Από την σιωπή ως την άνοιξη

27 Φεβ 2017
35 φορές

Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν το νέο έργο του Λεωνίδα Προυσαλίδη «Από τη σιωπή ως την άνοιξη», από τις 19 Οκτωβρίου στο θέατρο Δημήτρης Χορν, σε σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ.

Δύο κορυφαίοι πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, ο Γιάννης Φέρτης και ο Νικήτας Τσακίρογλου, αρκετές δεκαετίες μετά την πρώτη τους κοινή εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι, διασταυρώνονται με την Κατερίνα Λέχου και παρασύρονται σε μία περιπέτεια, που θα ανατρέψει την τόσο συγκεκριμένη καθημερινότητα της ζωής τους.

Είναι αδέρφια. Δίδυμα. Αγαπούν να πηγαίνουν στο θέατρο.
Έχουν ο ένας τον άλλον.
Αγαπούν την όπερα.
Ιδιοκτήτες ενός διώροφου νεοκλασικού σπιτιού με κήπο – από τα λίγα που σώζονται πια – η πατρική τους κατοικία, όπου και εξακολουθούν να ζουν.
Μια γυναίκα - πολύ λαμπερή και λιγάκι παράξενη - έρχεται από μακριά, εισβάλλοντας στη ζωή τους.
Νυχτερινά τηλεφωνήματα. Το σπίτι χάνει την τάξη του.
Φωνές ανθρώπων από καιρό ξεχασμένων.
Η προσμονή ενός λαμπερού δείπνου.
Η άνοιξη καταφθάνει. Άγρια.
Τι μπορεί να συμβεί;

Δέκα χρόνια μετά το βραβευμένο «Εφτά λογικές απαντήσεις» και τέσσερα χρόνια από το υποψήφιο για το βραβείο Κάρολος Κουν «Βαγόνια στα νερά», δύο έργα που ανέβηκαν στο Απλό Θέατρο και απέσπασαν τον έπαινο κοινού και κριτικών, ο συγγραφέας Λεωνίδας Προυσαλίδης επιστρέφει με ένα νέο έργο, που σύμφωνα με τα λόγια του «... είναι γεμάτο επαναλαμβανόμενους διαλόγους μιας τετριμμένης καθημερινότητας που καθιστούν τους ήρωες κωμικούς. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η δραματική τους ρίζα. Γιατί κάτω από την ασήμαντη φλυαρία και τις ανεδαφικές συγκρούσεις των προσώπων, κρύβεται συνεχώς ο αγωνιώδης τρόμος της μοναξιάς. Της ψυχικής ερήμωσης. Του χρόνου που είναι άδειος.

Δράμα, κωμωδία ή θρίλερ και όλα αυτά μαζί, πρόκειται για ένα έργο που επιχειρεί να μιλήσει για την άνιση μάχη του ανθρώπου με το χρόνο. Για τον έρωτα που αποτελεί – ίσως – το μοναδικό όπλο, το μόνο μέσο δικαίωσης μιας ανθρώπινης ύπαρξης».

Η Λίλλυ Μελεμέ σκηνοθετικά ισορροπεί με απόλυτη επιτυχία ανάμεσα στον ρεαλισμό, τη λογική και τα βασανιστικά συναισθήματα και το φαντασιακό. Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα λεπτά κουράζουν με τη συνεχή επαναληπτικότητά τους, είναι όμως απαραίτητο προκειμένου να εισάγουν την ψυχολογία του θεατή στην φθαρμένη καθημερινότητα των δύο αδελφών. Ταυτόχρονα, καταφέρνει να συντονίσει μια εξαιρετική χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές και να τους οδηγήσει στις εναλλαγές μιας ευρείας γκάμας συναισθημάτων: αδελφικότητα, εξάρτηση, υποταγή, ζήλια, ερωτικά σκιρτήματα, προσμονή, απογοήτευση.

Ο Γιάννης Φέρτης ξεκινά δυναμικά ως ψύχραιμος, συμπαγής καθοδηγητικός χαρακτήρας και συνεχίζει εξίσου δυναμικά να αντιδρά λογικά και καχύποπτα στις προθέσεις της Ηλέκτρας. Λίγο πριν το τέλος και μπροστά σε έναν χείμαρρο χωρίς γυρισμό, η παγωμένη κρούστα ραγίζει: «Έναν προβολέα ήθελα, ένα φως να πέφτει πάνω μου».

Ο Νικήτας Τσακίρογλου είναι ο πιο ευαίσθητος από τους δύο, ο πιο υποχωρητικός κι όλη η δυστυχία του συμπυκνώνεται σε μία φράση: «Θέλω να δω έναν άνθρωπο». Είναι εκπληκτικός στο παραλήρημα απογοήτευσης - «Ποιό είναι το κέντρο του κόσμου; Ανατολή ή Δύση, ποιός απέτυχε πιο πολύ;», ερωτεύεται σχεδόν με εφηβική αφέλεια τη μοιραία Ηλέκτρα και θέλει να τη βοηθήσει γιατί πιστεύει ότι κι εκείνη αναζητά κάτι ανώτερο, ιδανικό κι όχι κάτι φτηνό. Θέλει να ζήσει έστω και τώρα, η προοπτική αυτή τον τροφοδοτεί, επιτίθεται στον αδελφό του και η σύγκρουση έρχεται με φόρα, σαν να περίμενε εγκλωβισμένη μέσα σε αιώνες σιωπής για να συμβεί. «Έσπασε το φράγμα, τα νερά τρέχουν και δεν υπάρχει επιστροφή». Οι ισορροπίες καταργούνται οριστικά, ο υποταγμένος επαναστατεί, η στατικότητα ακυρώνεται.

Η Κατερίνα Λέχου είναι αρκετά πειστική ως μια γυναίκα κουρασμένη από τα πάντα, φορτωμένη με ανασφάλειες και κακές επιλογές, που τρέχει μονίμως για να ξεφύγει απ’ όλα και παρ’ όλο που εγκαταλείπει σύζυγο και παιδί, εξακολουθεί σε κάθε βήμα να ψάχνει το χαμόγελο εκείνου που της λείπει πιο πολύ.

Οι ήπιες, ευαίσθητες μουσικές νότες του πάντα εύστοχου Σταύρου Γασπαράτου και οι φροντισμένοι με λεπτομέρεια φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα δίνουν μια αίσθηση μεταφυσικότητας και ονείρου. Οι ήχοι τριξίματος εντείνουν την ψύχρα του άδειου, όπως και το εφεύρημα με τους τοίχους του σπιτιού - σε σκηνικά Γιώργου Πάτσα - τους οποίους το φάντασμα της νεκρής αδελφής περιστρέφει αργά και σταδιακά προοικονομώντας το μουντό γκρίζο χρώμα του θανάτου.

Σε μια αντιστροφή των ρόλων, τα δύο αδέλφια που «γεννήθηκαν και σώπασαν», που απλώς «έπιασαν χώρο», που «δεν έμαθαν να λένε την τελευταία λέξη γιατί πάντα ανήκαν στην πίσω γραμμή», πιάνονται χέρι χέρι, ακολουθούν την πιο μεγάλη, την πιο τολμηρή απόφαση και βαδίζουν μαζί στην τέλεια ακινησία.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ
Σκηνικά- κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Συνεργάτις σκηνογράφος: Τότα Πρίτσα
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σχεδιασμός φωτισμού: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Σαμπρίνα Κόλτσα

 

Πρωταγωνιστούν

Γιάννης Φέρτης, Νικήτας Τσακίρογλου, Κατερίνα Λέχου

Παραστάσεις: Δευτ. Και Τετ.: 8 μ.μ, Τρ.: 9 μ.μ.
Θέατρο: «Δημήτρης Χορν» - Αμερικής 10, Κολωνάκι

 

Από την Ευδοξία Υψηλάντη

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Πυγμαλίων- Ωραία μου κυρία RING »

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery