Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα

11 Απρ 2017
53 φορές

Μια ιστορία αγάπης σαν αυτές στις οποίες μας έχει συνηθίσει ο Πάουλο Κοέλιο, με πόνο, αγωνία, δοκιμασία κι ευτυχισμένο τέλος, γιατί όπως πολύ σωστά μας λέει ο συγγραφέας "η πνευματική δοκιμασία είναι πρώτα απ’ όλα μια πρακτική δοκιμασία αγάπης". Η αγάπη αποδεικνύεται έμπρακτα και όχι θεωρητικά κάθε μέρα, είναι εξαντλητική, απαιτεί ενίοτε υπεράνθρωπη προσπάθεια και χάσιμο του εαυτού, μα σε ανταμείβει με το δυνατό συναίσθημα και τη γνώση της, γιατί κάθε ερωτική ιστορία κρύβει μέσα της όλα τα μυστικά του κόσμου. Ο Κοέλιο κατάφερε να μετατρέψει μια συγκεκριμένη, συνηθισμένη ιστορία αγάπης σε κάτι καθολικό, αρχετυπικό, που θα μπορούσε να αφορά τον καθένα μας, εμφυσώντας παράλληλα στους αναγνώστες του τις καθιερωμένες πλέον αξίες και πεποιθήσεις του. Μας παραδίδει απλά μαθήματα σκέψης και δράσης, για τα οποία έχει κατηγορηθεί λυσσαλέα χωρίς εγώ να μπορώ να αντιληφθώ την αιτία, τα οποία όμως μέσα στον φρενήρη ρυθμό της καθημερινότητας μας ξεχνάμε ή αμελούμε συνειδητά.


Η Πιλάρ είναι μια τριαντάχρονη γυναίκα απογοητευμένη από τη ζωή της, αποτυχημένη σχεδόν σε κάθε προσπάθεια της σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, που συναντάει μετά από μια δεκαετία τον παιδικό της έρωτα. Αυτός έχει ωριμάσει πολύ από την τελευταία φορά που τον είδε και ετοιμάζεται να αφήσει τα εγκόσμια και να μπει σε ιερατική σχολή. Αυτή διστάζει να του εξομολογηθεί τον έρωτα της γιατί φοβάται πως θα πληγωθεί ενώ αυτός αρνείται να το κάνει γιατί θέλει να αφοσιωθεί στη θρησκεία. Μετά από ένα επώδυνο ταξίδι που θα κάνουν μαζί στα βουνά της Ισπανίας, πολύ περισσότερο όμως ένα εσωτερικό οδοιπορικό στις πεδιάδες του μυαλού και της καρδιάς τους, θα αναγνωρίσουν το απτό γεγονός πως δεν μπορούν να καταπολεμήσουν τα έντονα συναισθήματα μέσα τους και πως ο έρωτας, όπως έγραψε και ο αρχαίος Έλληνας τραγωδός, είναι ανίκητος στη μάχη.

 

stis oxthes tou potamou piedra photo2

 


Ο Κοέλιο όπως συνήθως, μας προσφέρει απλόχερα τις γνωστές του όμορφες και απλές συμβουλές και όχι συνταγές, για την επίτευξη της ευτυχίας, την επινόηση ενός αξιοθαύμαστου σκοπού και τρόπου ζωής και την ενδελέχεια, την πληρότητα μέσω της υλοποίησης του. Μας λέει ότι θαύματα γίνονται κάθε μέρα αρκεί να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σε εγρήγορση, ειδικά γι’ αυτό το λόγο και όντως θα τα αντιληφθούμε. Υπάρχουν στιγμές, κυριολεκτικά στιγμές, του ενός δευτερολέπτου, που μας δίνουν τη δυνατότητα να ανοίξουμε μια μυστηριώδη πόρτα που θα μας οδηγήσει σε ένα παράλληλο σύμπαν, πολύ διαφορετικό από τον κόσμο που συναντάμε στην καθημερινότητα μας. Χρέος μας είναι να συνειδητοποιήσουμε αυτές τις ακαριαίες στιγμές ακριβώς την ώρα που συμβαίνουν και να δράσουμε με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να επιτύχουμε την εκπλήρωση οποιασδήποτε επιθυμίας, την οριστική τελεσφόρηση των προσπαθειών μας και εν τέλει να αλλάξουμε τη ζωή μας ριζικά. Μας τονίζει επίσης πως τώρα ξέρουμε την αλήθεια και πως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον για να συνεχίσουμε να επαναλαμβάνουμε, προσπαθώντας να βαυκαλίσουμε τη συνείδηση μας, πως όλα είναι μάταια και πως τίποτα δεν αλλάζει στη ζωή.


Το κύριο δίδαγμα αυτού του βιβλίου που αφορά τη σχέση ενός ανθρώπου με το Θεό και κατ’ επέκταση με τους ανθρώπους και που παρεμπιπτόντως βρίσκεται διάχυτο και στο καζαντζακικό έργο είναι : δώσε ότι μπορείς στους άλλους και μην ζητάς τίποτα για ανταμοιβή. Ο Κοέλιο μας διαβεβαιώνει πως αυτό που έχει αξία τελικά στη ζωή, όταν στο τέλος της πορείας κοιτάξουμε πίσω κάνοντας τον απολογισμό, είναι τι και πόσο δώσαμε με αγάπη στους συνανθρώπους μας, αυτό είναι που πραγματικά γεμίζει με ενθουσιασμό και ευγνωμοσύνη έναν καλοσυνάτο άνθρωπο, το τι πήρε από τη ζωή οφείλει να του είναι αδιάφορο γιατί δεν έχει αξία. Πόση στοργή και τρυφερότητα έδωσε στους οικείους του και με πόση αγάπη σκέφτηκε και έπραξε το κάθε τι στη ζωή του είναι το σημαντικό και αυτό που θα πάρει τελικά μαζί του φεύγοντας.


Μέσα σ’ αυτήν την αγάπη μας λέει ο συγγραφέας, δεν υπάρχουν κανόνες και εγχειρίδια χρήσης, η καρδιά του καθενός δημιουργεί τους δικούς της εξωλογικούς κανόνες που το μυαλό εφαρμόζει, αναγκαστικά εκ των πραγμάτων, αν θέλει να βρει την ισορροπία και τη γαλήνη. Αυτή η φιλοστοργία και κυρίως η ελπίδα είναι νομίζω τα στοιχεία που γοήτευσαν εκατομμύρια αναγνώστες των βιβλίων αυτού χαρισματικού Βραζιλιάνου συγγραφέα, καθιστώντας τον ως έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους λογοτέχνες της εποχής μας και όχι άδικα. Η ελπίδα πως αν προσδιορίσεις με σαφήνεια αυτό που αναζητάς και το πιστέψεις με μεγάλη ένταση, τότε η πράξη σου θα γίνει με ένθεο ζήλο, θα βρίσκεται στο σωστό μονοπάτι και τελικά θα σε οδηγήσει σε αυτό που τόσο πολύ λαχταράς, μεταβάλλοντας τη ζωή σου, όσο απλοϊκό κι αν ακούγεται, σε ένα ευχάριστο, ηλιόλουστο ταξίδι.

 

 

Από τον Θωμά Χατζηθωμά

 

Προσθέστε το σχόλιό σας

1000 Characters left


Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ Ο μικρός πρίγκιπας »

Online περιοδικό ποικίλης ύλης. Ευχαριστούμε που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μας.

 

Photo Gallery