είναι κάτι που κτίζεται, όπως και η εμπιστοσύνη, όπως και το σπίτι. Δεν κτίζει κανείς δια μαγείας ένα σπίτι. Όλα γίνονται σιγά-σιγά, με κόπο, με χαμόγελο, με υπομονή και πάνω απ' όλα με καλή διάθεση.

 

Από την Φαίη Σπυριδάκη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

 
 
Η σημερινή ζωή είναι πολύ δύσκολη για να επιβιώσει κανείς καθημερινά. Έχει πολλές απαιτήσεις και χρειάζεται να αφιερώνουμε πολύ χρόνο για την εργασία μας. Το να ασχολείται κανείς κάνοντας αγώνα για εξασφαλίσει λίγο ελεύθερο χρόνο για τον ίδιο και την εξέλιξη του μήπως είναι είδος πολυτελείας; 
 
Όταν ο άνθρωπος έχει θέληση μπορεί να ασκείται στην εξέλιξη τόσο κατά τη διάρκεια της εργασίας του, όσο και σε οποιαδήποτε άλλη ασχολία του. Δεν τον εμποδίζει κανείς να εργάζεται. Χρειάζεται όμως επίγνωση και σύνεση σε ό,τι κάνουμε. Όταν είμαστε νέοι δεν πρέπει να σπαταλάμε τη ζωή μας για να αποκτήσουμε χρήματα. Θα δουλεύουμε για να ζούμε και όχι θα ζούμε για να δουλεύουμε. Δυστυχώς όμως σκεφτόμαστε ανάποδα. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και  μετά αναστενάζουμε για τη χαμένη μας νεότητα. Χάνουμε τη ζωή και την υγεία μας για να αποκτήσουμε χρήματα και στη συνέχεια χάνουμε τα χρήματά μας για να αποκτήσουμε την υγεία μας. Ζούμε τη ζωή μας σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ  κι όταν γεράσουμε είμαστε σαν να μην την έχουμε ζήσει ποτέ, φυσικά με τον τρόπο που την έχουμε ζήσει. Σκεφτόμαστε με τόσο άγχος για το μέλλον, ώστε αμελούμε το παρόν και έτσι δε ζούμε ούτε το παρόν, ούτε το μέλλον. Για να βρίσκεται κανείς μέσα στο παιχνίδι της εξέλιξης, πρέπει οποιαδήποτε δουλειά κι αν κάνει να έχει επίγνωση του τι κάνει και γιατί το κάνει, ώστε μέσα από την όποια εργασία να αγωνίζεται και να εξελίσσεται. 
 
 
xepernontas ta empodia photo2
 
 
Συνήθως όσο είμαστε νέοι δεν συνειδητοποιούμε την αναγκαιότητα έναρξης του προσωπικού μας αγώνα για εξέλιξη και πάντα την αναβάλουμε χρονικά. Έτσι τα ελαττώματα μας, τα πάθη, οι φοβίες, οι αρνητικές μας σκέψεις βρίσκουν έδαφος και ριζώνουν, μεγαλώνουν κι όταν κάποτε η ζωή μας γεμίσει αδιέξοδα, όταν δηλαδή το μαχαίρι φτάσει στο κόκαλο, τότε αποφασίζουμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Τότε όμως είναι λίγο αργά και δύσκολα αλλάζουν οι κακές συνήθειες της ζωής μας. Ο Χαλίλ Γκιμπράν έλεγε: «Πρόσεξε τις σκέψεις σου γιατί γίνονται λόγια. Πρόσεξε τα λόγια σου γιατί γίνονται πράξεις. Πρόσεξε τις πράξεις σου γιατί γίνονται συνήθειες. Πρόσεξε τις συνήθειες σου γιατί γίνονται χαρακτήρας. Πρόσεξε το χαρακτήρα σου γιατί γίνεται η μοίρα σου...». Οι σκέψεις που έχουμε σήμερα στο μυαλό μας, μετατρέπονται σε πράξεις του αύριο. Η ζήλεια που μας κυριεύει, γίνεται ξέσπασμα οργής. 
 
Η αδιαλλαξία μας μεταβάλλεται σε θανάσιμο μίσος. Ο θυμός μας ωθεί σε κακοδιαχείριση. Η πλεονεξία μας οδηγεί σε κατάχρηση κι αδικία. Η ενοχή μας φέρνει το φόβο. Είμαστε θύματα των σκέψεών μας. Πρέπει να αποτρέψουμε τότε τις σκέψεις μας. Αν αποτρέψουμε τις σκέψεις κάποιου άλλου, τότε αλλάζουμε τον ίδιο. Αν οι σκέψεις μας γίνονται πράξεις, τότε ας γεμίσουμε τον εαυτό μας με αγάπη και θετικά συναισθήματα κι ας πετάξουμε τις κακές σκέψεις από το μυαλό μας. Αντί λοιπόν να φιλοξενούμε μέσα μας πικρίες, ας παίρνουμε ό,τι είναι καλό, πρώτα για τον εαυτό μας και κατόπιν για τους άλλους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν πράγματα στη ζωή μας που δεν μπορούμε να επαναφέρουμε πίσω, όπως τα λόγια που λέμε, ο χρόνος που περνά και οι ευκαιρίες που παρουσιάζονται.
 
Ας γνωρίζουμε ότι όλα τα προβλήματα και τα σκαμπανεβάσματα που συναντάμε στη ζωή μας, είναι στην πραγματικότητα οι ευκαιρίες για την προσωπική μας εξέλιξη. Δίχως τις καθημερινές μας δυσκολίες ποτέ δε θα κάναμε προσπάθειες για να ξεπεράσουμε τα εμπόδια!!
 
 
 
Από την Φαίη Σπυριδάκη
 
 
 
Προσθέστε το σχόλιό σας
 
 
Θυμάμαι παλαιότερα στα μαθητικά μου χρόνια όταν είχαμε συμμαθητές δίδυμα αδέλφια κι ιδιαίτερα του ίδιου φύλου όλα ήταν πανομοιότυπα, ρούχα, παπούτσια, τσάντες, σχολικά, εκφράσεις, αντιδράσεις κτλ. Ήταν πάντα πολύ δεμένα μεταξύ τους, οι δάσκαλοι σπάνια τολμούσαν να τα απομακρύνουν κι αν αυτό γινόταν ήταν για πρακτικούς λόγους δηλαδή για να τα διαχωρίζουν!
 
 
Σήμερα παρατηρείται όλο και πιο συχνά αυτό το σκηνικό να αλλάζει και τα δίδυμα να μπαίνουν σε ξεχωριστές τάξεις εφόσον υπάρχει η δυνατότητα (μεγάλο σχολείο με πολλά παιδιά) καθώς έτσι ορίζουν οι σύγχρονες τάσεις παιδαγωγικής για να αναπτύσσουν αυτόνομες και μοναδικές ταυτότητες!
 
 
Η παλιά μέθοδος καλλιεργούσε λίγο τη λογική του σιαμαίου και του αδιαχώριστου! Είναι πασίγνωστο πως τα δίδυμα έχουν ιδιαίτερους και  αδιάρρηκτους δεσμούς που έχουν ισόβιο χαρακτήρα! Ακόμη όμως κι αν μοιάζουν σαν 2 σταγόνες νερό, είναι δύο διαφορετικοί άνθρωποι, με ξεχωριστό χαρακτήρα και μοναδική ταυτότητα κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε και να το σεβαστούμε!
 
 
Καθώς τα δίδυμα μεγαλώνουν είναι ανάγκη να διαχωριστούν πλέον, για να αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι καθένα απ' αυτά είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, η οποία μπορεί να λειτουργεί σωστά από μόνη της και δεν αποτελεί συμπλήρωμα κανενός. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα δίδυμα φθάσουν στην ηλικία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθήσουν το σχολείο σε χωριστές τάξεις για να δημιουργήσουν έτσι το καθένα τους, τους δικούς του ξεχωριστούς φίλους! Είναι δεδομένο ότι τα δίδυμα θα αισθάνονται πάντα «το ένα για το άλλο» όμως άλλο αυτό κι άλλο το να δημιουργήσουν όσο πιο σύντομα γίνεται την αίσθηση της προσωπικής τους ταυτότητας. Είναι λάθος να ταυτοποιούν τον εαυτό τους ως 1 από τα δίδυμα.
 
 
Στην προσπάθεια μας να αναπτύξουν τα δίδυμα ξεχωριστές ταυτότητες καλό είναι παρατηρώντας τα να τονίζουμε στις διαφορές τους και τα ξεχωριστά τους ενδιαφέροντα και να τα ενισχύουμε καθώς μεγαλώνουν, εξοικειώνοντας έτσι τα ίδια τα παιδιά με τη διαφορετικότητα τους από νωρίς. Καθώς με την ομοιότητα τους είναι δεδομένο πως είναι εξοικειωμένα! Για παράδειγμα μπορούμε να μιλάμε για τις διαφορετικές προτιμήσεις τους σε χρώματα, φαγητά, γλυκά, ρούχα, ενδιαφέροντα, χόμπι κ.τ.λ. Επίσης συμβαίνει συχνά κι είναι φυσιολογικό, τα δίδυμα να αναπτύσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς σε ομιλία, περπάτημα, ύψος, σωματική ανάπτυξη κι εδώ χρειάζεται προσοχή ποτέ να μην κάνουμε συγκρίσεις ανάμεσά στα παιδιά αλλά μονάχα με τον ίδιο τους τον εαυτό να τα συγκρίνουμε βλέποντας την ανάπτυξη και την πρόοδο τους με την πάροδο του χρόνου!
 
 
didyma monadikes prosopikotites photo2
 
 
Ως γονείς είναι καλό να τα ενθαρρύνουμε να έχουν και διαφορετικές δραστηριότητες, ενδιαφέροντα και φίλους. Είναι κάτι που βοηθάει στην ολόπλευρη ανάπτυξη τους διατηρώντας την ατομικότητά τους! Ακόμη είναι πολύ βοηθητικό να αφιερώνουμε ξεχωριστό χρόνο για το καθένα στο σχολείο ή στο σπίτι κάτι που αποδεικνύεται πολύτιμο για την αυτοεκτίμηση και την πρόοδο τους! Αλλά χρησιμεύει και σ' εμάς στην προσωπική τους αξιολόγηση. Έτσι ενισχύουμε τα δυνατότερα σημεία του καθενός κι αποφεύγουμε τις συγκρίσεις. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως κι η επιβράβευση για κάτι καλό αλλά κι οι ποινές για την παραβίαση των κανόνων πρέπει πάντα να γίνονται ατομικά κι όχι «στα δίδυμα», κάτι που θα ήταν άσκοπο κι άδικο! Σε θέματα διαπαιδαγώγησης τα συμβουλεύουμε προσωπικά το κάθε παιδί για τις πράξεις και τις συμπεριφορές του. Καθώς το καθένα έχει διαφορετικές ανάγκες, προτεραιότητες όπως ο κάθε ένας αναπτυσσόμενος άνθρωπος! Καθένα από τα δίδυμα πρέπει να παίρνει αυτό που έχει ανάγκη κι όχι ό,τι ακριβώς παίρνει και το άλλο στο βωμό της δήθεν ισότητας! Όσοι σχετιζόμαστε με δίδυμα παιδιά πρέπει να καταλάβουμε καλά πως ακόμη κι αν τα ανατρέφουμε πανομοιότυπα και τους μαθαίνουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα και τις ίδιες αρχές, στο τέλος της ημέρας θα πάνε για ύπνο ως δύο διαφορετικές προσωπικότητες που μετουσιώνουν την ίδια γνώση όπως όλα τα αδέλφια κάθε οικογένειας. Αυτές τις δύο διαφορετικές προσωπικότητες έχουμε υποχρέωση να τις βοηθούμε να αναπτύξουν διαφορετικές ταυτότητες, αυτονομία εξασφαλίζοντας τους ισορροπημένη ζωή που θα διέπεται από ψυχική υγεία.
 
 
 
Από την Φαίη Σπυριδάκη
 
 
 
Προσθέστε το σχόλιό σας


Αν στο δρόμο σου εμφανίζονταν αυτές οι έξι πόρτες, εσύ ποια θα επέλεγες;

Κοίτα πιο προσεκτικά τη φωτογραφία, αυτή τη φορά, και επέλεξε την πόρτα που σε ελκύει περισσότερο. Η επιλογή σου αυτή μπορεί να σου αποκαλύψει στοιχεία για τον εαυτό σου που δεν γνώριζες ως τώρα.

Δες τώρα την απάντηση που αντιστοιχεί με την πόρτα σου...

 

test esi poia porta tha dialexeis photo2


Εσύ ποια πόρτα διάλεξες;;;


Πόρτα Νο 1: Απελευθέρωση

Είσαι ο τύπος ανθρώπου που χρειάζεται λίγο χώρο για τον εαυτό του. Θέλεις να έχεις την ελευθερία να κάνεις τα πράγματα με το δικό σου τρόπο. Προτιμάς ένα μονοπάτι που εσύ ο ίδιος χάραξες, ειδικά ένα με άπειρες δυνατότητες και διαδρομές. Δεν θες να αισθάνεσαι πιεσμένος. Είσαι ιδιαίτερα ανεξάρτητος και επαναστατικός, αλλά δεν σου αρέσει η αντιπαράθεση. Είναι πιο πιθανό να αντισταθείς παθητικά σε κάποιον ή κάτι. Μισείς να βιάζεσαι και προτιμάς να παίρνεις το χρόνο σου για να απολαμβάνεις τη ζωή.

 


Πόρτα Νο 2: Εσωστρέφεια

Είσαι ο τύπος ανθρώπου που προτιμά να ταξιδέψει μόνη της. Θέλεις να παρατηρείς, να σκέφτεσαι και να λύνεις όποιο πρόβλημα σου έρχεται στο κεφάλι. Προτιμάς ένα μονοπάτι που είναι φτιαγμένο για έναν. Έχεις πρωτότυπη σκέψη και είσαι διορατικός. Βλέπεις τον κόσμο με ένα μοναδικό τρόπο, και άλλοι μπορούν να κερδίσουν από την παρουσία σου. Είσαι κάπως μοναχικός, αλλά αναπτύσσεις γερούς δεσμούς με τους ανθρώπους μετά από καιρό. Έχεις πολλή κατανόηση.

 


Πόρτα Νο 3: Πολυχρωμία

Είσαι ένα πολύ ελκυστικό και συμπαθητικό πρόσωπο. Σ’ αρέσει να είσαι μέρος του κόσμου... θες να τα ζήσεις όλα! Χρώμα, ενθουσιασμός, ομορφιά είναι απαραίτητα συστατικά της ζωής σου. Για σένα, το ταξίδι μετρά περισσότερο από τον προορισμό. Είσαι περίεργος και ενθουσιώδης για να μάθεις περισσότερα. Σ’ αρέσει να ξεκινάς ξεκινήσει συζητήσεις και ρωτάς πολλές ερωτήσεις. Είστε πνευματικός και πνευματώδης. Σκορπάς το γέλιο!

 


Πόρτα Νο 4: Μυστήριο

Η πορεία σου είναι συναρπαστική! Πάντα κινείσαι προς τα εμπρός στη ζωή σου και συχνά προς το άγνωστο. Το ιδανικό μονοπάτι για σένα είναι απρόβλεπτο και ίσως και λίγο τρομακτικό. Το άγνωστο σε έλκει. Συνηθίζεις να σπας τους κανόνες ή να είσαι απρόσεκτος. Μοιάζεις σαν να ενεργείς χωρίς να σκέφτεσαι, αλλά η αλήθεια είναι ότι σου βγαίνει! Είσαι πολύ αυθόρμητος και αναζητάς συγκινήσεις.

 


Πόρτα Νο 5: Φιλικότητα

Είσαι ήπιος και επιδιώκεις την ειρήνη. Είσαι συγκρατημένος και δεν σου αρέσει να σου χαλάνε την ηρεμία. Θες να απολαύσεις το ταξίδι της ζωής. Συχνά θα καταφεύγεις στην εύκολη λύση. Η ζωή είναι αρκετά σκληρή και δεν θες να τη δυσκολέψεις ακόμα περισσότερο για τον εαυτό σου. Είσαι σταθερός και υποστηρικτικός για τους ανθρώπους που είναι γύρω σου. Είσαι γνωστός για την συνέπεια σου και την προσγειωμένη αντίληψη της ζωής.

 


6. Ηρεμία

Εκτιμάς τη μοναξιά σε όλες τις πτυχές της ζωής σου. Μπορείτε να είσαι μόνος για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να αισθάνεσαι μοναξιά. Ψάχνεις το νόημα σε κάθε πτυχή της ζωής. Και ό, τι κάνεις ή σκέφτεσαι έχει κάποια βαθιά αιτία. Δεν σου αρέσει η πολυκοσμία, αλλά σου αρέσουν οι άνθρωποι. Εκτιμάς τις αυθεντικές σχέσεις και προτιμάς το βάθος της αλληλεπίδρασης δύο ατόμων παρά μιας ολόκληρης παρέας.

 

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι τους πιάνει μία κρίση υπερφαγίας επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους. Παρ’ όλ’ αυτά, μελέτες έχουν δείξει ότι ο παραπάνω λόγος δεν ισχύει πλήρως. Αν το να τρώμε υπερβολικά όταν δεν είμαστε στα «πάνω» μας, ήταν απλά ένα θέμα πειθαρχίας, θα μπορούσαμε εύκολα να βάλουμε ορισμένα όρια στον εαυτό μας. Παράλληλα, δε θα χρειαστεί να βασανιζόμαστε με συγκεκριμένα προγράμματα διατροφής και να πληρώνουμε χρήματα για ειδικές δίαιτες. Και, φυσικά, χωρίς διατροφικές διαταραχές.

Κάποιοι ψυχολογικοί λόγοι, η κατάθλιψη, η έλλειψη αυτοπεποίθησης ή ένα πρόβλημα που μας απασχολεί μπορεί να μας οδηγήσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ή και ένα πιο σύντομο να λειτουργούμε παρορμητικά αναφορικά με τη διατροφή μας. Ενώ αντιλαμβανόμαστε την πείνα σταδιακά, η συναισθηματική υπερφαγία λειτουργεί απότομα.

Γιατί, όμως, δεν μπορούμε να βάλουμε ένα στοπ στο φαγητό;


#1. Άγνοια

Η συναισθηματική βουλιμία αποτελεί άμεσα αποτέλεσμα όταν δεν έχεις τον έλεγχο του τί και γιατί τρως. Ξεκινάει τη στιγμή που ενώ έχεις φάει το γεύμα σου και έχεις χορτάσει, συνεχίζεις να τσιμπολογάς. Μπορεί να είναι φιστίκια, κράκερ ή οτιδήποτε άλλο, απλά και μόνο επειδή είναι μπροστά σου.

Η λύση; Προσπάθησε να έχεις επίγνωση του τί και πότε τρως μια τροφή. Ξέρω ότι μπορεί να είναι κουραστικό να σκέφτεσαι συνέχεια τη διατροφή σου, ειδικά στην αρχή! Ξεκίνα σιγά-σιγά, ώστε να αποφύγεις αυτή την κρίση.

 

#2. Το φαγητό είναι η μόνη ευχαρίστηση

Οι περισσότεροι τρώνε υπερβολικά επειδή, όπως λένε, δεν έχουν σε τίποτα να αποβλέπουν. Έτσι, στο τέλος μιας μεγάλης και κουραστικής ημέρας, ένα μεγάλο μπολ με παγωτό μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην αναπλήρωση των χαμένων θερμίδων και προφανώς αποτελεί βραβείο σε σκληρά εργαζόμενα άτομα. Γιατί; Σύμφωνα με πολλές πηγές, η κατανάλωση σακχάρων και λιπών απελευθερώνει οπιοειδή στον εγκέφαλό μας. Τα οπιοειδή είναι τα ενεργά συστατικά στην κοκαΐνη, ηρωίνη και σε πολλά άλλα ναρκωτικά. Έτσι, οι κατευναστικές, καταπραϋντικές συνέπειες που αισθανόμαστε όταν τρώμε παγωτό και πατάτες τηγανιτές είναι πραγματικές. Και το σπάσιμο αυτών των συνηθειών μπορεί να είναι όπως όταν σταματάει κάποιος τα ναρκωτικά.

Η λύση; Βρες άλλους τρόπους να επιβραβεύεις τον εαυτό σου, εκτός από τρόφιμα (και άλλες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές). Θα μπορούν όμως αυτοί οι άλλοι τρόποι να είναι τόσο αποτελεσματικοί όσο το φαγητό; Με τίποτα!! Θα σε βοηθήσουν κάπως να κατευνάσεις αυτή τη μανία με το φαγητό, αλλά θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και αυτοπειθαρχία να κοντρολάρεις τον εαυτό σου.

 

sinaisthimatiki voulimia 6 logoi pou den mporeis na stamatiseis! photo2

 

#3. Δε σου αρέσει το σώμα σου

Μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια: το να μισείς το σώμα σου είναι ένας από τους κυριότερους παράγοντες της συναισθηματικής υπερφαγίας. Η αρνητικότητα, η ντροπή και το μίσος σπάνια εμπνέουν τους ανθρώπους να κάνουν μεγάλες αλλαγές στη ζωή τους, ειδικά όταν οι αλλαγές αυτές έχουν σχέση με το σώμα τους. Πολλοί λένε ότι θα σταματήσουν να μισούν το σώμα τους όταν φτάσουν στο στόχο τους. Εγώ θα πρότεινα πρώτα να τα «βρείτε» με τον εαυτό σας και μετά όλα τα άλλα. Δείτε την Ashley Graham, το πιο ακριβοπληρωμένο μοντέλο στον κόσμο! Αγαπάει τόσο πολύ το σώμα της και έχει τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση που το έχει μετατρέψει σε επάγγελμα, σκεφτείτε..

 

#4. Άγχος

Σκέφτηκες ποτέ ότι το στρες σε κάνει να πεινάς; Δεν είναι μόνο στο μυαλό σου. Όταν το άγχος είναι χρόνιο, όπως είναι συχνά στον χαοτικό κόσμο μας, οδηγεί σε υψηλά επίπεδα της ορμόνης του στρες, της κορτιζόλης. Η κορτιζόλη προκαλεί έντονη επιθυμία για αλμυρά, γλυκά και τηγανητά, τα τρόφιμα που σου δίνουν μια έκρηξη ενέργειας και ευχαρίστηση. Όσο περισσότερο ανεξέλεγκτο είναι το στρες στη ζωή σου, τόσο πιο πιθανό είναι να στραφείς σε τρόφιμα για τη συναισθηματική ανακούφιση του εαυτού σου.

 

sinaisthimatiki voulimia 6 logoi pou den mporeis na stamatiseis! photo3

 

#5. Συνήθειες της παιδικής ηλικίας

Γύρνα στα παιδικά σου χρόνια και θυμήσου τί συνήθιζες να τρως. Μήπως οι γονείς σου σε επιβράβευαν για την καλή σου συμπεριφορά με ένα μπολ παγωτό, σας έβγαζαν έξω για πίτσα όταν παίρνατε καλούς βαθμούς ή σας έδιναν γλυκά όταν νιώθατε στεναχωρημένοι; Αυτές οι συναισθηματικά βασιζόμενες παιδικές συνήθειες συχνά μεταφέρονται και στην ενήλικη ζωή. Ή ίσως κάποιες από τις διατροφικές σας συνήθειες οδηγούμενες από νοσταλγία για αγαπημένες αναμνήσεις όπως το ψήσιμο στη σχάρα στην αυλή με τον μπαμπά σου, το να φας τα μπισκότα που έφτιαξες με τη μαμά σου ή άλλες παρόμοιες συνήθειες.

 

#6. Κοινωνικές επιρροές

Το να συναντηθείς μαζί με άλλους ανθρώπους για ένα γεύμα είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ανακουφιστείς από το στρες, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει σε υπερκατανάλωση τροφής. Είναι εύκολο να φας υπερβολικά απλώς και μόνο επειδή το φαγητό είναι εκεί ή γιατί όλοι οι άλλοι τρώνε. Μπορεί επίσης να τρώς περισσότερο σε κοινωνικές περιστάσεις από νευρικότητα. Ή ίσως η οικογένεια σου ή ο κύκλος των φίλων σου σε ενθαρρύνει να τρως περισσότερο και είναι πιο εύκολο να «ακολουθήσεις το σύνολο».

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

Η Άνοιξη είναι η εποχή της ανανέωσης, της αναγέννησης αλλά και του έρωτα. Είναι η περίοδος του έτους που όλοι μας έχουμε την ανάγκη να φρεσκάρουμε την εμφάνισή μας, το στυλ μας αλλά και να βιώσουμε μέσα μας την «αλλαγή».

Έρωτας και άνοιξη... στο μυαλό όλων μας η άνοιξη είναι η εποχή του έρωτα, η εποχή όπου οι αισθήσεις ξυπνούν και το μυαλό και το σώμα μας είναι έτοιμα να δεχτούν νέα ερεθίσματα. Όχι ότι ο έρωτας δεν μπορεί να μας χτυπήσει και μέσα στο καταχείμωνο, αλλά όπως και να το κάνουμε, την άνοιξη όλα είναι αλλιώς τα πράγματα...

Ο ερχομός της άνοιξης ξυπνά τη λίμπιντό μας και μας ωθεί να αναζητήσουμε ερωτικό σύντροφο. Αυτό αφορά είτε εκείνους που πρόσφατα έμειναν μόνοι τους ή εξακολουθούν να είναι μόνοι, είτε αυτούς που αναζητούν ή περιμένουν καρτερικά τον κατάλληλο σύντροφο, ενώ τα απρόβλεπτα βέλη του έρωτα όλο... λοξοδρομούν και δεν λένε να βρουν τον πραγματικό στόχο τους.

 

martios mpainei i anoixi anthizoun oi erwtes photo2

 

Ο ανοιξιάτικος έρωτας

Ο ανοιξιάτικος έρωτας συνήθως συνδέεται με την αναγέννηση της φύσης και των χρωμάτων. Οι επιστήμονες μας ενημερώνουν ότι το πορτοκαλί και το κόκκινο διεγείρουν τις αισθήσεις στέλνοντας έντονα ερεθίσματα στον εγκέφαλο, ανοίγοντας μας την ερωτική διάθεση.
Η ανοιξιάτικη παλέτα χρωμάτων μας δημιουργεί την επιθυμία να αναζητήσουμε ερωτικό σύντροφο. Και αν ακόμα δεν αναζητούμε νέο σύντροφο πρακτικά, την άνοιξη γινόμαστε πιο ανοιχτοί σε γνωριμίες και σχέσεις.

Εξάλλου, ακόμα και οι δεσμευμένοι βρίσκουν την ευκαιρία να ανανεώσουν τη σχέση τους και τον έρωτά τους με τον / την σύντροφο τους. Η παιχνιδιάρικη διάθεση που δημιουργείται την άνοιξη είναι ιδανική για να διοχετεύσουμε την ενέργεια μας στη σχέση μας και να κάνουμε μικρές εκπλήξεις που θα λειτουργήσουν ευεργετικά για τη σχέση μας.


Η άνοιξη μας δημιουργεί μια αίσθηση ψυχικής ανάτασης, ευεξίας και όρεξης για απολαύσεις. Όλα αυτά είναι προϋποθέσεις της ανθρώπινης ευτυχίας, αλλά η ευτυχία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποιον να τη μοιραστούμε και να την καλλιεργήσουμε.

 

Από τον χειμώνα στην άνοιξη

Τους χειμωνιάτικους μήνες οι περισσότεροι από εμάς είμαστε κάπως πιο περιορισμένοι, πιο σπιτόγατοι.. ο χειμώνας θεωρείται πιο εχθρικός, πιο μονόχνοτος. Την άνοιξη όμως ζωντανεύει η φαντασία μας και έτσι ψάχνουμε να ζωντανέψουμε αυτό που επιθυμούμε στα όνειρα και τις σκέψεις μας.


Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο στον Ελληνικό πολιτισμό όσο και σε άλλες κουλτούρες υπήρχαν διάφορες τελετές και πανηγύρια την άνοιξη για να συμβολίσουν την εποχή του έρωτα, της γονιμότητας και της αναγέννησης.

Η άνοιξη φέρνει μαζί της μια αίσθηση αισιοδοξίας. Να φταίει ότι μεγαλώνει η ημέρα και άρα αυτομάτως θέλουμε να είμαστε έξω; Να φταίει η άνοδος της θερμοκρασίας που αυξάνει και τις ενδορφίνες στον οργανισμό μας;

Όποια και να είναι η αιτία, η άνοιξη είναι η εποχή του έρωτα και του πάθους, η εποχή όπου αφηνόμαστε στις φυσικές μας διαθέσεις και παρορμήσεις. Ίσως απλά να θέλουμε να ανθίσουμε και εμείς μαζί με τη φύση... ίσως πάλι να μη θέλουμε να είμαστε μόνοι το καλοκαίρι που έρχεται!

 

martios mpainei i anoixi anthizoun oi erwtes photo3


Βέβαια, έρευνες έχουν δείξει πως οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν μόνιμους συντρόφους την εποχή του φθινοπώρου, και όχι την άνοιξη. Τότε, που είσαι σε φάση κουβέρτα, μάλλινη κάλτσα, χουχούλιασμα. Που καλείσαι να κλειστείς σπίτι και να περάσεις την περίοδο της αγκαλιάς και του DVD, αφήνοντας πίσω σου τα cocktail και τους ξέφρενους χορούς στα beach bar των νησιών.

Παρόλα αυτά, η άνοιξη ως εποχή είναι ικανή να επηρεάσει και την ψυχολογία του ανθρώπου. Εκεί που είσαι μέσα σε τέσσερις τοίχους βλέπεις τον ήλιο έξω και αμέσως νιώθεις την ανάγκη να πιεις έναν καφέ μπροστά του, κι αν υπάρχει κοντά θάλασσα, ακόμη καλύτερα! Είμαι σίγουρη ότι αυτό όλοι μας το έχουμε βιώσει, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, πρόσφατα ή παλαιότερα.

Αυτή η τόσο αγαπημένη εποχή του χρόνου, δημιουργεί ψυχική και πνευματική ευφορία χάρης την αρμονική θερμοκρασία του περιβάλλοντος και αναδεικνύει τις ομορφιές της φύσης. Άρα, αποτελεί τον τέλειο συνδυασμό για όσους είναι μόνοι. Πέρα από τις πολλές και διάφορες δραστηριότητες, μπορούν, επίσης, με περισσότερη ευκολία και σε πιο θετικό περιβάλλον να αφιερώσουν χρόνο στην ανεύρεση ενός νέου συντρόφου.

Ελπίζω να μην πέσει κανείς στην παγίδα να σκεφτεί: Είναι καλή επιλογή να ερωτευτεί κανείς την άνοιξη; Μήπως δεν είναι καλό το timing;

Αυτό, φυσικά, δεν εξαρτάται από τη διάθεση του καθενός, αλλά από τη διάθεση του μικρού ιπτάμενου με το τόξο και τα βέλη. Αν αποφασίσει να μας χτυπήσει με το βέλος του έρωτα, είμαστε τελειωμένη υπόθεση. Πάντως αυτό που έχω να πω εγώ, όντας ρομαντική ψυχή, είναι πως έχει διαφορετική αίσθηση ο έρωτας την άνοιξη, όπως και σε κάθε εποχή του χρόνου.

ΥΓ -> Το καλοκαίρι σχεδόν έφτασε!!!

 

Από την Νιόβη Τσοχαταρίδου

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


 

Σελίδα 1 από 2

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery