KIND OF BLUE

17 Μαρ 2017
37 φορές


Το kind of blue θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ο δίσκος που άλλαξε την ιστορία της τζαζ μουσικής, την έβγαλε από τα κακόφημα μπαρ της Νέας Υόρκης, βάζοντας την πλέον στο σπίτι κάθε ψαγμένου μουσικόφιλου. Σήμερα αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του σοβαρό ερευνητή της μαύρης μουσικής οφείλει να τον έχει στη δισκοθήκη του, όντως περήφανος γι’ αυτόν. Είναι ο δίσκος στον οποίο συμμετέχουν οι δύο μεγαλύτεροι μουσικοί στην ιστορία της τζαζ για μένα, ο Miles Davis και ο John Coltrane. Ο Davis είναι ο Beethoven του εικοστού αιώνα, μια ανεπανάληπτη μουσική μεγαλοφυΐα που χάρη στην τόλμη και στην πρωτοποριακή του διάθεση, πήρε την μουσική από το χέρι και την οδήγησε σε άγνωστα μέχρι τότε, μυστικιστικά τοπία.

 

Το kind of blue αποτελείται μόνο από 5 κομμάτια κι όμως κατάφερε με τις ανεπανάληπτες νότες και μελωδίες του να πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και να γίνει ένας από τους δίσκους με την μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της μουσικής εν γένει.

Τα κομμάτια είναι τα εξής :

  1. So what
  2. Freddie Freeloader
  3. Blue in green
  4. All blues
  5. Flamenco sketches

 

Υπάρχει κάτι μαγικό, κάτι ανεξήγητο σε αυτό το δίσκο και το καταλαβαίνει κανείς από τις πρώτες νότες του πρώτου κομματιού. Ο Davis παίζει την τρομπέτα σαν σαμάνος μάγος, αφήνοντας τις νότες να πλημμυρίσουν τον τόπο με την πραότητα, την απλότητα και την ομορφιά τους, σαγηνεύοντας κάθε απαιτητικό ακροατή. Δεν θα άλλαζα ούτε μία νότα από αυτό το άλμπουμ αν μπορούσα, είναι από τους δίσκους που πρέπει να τους ακούσεις προσεκτικά χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο παράλληλα, απλά να κάτσεις κάπου άνετα και να παραδοθείς στην τελειότητα της μουσικής του, για να αντιληφθείς τον ανεκτίμητο θησαυρό που κρύβει καλά μέσα στο σεντούκι του. Το Blue in green είναι απλά θεϊκό, το συναισθηματικότερο τζαζ κομμάτι που άκουσα στη ζωή μου, ένας μουσικός παράδεισος 5 λεπτών. Μετά την ακρόαση του νιώθεις διαφορετικός για κάποιον ανεξακρίβωτο λόγο, σαν να έχεις χάσει ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου, πιο ήρεμος και ανάλαφρος ευχαριστείς το Θεό που σε έκανε άνθρωπο και αξιώθηκες να ακούσεις κάτι τόσο μεγαλειώδες και υπερανθρώπινο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε, δεν χρειάζεται να είναι τόσο ευαίσθητος ή ρομαντικός, αρκεί να έχει το ελάχιστο ποσοστό συναισθήματος μέσα του.

 

kind of blue photo2

 

Λίγο μετά τις ηχογραφήσεις αυτού του άλμπουμ το γκρουπ ( Davis, Coltrane, Evans, Adderly, Chambers, Cobb ) διαλύθηκε και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, αυτό όμως δίνει μεγαλύτερη αξία στο δίσκο, τον καθιστά μοναδικό. Όλοι τους έπαιξαν ελεύθερα, αχαλίνωτα θα μπορούσε κανείς να πει, χωρίς περιορισμούς, με μοναδική έγνοια να ανανεώσουν την τζαζ μουσική εκ βάθρων, κάτι που τελικά κατάφεραν αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα. Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Davis, ήταν όλοι τους κάτι σαν επιστήμονες του ήχου, τόσο πολύ είχε ασχοληθεί ο καθένας με το όργανο του και την μουσική σημειογραφία που ακόμα και η πόρτα να έτριζε, ήξεραν τι νότα είναι. Νομίζω πως η λέξη κλειδί για την κατανόηση του άλμπουμ είναι ο αυτοσχεδιασμός, που από τότε έγινε το βασικό στοιχείο της φρι τζαζ μουσικής.

 

Ο Miles Davis όπως και πολλοί άλλοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες δεν έζησε παραδεισένια, μέσα στην άνεση και την ευτυχία, αλλά πολέμησε καθημερινά με τους προσωπικούς του δαίμονες. Κατάφερε όμως να βγει νικητής και όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να μετατραπεί σε έναν από τους πιο ολοκληρωμένους μουσικούς του 20ου αιώνα. Ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά τόσο πολύ που κάποιες φορές δεν μπορούσε να περπατήσει πάνω στη σκηνή, γι’ αυτό σταμάτησε να δίνει ζωντανές παραστάσεις για αρκετά χρόνια, παρ’ όλο που απ’ ότι φαίνεται του άρεσε αρκετά. Αν και εξαρτημένος από την ηρωίνη όμως δεν σταμάτησε να παίζει και να ηχογραφεί, ευτυχώς, χαρίζοντας μας κλασικούς δίσκους που γιγάντωσαν το όνομα της τζαζ στην παγκόσμια μουσική σκηνή και εξακολουθούν να συγκινούν τους ακροατές ακόμα και σήμερα. Ήταν πολύπλευρο ταλέντο, με μια πρόθεση ρήξης με το μουσικό κατεστημένο, προσπαθώντας να διοχετεύσει την αστείρευτη δημιουργικότητα του προς καθετί που έβρισκε ενδιαφέρον. Ασχολήθηκε με το μποξ και κατόπιν με το μπάσκετ ενώ στα τελευταία χρόνια της ζωής του άρχισε να ζωγραφίζει, με αρκετά θετικές κριτικές μάλιστα. Δεν του άρεσαν πολύ τα λόγια αλλά οι πράξεις και μάλιστα οι δημιουργικές και το απέδειξε με την ίδια τη ζωή του, η κληρονομιά που άφησε και ιδίως αυτό το άλμπουμ που υπεραγαπώ, θα βρίσκεται για πάντα στις καρδιές των ανθρώπων που λάτρεψαν τη μουσική του.

Σύνδεσμος: https://www.youtube.com/watch?v=kbxtYqA6ypM

 

 

Από τον Θωμά Χατζηθωμά

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery